blog counter H συστηματική εξόντωση των Χριστιανών στην Μέση Ανατολή και η αδιάφορη Χριστιανική Δύση

Αφανίζονται οι χριστιανοί στη Μέση Ανατολή και η χριστιανική Δύση μένει απαθής. Μα παγκοσμίως αυτό που παρατηρείται είναι η ενίσχυση του μουσουλμανικού στοιχείου και η αποχριστανοποίηση των χωρών. 

Γιατί άραγε η Δύση εξοπλίζει τους φανατικούς μουσουλμάνους; Γιατί τους επιτρέπει για πολλά χρόνια να δρούν ανεχλότητοι στη Μέση Ανατολή; Μήπως τελικά η εξάλειψη του χριστιανισμού είναι το σχέδιο που καλείται η Δύση να υλοποιήσει; 

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

Διαπιστώνεται ότι οι επιπτώσεις από τις τραγικές εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και την άνοδο του Ισλαμικού εξτρεμισμού είναι πολλές και σε πολλά θέματα. Μία από τις πλέον σοβαρές, που η «πολιτισμένη» Χριστιανική Δύση θα έπρεπε να είχε εστιάσει και να είχε επιμείνει, είναι το άγνωστο και αδιάφορο για τους «ψευτοπροοδευτικούς διανοητές» και εραστές των πολυπολιτισμικών εθνών και κρατών, δηλαδή το θέμα της τεράστιας μείωσης του χριστιανικού πληθυσμού σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και τους λόγους που το προκαλούν. Στις περιοχές που ζούσαν οι Χριστιανοί, όπως στην Συρία και στο Ιράκ, στην Αίγυπτο, ακόμη και στην Παλαιστίνη, την κοιτίδα του Χριστιανισμού, η κατάσταση είναι δραματική και ανησυχητική για το μέλλον, που για ορισμένους αναλυτές, σε λίγο θα έχουμε μια Μέση Ανατολή, χωρίς ή με ελάχιστους Χριστιανούς!

Ραγδαία Μείωση των Χριστιανών.

To φαινόμενο της ραγδαίας μείωσης των χριστιανών στην Μέση Ανατολή, δεν είναι πρόσφατο. Σε πρόσφατο άρθρο του γράφοντος τον Δεκέμβριο του 2018*, είχαμε επισημάνει το γεγονός. Είχαμε αναφερθεί στο θέμα με στοιχεία που αναφέρθηκαν σε άρθρο του 2015, της εφημερίδος Yedioth Ahronoth, από τον δημοσιογράφο Γκαϊ Μπεσόρ ο οποίος αποκάλυπτε τα εξής:

Στο Ιράκ, οι Χριστιανοί έχουν μειωθεί από 1,5 εκατ. το 2003 σε 250 χιλ.

Στη Συρία, οι Χριστιανοί έχουν μειωθεί από 1,75 εκατ. το 2010 σε 450 χιλ.

Στην Αίγυπτο, οι Κόπτες Χριστιανοί έχουν μειωθεί κατά 1,25 εκατ. σε σχέση με τα 9 εκατ. το 2011.

Στον Λίβανο, οι Χριστιανοί που ανέρχονται σε ένα εκατ. ζουν υπό τη σκιά του Σιϊτικού καθεστώτος που έχει εγκαθιδρύσει η Χεζμπολλάχ.

Τα στοιχεία είναι του 2015 και αναμένεται ότι τα τελικά στοιχεία, που θα δοθούν μετά το τέλος του πολέμου στην Συρία, θα είναι συντριπτικά πολύ χειρότερα από τα προαναφερθέντα.

Ακόμη και στην Παλαιστίνη, στους Αγίους Τόπους και συγκεκριμένα στα εδάφη της Παλαιστινιακής Αρχής (Π.Α.) παρατηρείται μεγάλη μείωση του Χριστιανικού πληθυσμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην πόλη της γέννησης του Χριστού, την Βηθλεέμ, ο πληθυσμός της οποίας αποτελείτο παλιότερα από Χριστιανούς σε ποσοστό 90%, τώρα επικρατούν οι Μουσουλμάνοι, που αγγίζουν το 65% των κατοίκων, όπως τα ίδια συμβαίνουν και στην άλλη μεγάλη χριστιανική πόλη, την πόλη του Χριστού, την Ναζαρέτ, όπου το ποσοστό των Χριστιανών μειώθηκε δραματικά. Και όπως αναφέρεται σε πρόσφατο άρθρο έγκυρού δημοσιογραφικού ιστότοπου «Times of Israel», οι ορθόδοξοι Χριστιανοί στο Ισραήλ (κυρίως Παλαιστίνιοι) ανέρχονται πλέον σε 160.000.

Βιαιότητες και Τρομοκρατία στην Παλαιστίνη.

Και αν στην Συρία και στο Ιράκ η ραγδαία μείωση των Χριστιανών έχει λόγο και αιτία εξαιτίας του πολέμου και της ανάπτυξης Ισλαμιστικών ακραίων οργανώσεων, που προέβησαν σε σφαγές και διώξεις κατά των Χριστιανών στην περιοχή, στην Παλαιστίνη, στους Αγίους Τόπους του Χριστιανισμού, που γεννήθηκε, περπάτησε, δίδαξε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Σωτήρας Χριστός μας τι συμβαίνει και μειώνεται ο αριθμός των Χριστιανών; Δεν αναφέρονται καθόλου περιστατικά βίας και τρομοκρατίας των Μουσουλμάνων Παλαιστινίων κατά Χριστιανών Παλαιστινίων και υπάρχει συσκότιση πληροφοριών, όπως καταγγέλλει πρόσφατα σε άρθρο του ο Δρ. Έντυ Κοέν , Ισραηλινός συγγραφέας και ερευνητής του BESA Center. Μάλιστα ο Δρ Κοέν αναφέρεται σε πρόσφατα περιστατικά που συνέβησαν στην Παλαιστινιακή Αρχή (Δυτική Όχθη) και παρέμειναν άγνωστα, αφού ούτε στον Παλαιστινιακό, ούτε στον Ισραηλινό και Διεθνή τύπο δεν έχει αναφερθεί το παραμικρό. Συγκεκριμένα γράφει σε άρθρο του ο Κοέν:

Στις 25 Απριλίου, οι τρομοκρατημένοι κάτοικοι του χριστιανικού χωριού Τζίφνα κοντά στη Ραμάλα ζήτησαν από την Παλαιστινιακή Αρχή να τους προστατεύσει αφού τους επιτέθηκαν δεκάδες οπλισμένοι μουσουλμάνοι της Fatah, που ήρθαν στο χωριό, πυροβόλησαν εκατοντάδες σφαίρες στον αέρα, έριξαν βόμβες πετρελαίου, φωνάζοντας κατάρα και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στη δημόσια ιδιοκτησία. Ήταν θαυμαστό ότι δεν υπήρχαν νεκροί ή τραυματίες. Παρά τις κραυγές των κατοίκων για βοήθεια, η αστυνομία της Π.Α. δεν επέμβει κατά τις ώρες του χάος. Δεν έχουν συλλάβει κανέναν ύποπτο. Είναι ενδιαφέρον ότι οι εκβιαστές κάλεσαν τους κατοίκους να πληρώσουν το jizya – έναν φόρο κεφαλής που εισπράττεται σε ολόκληρη την ιστορία σε μη μουσουλμανικές μειονότητες υπό ισλαμική διακυβέρνηση, όπως είχε επιβάλλει το ISIS στις χριστιανικές κοινότητες του Ιράκ και της Συρίας.

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια της νύχτας της 13ης Μαΐου. Οι βανδάλοι έσκαψαν σε μια εκκλησία της Μαρωνιτικής κοινότητας στο κέντρο της Βηθλεέμ, τον βεβήλωσαν και έκλεψαν ακριβό εξοπλισμό που ανήκε στην εκκλησία.

Τρεις ημέρες αργότερα ήταν η σειρά της Αγγλικανικής εκκλησίας στο χωριό Aμπούντ , δυτικά της Ραμάλα. Οι βάνδαλοι άνοιξαν το φράχτη, έσπασαν τα παράθυρα, βεβήλωσαν το εσωτερικό της εκκλησίας και κατέστρεψαν τον εσωτερικό χώρο και έκλεψαν πολύτιμα αντικείμενα και εξοπλισμό.

Όπως και στα δύο προηγούμενα περιστατικά, κανένας ύποπτος δεν συνελήφθη.

Σε ότι αφορά την εκκλησία των Μαρωνιτών στη Βηθλεέμ αυτή είναι η έκτη φορά που έχει υποστεί βανδαλισμούς και κλοπές, συμπεριλαμβανομένης μιας εμπρηστικής επίθεσης το 2015 που προκάλεσε σημαντικές ζημιές και ανάγκασαν την εκκλησία να κλείσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και όμως ουδέν αναφέρθηκε στον Παλαιστινιακό τύπο και όπως ισχυρίζεται ο Κοέν, δεν θα γίνει καμιά σύλληψη από την Π.Α. καθόσον το μόνο πράγμα που ενδιαφέρει την ΠΑ είναι ότι τέτοια γεγονότα να μην διαρρέουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η Φατάχ ασκεί τακτικά έντονη πίεση στους χριστιανούς να μην αναφέρουν τις πράξεις βίας και βανδαλισμού από τις οποίες συχνά υποφέρουν, καθώς αυτή η δημοσιότητα θα μπορούσε να βλάψει την εικόνα της ΠΑ ως παράγοντα ικανό να προστατεύσει τη ζωή και την ιδιοκτησία της χριστιανικής μειονότητας υπό την κυριαρχία της. Η εικόνα μιας ριζοσπαστικής Π.Α. θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες για τη μαζική διεθνή και ιδιαίτερα ευρωπαϊκή βοήθεια που λαμβάνει η ΠΑ.

Σχέδιο Αφανισμού Χριστιανών

Τι συμβαίνει και κανείς δεν ασχολείται; Ο αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου του Λιβάνου Ιλαϊ Φερζλί, χριστιανός ορθόδοξος ο ίδιος, μιλώντας στην Καθημερινή της 6/1/19, έκανε λόγο για εν εξελίξει «σχέδιο αφανισμού των χριστιανών από τη Μέση Ανατολή ώστε η ιδέα του Ιησού Χριστού να καταστεί σε βάθος χρόνου μύθος».

Ο αντιπρόεδρος του λιβανικού Κοινοβουλίου επέμεινε, στη σχεδιασμένη στοχοποίηση από «παγκόσμιες δυνάμεις», τις οποίες, ωστόσο, δεν κατονόμασε. «Αν μείνουν οι εκκλησίες άδεια κουφάρια, τότε θα έχουν πετύχει τον σκοπό τους, να απαλείψουν στη συνείδηση των ανθρώπων την Καινή Διαθήκη από τη Μέση Ανατολή και να παραμείνει μόνο η Παλαιά Διαθήκη», υποστήριξε. Ο ίδιος ακόμη υποστήριξε, αναφερόμενος στις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον χριστιανών στην Αίγυπτο, ότι «η τρομοκρατία σε αυτή τη μεγάλη χώρα είναι 100% εισαγόμενη από τη Μέση Ανατολή» και πρότεινε τη Βηρυτό ως το κέντρο διαλόγου μεταξύ των θρησκειών της Μέσης Ανατολής, ώστε να βρεθεί τρόπος αρμονικής συνύπαρξής τους.

Επίλογος

Είναι γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι Χριστιανοί αποφεύγουν να αναφέρονται λόγω φόβου δημοσίως για τέτοια περιστατικά βίας, εκτιμούν ότι η μουσουλμανική επιθετικότητα εναντίον τους θα κλιμακωθεί. Η συνεχιζόμενη εξαφάνιση της χριστιανικής μειονότητας όχι μόνο από την Π.Α. αλλά και τις ισλαμικές χώρες της περιοχής , σε εντυπωσιακή αντίθεση με την ανάπτυξη, την ευημερία και την αυξανόμενη ένταξη της χριστιανικής κοινότητας μέσα στο Ισραήλ. Και αυτό είναι εμφανές για όποιο επισκέπτεται το Ισραήλ και τα Άγια Προσκυνήματα του Χριστιανισμού. Επικρατεί απόλυτη ασφάλεια και ελευθερία θρησκευτικής έκφρασης. Βέβαια, κάπου κάπου έχουμε και κάποιο ασήμαντο περιστατικό βίας ή παρενόχλησης (σπάσιμο παραθύρου από πέτρα, ή γράψιμο στον τοίχο μιας εκκλησίας), έργο ελαχίστων φανατικών θρησκευτικών αντιλήψεων Εβραίων, που σε αυτή την περίπτωση και δημοσιοποιούνται και συλλαμβάνονται οι υπεύθυνοι. Επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτή η χριστιανική αιμορραγία στην Μέση Ανατολή και γενικά σε περιοχές που κυριαρχεί ο Ισλαμισμός. Η δημοσιότητα τέτοιων γεγονότων, η σκληρή τιμωρία των υπευθύνων, η λήψη νομοθετικών και άλλων αποτρεπτικών μέτρων θα πρέπει να γίνει μέλημα και προσπάθεια των κυβερνήσεων όλων των κρατών της Μέσης Ανατολής , Βορείου Αφρικής και οπουδήποτε αλλού υπάρχουν θρησκευτικές κοινότητες. Θα πρέπει τόσο ο ΟΗΕ, όσο και ιδιαίτερα τα Χριστιανικά κράτη, να απαιτήσουν με πιέσεις στις ηγεσίες των Ισλαμικών κρατών να λάβουν μέτρα για το δικαίωμα και την ελευθερία εκδήλωσης της θρησκείας ή των πεποιθήσεων στη λατρεία, την τήρηση, την πρακτική εξάσκηση και τη διδασκαλία, όπως προβλέπεται [Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Άρθρο 18, ΔΣΑΠΔ, Άρθρο 18(1), Διακήρυξη του ΟΗΕ του 1981, Άρθρο 1, Έγγραφο ΟΑΣΕ της Διακήρυξης της Βιέννης, Άρθρο 16(δ) [ 16.4]. Εκτιμάται ότι, η συνεχιζόμενη διεθνής αδιαφορία της Χριστιανικής Δύσης, περί της κακομεταχείρισης και της δίωξης των χριστιανών στην Μέση Ανατολή θα οδηγήσει σύντομα στην εξαφάνιση του Χριστιανισμού από τον τόπο όπου εμφανίστηκε.

*https://www.analystsforchange.org/2018/12/blog-post_481.html

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), κατέχει Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Militaire News &orthodoxostypos.gr

O πρώην Ταλιμπάν που βαπτίστηκε στον Άγιο Όρος

blog counter

 Ο Αχμέτ γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό στο Αφγανιστάν σε περίοδο πολέμου. Το παζλ των παιδικών του αναμνήσεων αποτελείται από σκόνη, φτώχεια, υποχρεωτική ισλαμική εκπαίδευση, πόλεμο, θάνατο.

«Δεν θυμάμαι πια ποιός πολεμούσε με ποιόν, υπήρχε ένας συνεχής πόλεμος», λέει χαρακτηριστικά.

Για χρόνια βρισκόταν στους χώρους των ταλιμπάν. Φανατικός μουσουλμάνος ανήκε στο «ριζοσπαστικό» Ισλάμ. Μέχρι που αποφάσισε ότι δεν μπορούσε πλέον να αντέξει αυτό το είδος ζωής – τη δυστυχία, τη φτώχεια, τη βία, τον πόνο και τη μυρωδιά του θανάτου που έβλεπε παντού γύρω του.

Στα 23 ταξίδεψε στα αδιάβατα βουνά στο Πακιστάν και στη συνέχεια στο Ιράν. Εργάστηκε δύο χρόνια εκεί «χωρίς έγγραφα» και τελικά έφτασε στην ακτή της Μικράς Ασίας στην Τουρκία, η οποία γι ‘αυτόν ήταν η πύλη στον παράδεισο της Δύσης.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ πριν από εννέα χρόνια, με ένα φουσκωτό στρώμα από αυτά που τα παιδιά παίζουν στις παραλίες, με δύο κουπιά και τέσσερα μπουκάλια νερό, πήδηξε στη θάλασσα λίγο έξω από τη Λέσβο.

«Η θάλασσα ήταν μαύρη,το κρύο τσουχτερό και φυσούσε πολύ. Δε γνώριζα καλό κολύμπι, τα κύματα έμοιαζαν βουνό. Μου πήρε περίπου δέκα ώρες να φθάσω στην απόκρυμνη ακτή με τα βράχια, ήμουν σε απόγνωση επειδή δεν ήξερα αν θα μπορούσα να αναρριχηθώ, ήταν πολύ κοφτερά … Τελικά ανέβηκα περπάτησα αρκετά και ο πρώτο άνθρωπος που συνάντησα ήταν μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα με μαντήλι στο κεφάλι. Δεν την κατάλαβα και δεν με κατάλαβε… Με νοήματα μου έδειξε το δρόμο προς έναν πλακόστρωτο δρόμο και μου έδωσε μερικά νομίσματα για να πάρω το λεωφορείο προς την πόλη. Βρέθηκα σε ένα μικρό κέντρο υποδοχής για τους μετανάστες. Έμαθα ελληνικά και δούλεψα σε διάφορες δουλειές μέχρι να βρω μια κανονική δουλειά σε μια εταιρεία που τοποθετούσε ηλιακούς συλλέκτες. Με πλήρωσαν καλά, απέκτησα ασφάλιση και έκανα τα χαρτιά μου για πολιτικό άσυλο. Εργάστηκα στην ίδια εταιρεία στην Αθήνα για έξι χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια μετά την εργασία πήγαινα στην εκκλησία – κάτι με τραβούσε εκεί. Μου χάριζε ηρεμία, ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Χριστό. Βρήκα μια Καινή Διαθήκη. Άρχισα να το διαβάζω. Αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω Χριστιανός. Έφυγα από την Αθήνα όταν η εταιρεία έκλεισε και πήγα στην επαρχία όπου απασχολήθηκα σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Λίγο πριν το Πάσχα το 2013, αποφάσισα να ζητήσω να γίνω Χριστιανός », λέει ο ίδιος.

«Ήταν Τετάρτη 5 Ιουνίου, όταν βρέθηκα στον Άθωνα να κοιτάζω προς την Σκήτη του Αγίου Ανδρέα και το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου… Ήταν η μέρα που έγινα χριστιανός και πήρα το όνομα Αλέξανδρος.»

https://www.orthodoxianewsagency.gr

Ο υιός του ραββίνου που από προτεστάντης έγινε ιερέας της Ορθοδοξίας!

blog counter

Ο υιός του ραββίνου που από προτεστάντης έγινε ιερέας της Ορθοδοξίας!

Η συγκλονιστική ιστορία της ζωής του Εβραίου π. Τζέημς Μπερνστάϊν, που έπειτα από πολλές αναζητήσεις βρήκε τον δρόμο του Θεού και σήμερα είναι κληρικός στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ.

H ζωή του π. Τζέημς Μπερνστάϊν, ενός ορθόδοξου κληρικού της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, θα μπορούσε να αποτελεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό ιδανικό σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

Ο ίδιος, μεγαλωμένος στην Αμερική και γαλουχημένος με τις εβραϊκές παραδόσεις, πέρασε από ατέλειωτα σκαμπανεβάσματα και πολλές διακυμάνσεις, ώστε, τελικά, βρήκε τις απαντήσεις σε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του στην ορθόδοξη πίστη.

Ο πατέρας του, ο Ισαάκ, γεννήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, συγκεκριμένα το 1909, στην Αγία Γη, στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου και ανδρώθηκε ακολουθώντας την ιουδαϊκή θρησκεία. Μάλιστα, θέλησε να αφιερωθεί και να γίνει ραββίνος.

Το 1941 και ενώ ήταν σε εξέλιξη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο ραβίνος και η σύζυγός του, μαζί με τα παιδιά τους, αποφάσισαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς.

Διάλεξαν το τελευταίο πλοίο, που είχε προορισμό την Αμερική, και ταξίδεψαν μέσω της Αιγύπτου και της νότιας οδού της Αφρικής, καθώς στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό Ωκεανό καιροφυλακτούσαν πολεμικά πλοία και υποβρύχια.

Ο Αρνολντ, όπως ήταν το όνομα του π. Τζέημς, πρωτοβλέπει το φως αυτού του κόσμου στις 6 Μαΐου 1946 στο Λάνσινγκ της Πολιτείας του Μίσιγκαν.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να είχε τελειώσει, αφήνοντας πίσω του εκατομμύρια νεκρούς και αναρίθμητα ανοιχτά τραύματα, ωστόσο η πίστη του πατέρα του Αρνολντ άρχισε να κλονίζεται εξ αιτίας της τραγικής μεταχείρισης που υπέστησαν οι Εβραίοι από τον Χίτλερ.

ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΑΚΙΣΤΗΣ

Η οικογένεια μετακομίζει στο Κουΐνς της Νέας Υόρκης, σε μια μη εβραϊκή συνοικία. Παρά τις αντιξοότητες που έχει προκαλέσει ο πόλεμος, συνεχίζουν να πηγαίνουν στην εβραϊκή Συναγωγή.

Ο νεαρός Αρνολντ διακρίνεται για το κοφτερό μυαλό του. Ασχολείται με το σκάκι, καταφέρνοντας να βγει πρωταθλητής σε όλη την Αμερική σε ηλικία μόλις 13 ετών. 

Λίγα χρόνια αργότερα αναδεικνύεται πρώτος, τρεις στις τέσσερις χρονιές, σε πρωτάθλημα σκακιού που έγινε μεταξύ των λυκείων της Νέας Υόρκης.

Εκείνη την περίοδο βιώνει μια κατάσταση που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Πέφτει στα χέρια του η Καινή Διαθήκη, την οποία διαβάζει και επηρεάζεται τόσο πολύ, ώστε επιθυμεί να μεταστραφεί στον προτεσταντισμό.

Πλέον, ως ευαγγελικός προτεστάντης, ζει το 1967, για έναν χρόνο, στην πατρίδα του πατέρα του, το Ισραήλ, στα σύνορα της Ιερουσαλήμ και της Βηθλεέμ, κατά την διάρκεια του Πολέμου των Εξι Ημερών.

Οταν τελειώνουν οι εχθροπραξίες, μετακομίζει στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στην πατρογονική εστία της οικογένειάς του, μένοντας μαζί με Αραβες χριστιανούς.

Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, ο Αρνολντ αποφασίζει να σπουδάσει οικονομικά στο Queens College του City University of New York, από όπου και παίρνει το πτυχίο του το 1970.

Η πορεία της ζωής τον βρίσκει, όχι πολύ αργότερα, στο Σαν Φρανσίσκο, όπου πήγε για να ιδρύσει μια νέα ευαγγελική προτεσταντική εκκλησία.

Ακριβώς εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε ενεργά με μια πνευματική κίνηση της εποχής, που ονομαζόταν Κίνημα του Ιησού.

Παραμένοντας στην Πολιτεία της Καλιφόρνιας, έγινε κληρικός της Ευαγγελικής Προτεσταντικής Εκκλησίας το 1975, από την οποία αποχώρησε το 1981 μαζί με τη σύζυγό του και τα παιδιά τους, με σκοπό να βαπτιστούν ορθόδοξοι χριστιανοί.

Από τη δυτική ακτή των ΗΠΑ βρέθηκε και πάλι στην ανατολική πλευρά, στη μεγαλούπολη της Νέας Υόρκης, εκεί όπου μεγάλωσε.

Πλέον, ήξερε ποιος ήταν και τι ήθελε να κάνει στο υπόλοιπο της ζωής του.

ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Το 1985 αποφάσισε να φοιτήσει στο Ορθόδοξο Σεμινάριο του Αγίου Βλαδιμήρου, από όπου το 1989 έλαβε το μεταπτυχιακό του στη Θεολογία.

Δεν ήταν όμως μόνον ο ίδιος που επέστρεψε στα θρανία για να εμπλουτίσει τις γνώσεις και την εμπειρία του.

Η σύζυγός του Μάρθα συνέχισε τις σπουδές της, παίρνοντας και αυτή μεταπτυχιακό στη Νοσηλευτική, με την ειδικότητα της μαίας.

Ο Αμερικανοεβραίος ορθόδοξος θεολόγος δεν επιθυμούσε μόνο να βαπτιστεί ορθόδοξος χριστιανός, αλλά είχε και τη ζέση να γίνει λειτουργός του Υψίστου.

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ 

Ετσι, στις 10 Ιουλίου του 1988 χειροτονήθηκε ιερέας της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, και διακόνησε επί τρία συναπτά έτη στην Ενορία του Αγίου Αντωνίου στο Νιού Τζέρσι. 

Εναν χρόνο αργότερα ο π. Τζέημς βρέθηκε στην Πολιτεία της Ουάσινγκτον, κοντά στα σύνορα των ΗΠΑ με τον Καναδά, όπου έως σήμερα συνεχίζει να διακονεί ως ιερέας στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ.

Μάλιστα, με τη βαθιά εμπειρία του, τις παραινέσεις και τις νουθεσίες του συνέβαλε με πολύ ουσιαστικό τρόπο στη μεταστροφή μιας μεγάλης κοινότητος προτεσταντών στην Ορθοδοξία!  

Ορθόδοξη Αλήθεια  

dimokratianews  

https://proskynitis.blogspot.com/2019/05/blog-post_84.html

Από οργανωμένος εξτρεμιστής κατά των εκκλησιών στην Ουγκάντα, μάρτυρας Χριστιανός-

blog counter

Οι δραματικές στιγμές που βίωσε όταν συντοπίτες του ανακάλυψαν ότι έγινε Χριστιανός:

Πρώην οργανωμένος εξτρεμιστής κατά των εκκλησιών στην Ουγκάντα, έγινε Χριστιανός. Το μίσος που έδειχνε κατά του Χριστιανισμού το μετέτρεψε σε αγάπη ο Χριστός όταν άκουσε το μήνυμα της Ανάστασης από κήρυγμα Ιερέα. Ο λόγος για τον 28χρονο  Σεΐχ Χασάν Πόντο, πρώην ιμάμη στο χωριό Κερεκερενέ στην ανατολική Ουγκάντα, ο οποίος απείχε από τις προσευχές στο τζαμί για τρεις συνεχείς εβδομάδες. Τόσο κατάφερε να κρατήσει την πίστη του στο Χριστό μυστική αφού οι συντοπίτες του τον είδαν τελικά να μπαίνει σε εκκλησία στην περιοχή Budaka, και έτρεξαν να καταγγείλουν το «ατόπημά’ του σε γονείς και φίλους.

«Όταν έφθασα στο σπίτι το απόγευμα, οι «αδελφοί» μου με περικύκλωσαν  με ξύλα», δήλωσε ο Podo στα Νέα της «Morning Star». «Ήταν δύσκολο να ξεφύγω. Άρχισαν να φωνάζουν, να με χτυπάνε και να με προσβάλλουν ως «άπιστο» και εχθρό της ισλαμικής θρησκείας».

Η σύζυγός του και τα δύο παιδιά του κατάφεραν να το σκάσουν από το σπίτι ενός χριστιανού γείτονα.

«Με ραβδιά και άλλα αιχμηρά αντικείμενα, οι συγγενείς του Podo τον τραυμάτισαν στο αριστερό του χέρι από τον ώμο στα δάχτυλά. Είχε επίσης υποστεί τραυματισμό στο κεφάλι. Αργότερα βρέθηκε σε μια λίμνη αίματος ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι του», είπε ένας από τους κατοίκους της περιοχής που τον βρήκαν αναίσθητο.

Σύμφωνα με τους ιερείς της περιοχής ο πατέρας του άνδρα, από τότε έχει κινητοποιήσει μια ομάδα Μουσουλμάνων από διαφορετικά τζαμιά για να βρουν τον «άσωτο» υιό και να ξεπλύνουν  τη βλασφημία.

Ο Podo έγινε Χριστιανός στις 24 Φεβρουαρίου, 2019 αφού άκουσε το μήνυμα του θανάτου και της Ανάστασης Του Κυρίου από κήρυγμα ιερέα. Νωρίτερα, ήταν μέλος μουσουλμανικής ομάδας εξτρεμιστών που είχε επιτεθεί σε εκκλησίες της Ουγκάντα.

Μία κοπέλα από την Νότιο Κορέα και ένας Γερμανός βαπτίστηκαν Ορθόδοξοι

blog counter

Στο νερό της κολυμβήθρας συναντήθηκαν δύο κόσμοι,η Δύση και η Ανατολή...Στις 23 Ιανουαρίου 2019 μία κοπέλα από την Νότιο Κορέα και ένας Γερμανός βαπτίστηκαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι και πήραν τα ονόματα Μαρία και Φίπιππος.

Οι βαπτίσεις έλαβαν μέρος στο Ιάσιο της Ρουμανίας.

Το μυστήριο τελέστηκε στην αγγλική γλώσσα από Αμερικανό ιερέα,τον π.Στέφανο, ο οποίος μένει μόνιμα στο Ιάσιο και ο οποίος είχε γίνει Ορθόδοξος πριν από κάποια χρόνια.

ΠΗΓΗ.ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Διάσημος Γάλλος φωτορεπόρτερ γίνεται Ορθόδοξος μοναχός!

blog counter

Διάσημος Γάλλος φωτορεπόρτερ γίνεται Ορθόδοξος μοναχός!

«Έγινα μοναχός για να διεισδύσω στο νόημα της ζωής, να μάθω τον κόσμο!»

Στο πέρασμά του από την Ελλάδα ο Γάλλος μοναχός Ιωάννης δέχτηκε να συναντηθούμε και να μιλήσουμε για το προσωπικό του συναπάντημα με την Ορθόδοξη πίστη. Το βλέμμα του, πριν γίνει μοναχός ήταν εστιασμένο κυρίως σε μια καλλιτεχνική επιφάνεια της ζωής, αφού ήταν παγκοσμίως διάσημος φωτογράφος. Όμως όλα πήραν άλλη μορφή, όταν μια σειρά απρόβλεπτων γεγονότων τον ώθησαν να συναντηθεί με την ποιητική φύση του Θεού και ως γνήσιος καλλιτέχνης την αναγνώρισε. Στην μετάφραση της συνέντευξης βοήθησε και τον ευχαριστώ γι’ αυτό ο πατήρ Νικόλαος Δουληγέρης, με τον οποίο ο Μοναχός Ιωάννης είναι φίλος από πολλά χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία στο Άγιο Όρος.

Ο μοναχός Ιωάννης, κατά κόσμον Gérard Gascuel, γεννήθηκε το 1947 στη Σεβέν της Γαλλίας. Σπούδασε φωτογραφία στο Παρίσι (École Louis Lumière) και κατόπιν εργάστηκε ως καλλιτεχνικός φωτογράφος σε διάσημα περιοδικά μόδας και σε εφημερίδες, καθώς επίσης και στον χώρο της διαφήμισης. Προσωπικές φωτογραφικές του εκθέσεις φιλοξενήθηκαν στο Παρίσι, σε μουσεία (Μουσείο Φωτογραφίας) και σε Φεστιβάλ Τέχνης του εξωτερικού (Ιαπωνία, Καναδάς, ΗΠΑ κ.α.)

Ο πατήρ Ιωάννης το 1983, στη διάρκεια μιας δημοσιογραφικής αποστολής του στην Ελλάδα, συναντά και γνωρίζει τον ορθόδοξο μοναχισμό. Λίγο αργότερα θα γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος.

Στην αρχή της συζήτησης, μας αναφέρει με βλέμμα που λάμπει από ενθουσιασμό πως δεν θα ξεχάσει ποτέ τις πρώτες του μέρες στο Άγιο Όρος, όταν πήγε με την φωτογραφική του μηχανή ν’ αποτυπώσει την φύση και τον μοναχισμό, απεσταλμένος μιας Ιαπωνικής εφημερίδας στην οποία εργαζόταν:

«Πριν γίνω μοναχός, ήμουν δημοσιογράφος. Πήγα στο Άγιο Όρος, στην Ελλάδα, για να γράψω ένα άρθρο για μια γιαπωνέζικη εφημερίδα στην οποία κρατούσα το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ. Μια μέρα, περπατώντας στο δάσος,βρέθηκα μπροστά σε μια ερειπωμένη εκκλησία. Μπήκα, και στην κρύπτη της ανακάλυψα ένα οστεοφυλάκιο. Η τυχαία αυτή συνάντηση ήταν για μένα η αποφασιστική στροφή. Ήμουν 30 ετών. Στην ηλικία αυτή, το μόνο που σκέφτεται κανείς είναι να καταβροχθίσει την ζωή, αναζητώντας την άμεση ευχαρίστηση, την δύναμη, την γνώση. Ξαφνικά αντίκρισα κατά πρόσωπο την ίδια μου την πραγματικότητα. Κάποια μέρα θα βρεθώ εκεί, στην άλλη όχθη χωρίς να έχω ζήσει. Κατάλαβα ότι δεν ζούσα για μένα, αλλά για την εντύπωση που ήθελα να δώσω στους άλλους για μένα.

Βαθιά συγκίνηση

Βγαίνοντας από την εκκλησία, ταραγμένος από την θέα του οστεοφυλακίου,βλέπω έναν γέρο μοναχό – δεν τον είχα συναντήσει ποτέ άλλοτε. Πολλές φορές η Θεία Πρόνοια μας στέλνει το πρόσωπο που πρέπει, την στιγμή που πρέπει. Του ζήτησα να μου μιλήσει για το πνευματικό νόημα της εικόνας, όμως δεν μιλούσε καμία από τις γλώσσες που μιλούσα. Για να μου εξηγήσει, λοιπόν, το νόημα της εικόνας άρχισε να ψέλνει στα ελληνικά. Δεν καταλάβαινα λέξη, αλλά το άκουσμα μου προκάλεσε καινούρια ταραχή: ήταν για μένα πρωτάκουστο. Η συγκίνηση δεν ήταν εγκεφαλική ή αισθητική∙ είχε αγγίξει τα βάθη της καρδιάς. Ψάλλοντας έναν ύμνο, ερμήνευε το μυστήριο της εικόνας της Σταύρωσης. Ξεπερνώντας την γλώσσα με τις λέξεις ανακάλυπτα εκείνον που πέθανε σαν σκλάβος και δοξάστηκε ως Θεός. Από έναν απλό ύμνο, ανακάλυψα μια καινούρια «γλώσσα», τη γλώσσα της καρδιάς. Πέθανα και ξαναγεννήθηκα σε μια νέα πραγματικότητα. Η ζωή μου πολύ σύντομα στράφηκε στην Ορθοδοξία. Κάποτε, μετά από δυο χρόνια, αποφάσισα να πάω να τον συναντήσω, αλλά όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα τον άνθρωπο, ούτε το καλύβι του. Ρώτησα στην μονή Σταυρονικήτα που θεώρησα ότι ήταν κοντά αλλά μάταια, κανείς δεν τον είχε ακουστά. Έναν ολόκληρο χρόνο έψαχνα, όμως με διαβεβαίωσαν πως τέτοιο καλύβι ουδέποτε υπήρχε. Πιστεύω ακράδαντα ότι έζησα ένα προσωπικό θαύμα.

Όλα μέσα μου βρήκαν απήχηση!

Ο ίδιος, αναφέρει: «Επιστρέφοντας στο Παρίσι, το μόνο που σκεπτόμουν ήταν να διδαχτώ τη γλώσσα της καρδιάς. Η Θεία Πρόνοια με οδηγούσε ακόμη: στο μετρό, μπέρδεψα την έξοδο και βγαίνοντας πέρασα, “τυχαία”, μπροστά από μια Ορθόδοξη εκκλησία.

Mπήκα στο ναό, είχε ακολουθία. Όλα έβρισκαν μέσα μου απήχηση: το χρυσό των εικόνων , το θυμίαμα, η πανηγυρική λειτουργία, η κατανυκτική ατμόσφαιρα της σύναξης των πιστών… Είπα στον εαυτό μου: πρέπει να μπω για τα καλά σε αυτό τον δρόμο. Κι έτσι έγινα προσκυνητής των αδύτων».

Όταν του απηύθυνα το ερώτημα “πώς πήρε την απόφαση να γίνει Ορθόδοξος και πώς την πραγματοποίησε εν τέλει”, χαμογέλασε με την αίσθηση ότι θα έπρεπε να εξηγηθεί με τρόπο τέτοιο που ο ακροατής του, που δεν έχει περάσει από τέτοιο στάδιο θα τον κατανοούσε απολύτως:

«Όταν παίρνεις μια απόφαση, σου δίνεται και η δύναμη να την πραγματοποιήσεις. Από την στιγμή που η επιθυμία πήρε σάρκα και οστά, έμενε να βρεθεί ο τόπος για να ριζώσω. Στην ορθόδοξη παράδοση, η αναζήτηση τόπου ταυτίζεται με την αναζήτηση πνευματικής πατρότητας. Χρειάζεται ένας Πατέρας που να σε κρατάει σε εγρήγορση ώστε να αντιληφθείς αυτή την «γλώσσα» –δεν πρόκειται για την ομιλία ή την παιδεία- ένας Πατέρας που να σε αφυπνίσει, για να νοιώσεις το σκίρτημα της θείας Παρουσίας μέσα σου. Δεν αποζητούσα διανοητική κατανόηση, δεν ήθελα να διδαχτώ μια καινούρια τεχνική∙ επιθυμούσα να μυηθώ στην ζώσα και βιωμένη Παράδοση. Αυτό σημαίνει: δουλειά στους αγρούς, δηλαδή χειρωνακτική εργασία, να μάθεις να προσεύχεσαι, να μάθεις να σέβεσαι, να μάθεις να ζεις με την καθοδήγηση ενός γέροντα, να μάθεις να συνομιλείς μυστικά με τον ζώντα Χριστό. Ήθελα να γνωρίσω σε βάθος τον Λόγο, δηλαδή τα Θεία Ονόματα, την ζωογόνο Δύναμη του Πνεύματος, και όχι το γράμμα που πετρώνει το Πνεύμα. Το ότι δεν μιλούσα ελληνικά δεν με εμπόδισε καθόλου. Έφυγα για το Άγιο Όρος και μετά πήγα στην έρημο της Ιουδαίας, όπου έμεινα κάποια χρόνια. Είχα ανάγκη στη νέα μου πίστη ο Θεός να είναι για μένα το παν. Γνωρίζω ότι ο Θεός μιλά σε «καθαρά καρδία», όμως, πριν η καρδιά ειρηνέψει, μέσα στην έρημο επιστρέφουν όλα τα πάθη μας, όλες οι αδυναμίες μας, όλα τα όνειρα και οι μωροφιλοδοξίες μας, ό,τι ανεκπλήρωτο, ό,τι δεν κάναμε σωστά: χρειάζεται πολλή δουλειά για να καθαριστεί και να λαγαρίσει ο εαυτός πριν μπει, με την Χάρη του Θεού, στην έσω Σιωπή.»

Το να είναι κάποιος Ορθόδοξος είναι ένας αγώνας, το να αποφασίσει ωστόσο να στραφεί στον αναχωρητισμό δείχνει ότι αυτός ο άνθρωπος θέλει ν’ αθληθεί σε πρωταθλητικό επίπεδο. Επίσης δείχνει μια ανάγκη να απομακρυνθεί από τα εγκόσμια. Του το ανέφερα και απάντησε ξεκάθαρα:

« Έγινα μοναχός όχι για να αποφύγω τον κόσμο, αλλά για να διεισδύσω στο νόημα της ζωής, για να γνωρίσω τον κόσμο βαθύτερα και σε μια διάσταση πιο προσωπική.

Έγινα μοναχός για να γνωρίσω σε βάθος αυτή την γλώσσα, την γλώσσα της καρδιάς, που δεν σου αποκαλύπτεται παρά μόνο με την εμπειρία, με το βίωμα∙ και το βίωμα προϋποθέτει σχέση εμπιστοσύνης με την αιωνιότητα την κάθε στιγμή∙ αυτή η γλώσσα δεν αρνείται τον κόσμο, αντιθέτως τον αφουγκράζεται, τον παντρεύεται, τον μεταμορφώνει, τον καλεί με το όνομά του, ζει μαζί του το θαύμα της καθημερινότητας.

Ο μοναχός δεν απορρίπτει τον κόσμο, πράγμα που θα σήμαινε ότι απορρίπτει τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιθέτως, βρίσκεται στην καρδιά του κόσμου και η σχέση του μοναχού με τον κόσμο είναι εκλεπτυσμένη και ουσιαστική.»

Στην αρχή ο πατήρ Ιωάννης πηγαίνει στο Άγιο Όρος και στη συνέχεια μεταβαίνει στο Μοναστήρι του Αγίου Σάββα, στην έρημο της Ιουδαίας, όπου εγκαταβιώνει πλάι στον Γέροντά του, π. Σεραφείμ, έναν άνθρωπο που επέλεξε για πνευματικό του οδηγό και που τον ενέπνευσε στην πνευματική ζωή. Ο π. Σεραφείμ θα του αφαιρέσει με μαεστρία τον ευρωπαϊκό του ορθολογισμό. Του ζήτησα να αναφερθεί με λεπτομέρειες σε αυτή την συνάντηση:

« Ένας μοναχός που είχε έρθει στο Άγιο Όρος μού μίλησε για τον πατέρα Σεραφείμ, ο οποίος ζούσε στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα, στην έρημο της Ιουδαίας, κοντά στην Νεκρά Θάλασσα. Μετά από πολλές δυσκολίες, πήγα να τον συναντήσω. Αμέσως κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο οδηγός που ζητούσα. Είχε μια φωτεινή ομορφιά. Μια φωτεινότητα που δεν σε παραπλανά, αλλά σε φωτίζει, σε μεταμορφώνει, σε ειρηνεύει με λόγους αληθείας, με απόσταγμα απλότητας. Αυτός ο Γέροντας έκανε φανερή σε μένα την Παρουσία του Θεού. Αποφάσισα ότι θα γίνω μοναχός και ότι στον άνθρωπο αυτό θα έκανα Υπακοή. Όμως τα πράγματα μαζί του δεν ήταν εύκολα και γρήγορα πήρα το πρώτο μου μάθημα. Φανταστείτε, σας παρακαλώ∙ ένας νέος άντρας τριάντα τριών ετών, φθάνει στην έρημο της Ιουδαίας, έχοντας εγκαταλείψει τα πάντα και μια πολύ καλή ζωή στο Παρίσι, και ζητά να ενταχθεί στο κοινόβιο. Με έβαλαν στην κουζίνα∙ το φαντάζεστε; Εμένα, έναν Γάλλο! Μου έμαθαν να σκουπίζω το πάτωμα, να πλένω πιάτα… Βέβαια, το πλύσιμο των πιάτων στην έρημο δεν είναι απλή υπόθεση, γιατί το νερό είναι λιγοστό. Ξαναμάθαινα, όπως ένα μικρό παιδί, καθημερινά πράγματα και πώς αυτά συνδέονται με το Πνεύμα. Δεν επρόκειτο για μάθηση πρακτική. Ήταν μύηση. Υπάρχει τόση ομορφιά στην απλή κίνηση, ομορφιά που μπορεί να γίνει δοξολογία, μαρτυρία, σάρκωση της Παρουσίας.

Τα …βαρίδια που όλοι μας κουβαλάμε και το περιστατικό με το λουκούμι, που τον έκανε να συνειδητοποιήσει πολλά

Ο π. Ιωάννης συνεχίζει την περιγραφή του: Την πρώτη ημέρα εμπρός στο πιάτο κάθε μοναχού έβαλα το επιδόρπιο, ένα λουκούμι. Τότε οι μοναχοί ήταν δώδεκα, άρα έβαλα δώδεκα λουκούμια. Όταν γύρισα, το λουκούμι μου είχε εξαφανιστεί. Η θέση μου ήταν δίπλα στον πατέρα Σεραφείμ, οπότε η δουλειά ήταν δική του. Εάν ήδη από την πρώτη ημέρα ο Πνευματικός κλέβει το λουκούμι μου, τι θα γίνει μετά από δεκαπέντε μέρες; Κατάχρηση εξουσίας, τρομερό! Για σκεφτείτε το καλά! Και στο Παρίσι μπορεί να σας κλέψει κάποιος, κατανοητό∙ αλλά σε ένα μοναστήρι, την πρώτη κιόλας μέρα να σε κλέψει ο ηγούμενος! Άλλο πράγμα! Είχα βάλει μετάνοια και είχα υποσχεθεί υπακοή! Άρχισα να κάνω σκέψεις αρνητικές, κάτι που επηρέαζε την προσευχή μου.

Μετάνοια

Μετά το δείπνο, πήγα να δω τον πατέρα Σεραφείμ. Έβαλα μετάνοια και τον ρώτησα: “Πάτερ, γιατί μου πήρες το λουκούμι μου;” Με άφησε να μιλάω χωρίς να μου απαντά. Μετά από πέντε λεπτά δεν είχα τίποτε άλλο να πω. Μου είπε: “Τα είπες όλα;” “Όχι” απάντησα “αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτε”. “ Ήθελα να δω αν θα με κατακρίνεις∙ αν το είχες κάνει, θα σου είχα πει: Ορίστε η πόρτα, μπορείς να φύγεις”. Για μένα αυτό ήταν ένα μάθημα ασυνήθιστο, παράδοξο. Πράγματι δεν πήγα στην έρημο για να κρίνω τους κλέφτες και τους ψεύτες. Θα μπορούσα βέβαια να του κάνω και λίγο κήρυγμα: ξέρετε, αυτό δεν ήταν καλό, δεν ήταν ωραίο… Θα μπορούσα να σηκωθώ και να φύγω από το μοναστήρι και να καταγγείλω στον Τύπο τον Πατέρα Σεραφείμ με κατηγορίες όπως: κατάχρηση εξουσίας ή κλοπή, βγάζοντας στα φόρα ένα σκάνδαλο…

Εάν ήρθα στο μοναστήρι φέρνοντας μαζί μου τα βαρίδια του κόσμου, δεν έχω καμιά δουλειά στην έρημο. Ο πατήρ Σεραφείμ μού δίδαξε ∙ “Δεν είσαι εδώ για να κρίνεις, είσαι εδώ για σένα. Εάν βλέπεις ότι κάποιος αδελφός κάνει λάθος, το θέμα δεν σε αφορά. Αν όμως αυτό σου δημιουργεί πρόβλημα, τότε έλα να με δεις. Αλλά όταν δεις έναν αδελφό να σφάλλει, όποιο κι αν είναι το σφάλμα του, προσευχήσου γι’ αυτόν, μην αρχίζεις να τον κρίνεις, να τον γεμίζεις ενοχές, κάνοντάς του μάθημα ηθικής”. Ένα από τα πρώτα μαθήματα στην έρημο ήταν πως ήμουν εκεί για μένα τον ίδιο. Και πως, χωρίς να είμαι απομονωμένος, ήμουν μόνος ενώπιον του Θεού.»

Στην ζωή του στην έρημο της Ιουδαίας πήρε πολλά μαθήματα. Τον παρακαλώ να μας μεταφέρει μέρος της πνευματικής του μαθητείας. Χωρίς να σκεφτεί ιδιαίτερα, απάντησε ως ένας άνθρωπος που βιώνει αυτή την διδασκαλία που διδάχτηκε:

«Μια μέρα ένοιωθα πλημμυρισμένος από την Θεία Χάρη. Πήγα στον Γέροντα: “Πάτερ, με επισκέφτηκαν άγγελοι, καταλαβαίνω το νόημα του Ευαγγελίου…” Ο Γέροντας ούτε καν με κοίταξε. “ Άντε να σκουπίσεις τα αποχωρητήρια και δες αν οι άγγελοι σε συνοδεύουν ακόμη”. Ο πατήρ Σεραφείμ δεν απέρριπτε την ύπαρξη Ασώματων δυνάμεων, μέλημά του όμως ήταν να εξαφανίσει κάθε ίχνος πνευματικής υπερηφάνειας. Ο πατήρ Σεραφείμ, τρυφερά αυταρχικός, πέταγε τα επικαλύμματα, καθάριζε τη ματιά μου, καταδίωκε τις ψευδαισθήσεις και την άγνοια, για να μου δοθεί η χάρη του Θαβωρείου φωτός. Μου πρόσφερε ελευθερία με αγάπη, με άφησε να αποπλυθώ, να καθαριστώ, με άφησε να σωφρονιστώ. Δεν με θανάτωσε, δεν με απέρριψε, αφαίρεσε όλα τα περιττά.»

Με την ευχή του Πνευματικού του ίδρυσε τη Σκήτη της Αγίας Πίστης στη Σεβέν

Τρία χρόνια ασκήτεψε στην έρημο της Ιουδαίας και εν συνεχεία με την ευχή του πνευματικού του το 1996 εγκαθίσταται στην Σεβέν της νότιας Γαλλίας, όπου ιδρύει τη Σκήτη της Αγίας Πίστης, ένα τόπο προσευχής και αναχώρησης. Η αγία Πίστη ήταν μια δεκαπεντάχρονη κοπελίτσα που μαρτύρησε στα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Από τη Σκήτη της Αγίας Πίστης, εκδίδεται σήμερα το περιοδικό Art sacré, ενώ ο π. Ιωάννης είναι συγγραφέας πολλών έργων:Hommes de Lumière, Fils de lumière, Pèlerinage au Mont Athos, J’ai soif d’une eau de vie, L’amour en question, Insaisissable fraternité, Le jardin de la foi.

Σήμερα, συνασκητεύει μ’ έναν ακόμη μοναχό και συγκεντρώνει κοντά του Γάλλους προσκυνητές, παλιούς φίλους από τον καλλιτεχνικό χώρο, χριστιανούς αλλά και αναζητητές του Θεού που μαθητεύουν στην Ορθοδοξία. Από την συζήτησή μας, αντιλήφθηκα την αιτία που σήμερα αργά μα σταθερά κάποιοι ελάχιστοι ίσως πολίτες της Γαλλίας οσμίζονται την αλήθεια της Ορθόδοξης πίστης. Το να γίνεται σήμερα εξωτερική Ιεραποστολή στην Γαλλία από έναν Ορθόδοξο Γάλλο σ ΄ένα μοναστήρι στα βουνά της Γαλλίας είναι ένα γεγονός που μας σιγουρεύει πως η χάρη του Θεού…γεμίζει τις ελλείψεις των ανθρώπων και μας στρέφει σε Αναστάσιμη έκπληξη.

__________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ