St.Herman of Alaska Monastery (Black&White)

blog counter

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα

blog counter

-ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΕΙ

Posted by kantonopou at Ιουλίου 21, 2012

Ο Λαρισαίος Κ. Θεοδώρου ταξίδεψε με δικά του έξοδα στο Ανκορατζ, όπου ύστερα από τρεις εβδομάδες σκληρής εργασίας αγιογράφησε ένα μέρος του πρώτου και μοναδικού ορθόδοξου ναού στην πολιτεία των ΗΠΑ

Οι Ελληνες του Ανκορατζ στην Αλάσκα έβαλαν σκοπό να κατασκευάσουν την πρώτη ορθόδοξη εκκλησία στην περιοχή και ο Κ. Θεοδώρου ανταποκρίθηκε με χαρά στην έκκλησή τους

Η Πλατυτέρα Παναγία καλύπτει εδώ και λίγες ημέρες μια ελληνική εκκλησία στο βορειότερο άκρο του κόσμου, στη μακρινή Αλάσκα. Η Πλατυτέρα, όπως και άλλες μορφές αγίων, αγιογραφήθηκε από τον Λαρισαίο Κώστα Θεοδώρου, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση που απηύθυναν μέσω της δημόσιας τηλεόρασης τα μέλη της πολύ δραστήριας ελληνικής κοινότητας της πόλης Ανκορατζ.

Ταξίδεψε με δικά του έξοδα, έμεινε περίπου 3 εβδομάδες στο Ανκορατζ και αγιογράφησε ένα μέρος του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, της πρώτης και μοναδικής ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στην 49η πολιτεία των ΗΠΑ.

«Ηταν μια εμπειρία μοναδική. Συγκινήθηκα όταν είδα ένα ρεπορτάζ στην τηλεόραση όπου Ελληνες από την Αλάσκα ζητούσαν προσφορές για την αποπεράτωση του ναού. Επικοινώνησα μαζί τους και τους είπα πως όταν η εκκλησία τελειώσει, ευχαρίστως θα πήγαινα να προσφέρω ένα μέρος της αγιογραφίας.

Ετσι έφτιαξα την Πλατυτέρα στην οροφή, τον Αγιο Γεώργιο, τον Αγιο Δημήτριο, τον Χριστό, τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Αγιο Νικόλαο» λέει στο «Εθνος» ο Κώστας Θεοδώρου, που επέστρεψε πριν από μερικές μέρες από το Ανκορατζ, ετοιμάζεται ωστόσο να ξαναπάει για να ολοκληρώσει την αγιογράφηση του ναού.

Για τρεις εβδομάδες εργαζόταν σχεδόν όλη την ημέρα, πάνω σε μια πανύψηλη σκαλωσιά, σε θερμοκρασίες σχεδόν φθινοπωρινές, «ο καιρός ήταν σαν τον δικό μας Οκτώβριο», ενώ τα βράδια δεν προλάβαινε να αποδέχεται προσκλήσεις για να γευτεί την? ελληνική κουζίνα σε κάποιο από τα δεκάδες εστιατόρια που διατηρούν ομογενείς.

Ψυχή της ελληνικής κοινότητας του Ανκορατζ -της μεγαλύτερης πόλης της Αλάσκας, αν και πρωτεύουσα είναι το Τζούνο- που αριθμεί 70 ελληνικές οικογένειες σε μια πόλη 250.000 κατοίκων είναι η πρόεδρός της Μαρία Μπάσκου. Με καταγωγή από το Καστόρι Λακωνίας, η κ. Μπάσκου σπούδασε Παιδαγωγικά στη Βοστόνη και διδάσκει στο ελληνικό σχολείο του Ανκορατζ, στο οποίο φοιτούν περίπου 30 παιδιά.

Η κ. Μπάσκου είχε απευθύνει πριν από περίπου έναν χρόνο δημόσια έκκληση για την ολοκλήρωση της εκκλησίας. Τότε ανταποκρίθηκαν πολλοί Ελληνες από όλα τα μέρη του κόσμου και έστειλαν τις προσφορές τους, ενώ ο κ. Θεοδώρου της ζήτησε να τον κρατά ενήμερο για το πότε μπορεί να πιάσει δουλειά.

Οι εργασίες για την κατασκευή του ναού κράτησαν δύο χρόνια, ενώ αυτό το διάστημα διαμορφώνεται η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και ένας χώρος αναψυχής, στο ισόγειο.

Οι ομογενείς
Από την Πελοπόννησο στο Ανκορατζ

«Θεωρούμε χρέος μας να διατηρήσουμε το ελληνικό στοιχείο στην Αλάσκα, σε αυτήν την άκρη του κόσμου που βρεθήκαμε και να το μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας, ώστε να διατηρήσουν με τη σειρά τους τον πλούσιο, ελληνικό πολιτισμό», δήλωσε η κ. Μπάσκου.

Εκτός από το ελληνικό σχολείο, στο Ανκορατζ λειτουργούν τμήματα εκμάθησης ελληνικών, παραδοσιακών χορών με την ευθύνη της χορογράφου Νταϊάνα Πράιζ, ενώ κάθε χρόνο στις 18 Αυγούστου διοργανώνεται ένα μεγάλο φεστιβάλ με ελληνικά φαγητά, χορούς και τραγούδια που συγκεντρώνει θεατές από πολλές αμερικανικές πολιτείες.

Οι Ελληνες του Ανκορατζ έφτασαν στην Αλάσκα τη δεκαετία του 1980 και οι περισσότεροι έχουν καταγωγή από την Πελοπόννησο.

Ασχολούνται με τον χώρο της εστίασης, διαθέτουν εστιατόρια με ελληνική κουζίνα, υπάρχουν επίσης κάποιοι γιατροί και λίγοι έμποροι και επιχειρηματίες.

Οι ίδιοι καλύπτουν όλα τα έξοδα της κοινότητας, ασχολούνται δραστήρια με αυτήν και μιλούν ελληνικά σε όλες τις εκδηλώσεις. Μέχρι τώρα για τις θρησκευτικές τους ανάγκες χρησιμοποιούσαν ένα ειδικά διαμορφωμένο οίκημα, ενώ σύντομα θα εγκαινιαστεί ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Σκοπεύουν μάλιστα τα εγκαίνια να συμπέσουν με το Ελληνικό Φεστιβάλ για να συγκεντρώσουν χρήματα, ενώ μεταξύ άλλων, μέσω της κοινότητας, πωλείται και ένα βιβλίο μαγειρικής, με ελληνικές συνταγές που κάνει θραύση στις Αμερικανίδες νοικοκυρές.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63687688

Η Ορθοδοξία στην Αλάσκα σήμερα.

blog counter

Ό όσιος Γερμανός παραμένει ολοζώντανος για τους χριστιανούς της Αλάσκας και για την Ορθόδοξο Εκκλησία της Αμερικής, με τα θαύματα του. Σήμερα δυο ορθόδοξα μοναστήρια συνεχίζουν των αγώνα του αγίου Γερμανού στα νησί του SPRUCE.

«Ανάμεσα στα νησιά Kodiak και του Herman Spruce ,

μέσα στα κρύα νερά Αλάσκα, βρίσκεται ένα σμαραγδένιο νησάκι,

δασώδη από πανύψηλα δέντρα ερυθρελάτης, που δέρνεται από ισχυρούς ανέμους.

Με μυριάδες-αετούς πτηνά, χελιδόνια, γλάρους, και άλλα πουλιά που βρίσκουν καταφύγιο .

Υπάρχει ένας μεγάλος Ορθόδοξος σταυρός που στέκεται πάνω από την κεντρική

ακτή ως ένα σημείο προσεγγίσεις του νησιού με καραβάκι.

Πίσω από τα δέντρα είναι μια ξύλινη εκκλησία που διαμορφώθηκε μετά από τον δέκατο πέμπτο αιώνα. Είναι ρωσική εκκλησία του Αγίου Νείλου του Sora.

Σε αυτό το μικροσκοπικό νησί ζουν μοναχές γυναίκες που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο Θεό και προσπαθούν να έχουν μια ζωντανή κοινωνία μαζί Του, μακριά από περισπασμούς. Σε Κοντινή απόσταση είναι το Lagoon Monk στο νησί Spruce Island όπου ο Αγ. Γερμανό της Αλάσκας έζησε στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα.

Αυτός ο αγαπημένος άγιος έφερε την Αγία Ορθοδοξία και το μοναχισμό στην Αμερική το 1794 από την μονή Valaam στη βόρεια Ρωσία.

Περιτριγυρισμένο από την ομορφιά της δημιουργίας του Θεού και συχνά εντελώς αποκομμένο από τον κόσμο και από βίαιες καταιγίδες το χειμώνα, οι συνθήκες εδώ είναι ιδανικές για τη μοναξιά. Έτσι έχουν τον εαυτό τους ελεύθερο από την κίνηση της σύγχρονης ζωής και μπορούν να ριγούν το βλέμμα τους στην καρδιά, προς τα μέσα να αναζητήσουν τον Θεό και να τον αγαπήσουν.

Ο τρόπος της μοναστικής ζωής

Με τον άγιο Νείλο ως οδηγό και προστάτη, οι μοναχές προσπαθούν να μιμηθούν τη μοναστική ιδεώδη της φτώχειας, την άσκηση και ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ προσευχή.

Γνωστός για την απλότητα του και την ακραία φτώχεια την εθελοντική, Αγίου Νείλου τόνισε την εσωτερική ζωή της μοναστικής ζωής και την πρακτική άσκηση της προσευχής του Ιησού. Ο άγιος Νείλος στον κανόνας ζωής του αποτελείται από δύο έως δώδεκα μοναχούς που ζουν στα με ησυχία και συγκεντρώνονται γύρω από την εκκλησία, προτιμά την ασκητική μορφή του μοναχικού βίου. Καλούσε την οδό αυτή βασιλική, και απόφευγε τα μεγάλα κοινόβια.

Κάθε καλόγρια συμμετέχει σε πνευματικό αγώνα έντονο εσωτερικό. Το πιο απαραίτητο όπλο είναι η αδιάλειπτη επανάληψη της προσευχής του Ιησού, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με». με αυτό τον τρόπο προσπαθεί, μέσω της

προσευχής και της ανάγνωσης της πνευματικής, να αποτυπώσει στην ψυχή της από μια εικόνα της παραδεισένιας ομορφιά και την επίτευξη των καθαρότητα της καρδιάς. Η μοναστική κοινή ζωή βασίζεται στις εντολές του Κυρίου και στις μοναστικές αρχές της υπακοής, ταπεινότητας, αγάπης, και η αποκοπή των ιδίων

θελημάτων, προσπαθώντας πάντα να απαντά με «συγχώρεσέ με» και «ευλόγησον».

Ο ρυθμός στην ζωή στο νησί.

Η ζωή στη Σκήτη του αγίου Νείλου είναι γύρω από τις διακονίες της εκκλησίας της γιορτές και νηστείες, και σε μια ζωή προσευχής.

Οι αδελφές ξυπνούν κατά τις πρώτες πρωινές ώρες για τον κανόνα της προσευχής τους και στη συνέχεια θα συγκεντρωθούν στην εκκλησία για το Όρθρο. Τα πρωινά συνήθως ασχολούνται με ήσυχες δραστηριότητές, όπως η χειροτεχνία. Σύμφωνα με την αρχαία μοναστική πρακτική, οι μοναχές προσπαθούν να επιβιώσουν από την εργασία του με χέρια-κυρίως μέσω της λήψης κομποσκοινιών.

Το μεσημέρι, έχουμε το κύριο γεύμα που σερβίρεται ακολουθούμενη από την κοινή προσευχή.. Μετά την διακονία έχουμε την ενάτη ώρα, εσπερινός και Απόδειπνο,

οι μοναχές σιωπηλά αποσύρονται στα κελιά τους για την πνευματική ανάγνωση, την προσευχή και ανάπαυση.

Ο ρυθμός της ζωής έχει προκύψει, σύμφωνα με τις εποχές του χρόνου.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής, οι αδελφές αφιερώνονται στο νηστεία και προσευχή, με λίγες περισπασμούς.

Η ευπρόσδεκτη επιστροφή πολλών ωδικών πτηνών δάσους προαναγγέλλει την άνοιξη.

Οι προετοιμασίες του κήπου αρχίζουν, το Μάιο . Φυτεύονται προσεκτικά σπορόφυτα.

Στο τέλος της άνοιξης ο κόκκινος σολομός αρχίσει να επιστρέφει για λόγους αναπαραγωγής, και αρχίζει η καθαρή αλιεία. ο χωρισμός σε φιλέτα

και σε κονσερβοποίηση Έτσι για να υπάρχει η ετήσια προμήθεια ιχθύων.

Οι αδελφές μαζεύουν βατόμουρα και κορινθιακή σταφίδα που τους καλοκαιρινούς

μήνες έχουν συλλέξει και άγρια μανιτάρια για την ξήρανση. Στα τέλη του

καλοκαιριού, η μεγάλη επιστροφή του ασημί σολομού γίνεται νέα αλιεία.

Προσκυνητές έρχονται τους καλοκαιρινούς μήνες-όταν οι θάλασσες είναι η πιο ήρεμη και το φως

της ημέρας είναι περισσότερο για να προσκυνήσουν τον άγιο Γερμανό, και το ιερό Spruce Island. πίνουν αγιασμό και προσεύχονται.

Η φιλοξενία παρέχεται από τις αδελφές, και τον ξενώνα του Αγίου Σεργίου. Είναι ένα μεγάλο δωμάτιο είναι διαθέσιμο για τις γυναίκες προσκυνητές που

επιθυμούν να παραμείνουν περισσότερο.

Το Πλοίο γίνεται πιο δύσκολο, από τον Σεπτέμβριο, λόγω θυελλωδών ανέμων.

Ο ΣΚΗΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ είναι υπό τη δικαιοδοσία του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Maxim της Δυτικής Αμερικής Μητρόπολη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.»  ΠΗΓΉ:ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΛΑΣΚΑ

Τo Άνκαρατζ είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αλάσκα εκεί όπου κατοικούν και οι περισσότεροι Έλληνες της πολιτείας. Αριθμούν περίπου στις 50 οικογένειες και οι περισσότεροι από αυτούς ασχολούνται με τα εστιατόρια.

Η ιστορία της κοινότητας πηγαίνει πίσω στο 1953 όταν για πρώτη φορά τελέσθηκε λειτουργία στο υπόγειο ενός διαμερίσματος με Ρώσους ιερείς, στην προσπάθεια των Ελλήνων της εποχής να διατηρήσουν την Ελληνική και ορθόδοξη ταυτότητά τους.

Αρχικά ως Κοινότητα του Σωτήρος, αργότερα την ίδια χρονιά υπό την καθοδήγηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής μετονομάστηκε σε Ιερό ναό της Μεταμορφώσεως και μέχρι φέτος λειτουργούσε στην σάλα ενός σπιτιού που είχε αγοραστεί από τα μέλη της κοινότητας.

Φέτος για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνισμού της Αλάσκα, το καλοκαίρι οι πιστοί θα έχουν την δική τους εκκλησία. Ολοκληρωτικά από δωρεές αλλά και έσοδα του ετήσιου φεστιβάλ ο o ναός βυζαντινού ρυθμού θα αποτελέσει τον οίκο όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για πολλούς άλλους ορθόδοξους της περιοχής, όπως Γάλλους, Σέρβους, Άραβες, Αρμένιους, Ρουμάνους, Σλάβους, Ουκρανούς και Αμερικάνους.

Η δασκάλα του Ελληνικού σχολείου της κοινότητας του Σωτήρος, κ. Μαρία Βάσκους, με την συνεργάτιδα μας Αθηνά Κρικέλη

Μιλώντας στην Φωνή της Αμερικής μετά την Κυριακάτικη Λειτουργία ο Ιερέας είπε: «Βρίσκομαι εδώ 8 χρόνια και αγαπώ κάθε στιγμή που περνώ εδώ. Η λειτουργία μας εδώ θυμίζει κάπως την έννοια της Αμερικής. Εδώ έρχονται Ορθόδοξοι από κάθε χώρα, και όταν φτάνει η ώρα του πάτερ ημών, όσοι ξένοι βρίσκονται εδώ λένε με την σειρά τους την προσευχή στην δική τους γλώσσα. Είναι η εκκλησία που κρατά όλους αυτούς τους ορθόδοξους ενωμένους. Πιστεύω πως κάθε Χριστιανός, όπου κι αν αυτός βρίσκεται, αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα αυτής της ορθόδοξης κοινότητας, θα βοηθήσει με κάθε τρόπο για την αποπεράτωση του ναού» κατέληξε ο ιερέας Λίο Σέφε.

Αξίζει τέλος να αναφερθεί πως στην κοινότητα διδάσκονται Ελληνικά και παραδοσιακοί χοροί.

Το πρώτο ορθόδοξο φως στην Αλάσκα

blog counter

Το βορειοδυτικό τμήμα της Αμερικανικής Ηπείρου αποτελείται από μια τεράστια χερσόνησο, τη «Μεγάλη Χώρα», που στη γλώσσα των ιθαγενών λέγεται «Αλί-ακ-Σα» και έφθασε σε μας ως Αλάσκα.

Η Αλάσκα χωρίζεται από την Ασία με μια στενή λουρίδα θάλασσας, τον Βερίγγειο Πορθμό, ενώ ανατολικά συνορεύει με τον Καναδά. Το γεωγραφικό της πλάτος είναι ίδιο με της Νορβηγίας. Το νοτιοδυτικό της άκρο περιλαμβάνει ένα τόξο από 150 ηφαιστειογενή νησιά, τις γνωστές «Αλεούτιες Νήσους». Είναι μια χώρα 12 φορές πιο μεγάλη από την Ελλάδα, με κλίμα πολικό στο βορρά, ωκεάνιο στο νότο, με θερμοκρασίες που κυμαίνονται από -62^ο C το χειμώνα έως +25^ο C το καλοκαίρι.

Η νύχτα διαρκεί έξι μήνες, με μόνα φώτα τη σελήνη και το πολικό σέλας. Η μέρα διαρκεί κι αυτή έξι μήνες, είναι όμως θαμπή και ο ήλιος δύει πολύ λίγο όσο πλησιάζουμε προς τον Ιούνιο, οπότε ανατέλλει αμέσως μετά τη δύση του, γι’ αυτό η Αλάσκα ονομάζεται «χώρα του ηλίου του μεσονυκτίου». Ο μεγαλύτερος ποταμός, ο Γιούκων, είναι παγωμένος 8 μήνες το χρόνο.

Πολλά ηφαίστεια και απέραντοι παγετώνες, αραιότατη βλάστηση και πολικά ζώα και λίγους –ανάλογα με την έκτασή της– ανθρώπους βρίσκει κανείς στην Αλάσκα. Οι ιθαγενείς ανήκουν σε διάφορες φυλές. Στο εσωτερικό της χώρας, στις βόρειες και τις δυτικές ακτές κατοικούν Εσκιμώοι. Τα νησιά τα κατοικούν Αλεούτοι, τη Σίτκα Κολόσσοι, τις ατλαντικές ακτές Ερυθρόδερμοι που ανήκουν στις φυλές των Κενάγτζων και των Τσουγκάτσων. Αμερικανοί είναι επίσης και οι Κοντιάκοι.

Σήμερα η σύνθεση του πληθυσμού της Αλάσκας έχει αλλάξει πολύ, λόγω της μεγάλης μετανάστευσης των λευκών, που έφεραν μαζί φυσικά και τον πολιτισμό, αλλά και τα προβλήματά τους…

Στην Αλάσκα υπάρχουν σημαντικά κοιτάσματα χρυσού, αργύρου και άλλων μετάλλων, πετρέλαιο και ζώα όπως τάρανδοι, φώκιες, σολωμοί, που, μαζί με τα πολύτιμα δάση της, έχουν συντελέσει πολύ στην οικονομική ανάπτυξή της.

Για την ύπαρξη της Αλάσκας μίλησε πρώτος ο Δανός Βίτους Μπέριγκ, που υπηρετούσε στο Ρωσικό Ναυτικό. Ανακαλύφθηκε από το Ρώσο θαλασσοπόρο Γκρόζντεφ, το 1730, και εξερευνήθηκε από τους Μπέριγκ και Κιρίκωφ το 1740-41, οπότε έγινε αποικία της τσαρικής Ρωσίας. Το Μάρτιο του 1867 πωλήθηκε ολόκληρη στους Αμερικανούς αντί 7.200.000 δολαρίων!! Η αρχικά «κτήση» των ΗΠΑ έγινε «Τερριτόριον» το 1912, για να καταλήξει το 1958 να γίνει «49^η» Πολιτεία των ΗΠΑ.

 

 Το πρώτο ορθόδοξο φως στην Αλάσκα

Το χριστιανικό μήνυμα έφτασε στην Αλάσκα πρώτα από τους Ρώσους εμπόρους, που δρούσαν όμως κυρίως με οικονομικά κίνητρα. Έδειξαν σοβαρό ζήλο να βαπτίζουν ιθαγενείς, επειδή οι βαπτιζόμενοι έδειχναν μεγάλη αφοσίωση στους αναδόχους τους και τους βοηθούσαν πολύ στις εργασίες τους. Ωστόσο, το 1774 ο ειλικρινά ευσεβής Γρηγόριος Σελέχωφ, ιδρυτής της Ρωσοαμερικανικής Εταιρείας, έχτισε ναό και σχολείο στο Κόντιακ, βάπτισε πολλούς ιθαγενείς και μαζί με το συνεργάτη του, Ιβάν Κγολίκωφ, ζήτησε από την τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ και την Ιερά Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας να σταλούν κανονικοί ιεραπόστολοι, τη συντήρηση των οποίων θα αναλάμβανε ο ίδιος και οι συνεταίροι του.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1794 το πλοίο ανεφοδιασμού των ρωσικών εμπορικών αποστολών αποβίβασε στο νησί Κόντιακ την πρώτη ιεραποστολική ομάδα, ύστερα από ταξίδι που κράτησε περισσότερες από σαράντα ημέρες. Η ομάδα αποτελούνταν από 4 ιερομονάχους, 2 ιεροδιακόνους και 2 μοναχούς των φημισμένων μονών Βαλαάμ –πνευματικός πατέρας της οποίας ήταν ο μεγάλος Ρώσος στάρετς άγιος Ναζάριος– και Κόνιεφ (της λίμνης Λαντόγκα), με επικεφαλής τον αρχιμανδρίτη Ιωάσαφ Μπολότωφ. Τα ονόματά τους ήσαν Ιωάσαφ, Ιουβενάλιος, Αθανάσιος, Μακάριος, Νεκτάριος, Στέφανος, Γερμανός και Ιωάσαφ.

Παρά τις φοβερές δυσκολίες, αλλά και τα εμπόδια που έθετε στο δρόμο τους η αποικιοκρατική συμπεριφορά των περισσότερων Ρώσων εμπόρων, οι άξιοι αυτοί ιεραπόστολοι, με τη βοήθεια του Θεού, κατόρθωσαν να θεμελιώσουν την ορθόδοξη Εκκλησία στην παγωμένη Μεγάλη Χώρα.

Έτσι άρχισε μια πραγματική εποποιία. Οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι, κακοπαθούντες, χλευαζόμενοι και εγκαταλειπόμενοι, αναδείχθηκαν οι μοναδικοί φίλοι και υπερασπιστές των ιθαγενών. Στα πρόσωπά τους, η ορθοδοξία εμφανίστηκε ως γνήσια Εκκλησία, σταυρωμένη αλλά δυνατή, απηλλαγμένη από τα πάθη των δυτικών ιεραποστόλων, που εμφάνισαν στην Αμερική έναν χριστιανισμό σύμμαχο και συνεταίρο κρατικών και οικονομικών συμφερόντων συνοψισμένο στα περίφημα «3Μ» (Missionary = ιεραπόστολος,Military = στρατιωτικός, Merchant = έμπορος).

Τον Ιούλιο του 1796 η Ρωσική Ιερά Σύνοδος ανακήρυξε την Αλάσκα σε υποεπισκοπή του Ιρκούτσκ της Σιβηρίας με πρώτο επίσκοπο τον αρχιμανδρίτη Ιωάσαφ. Δυστυχώς, το πλοίο «Φοίνιξ», που μετέφερε τον επίσκοπο και τη συνοδεία του για την ανάληψη των καθηκόντων τους, ναυάγησε και ο επίσκοπος Ιωάσαφ πνίγηκε, μαζί με τους συνοδούς του Μακάριο και Στέφανο.

Από τους ιεραποστόλους του πρώτου κλιμακίου, ο π. Αθανάσιος και ο π. Νεκτάριος επέστρεψαν στη Ρωσία και στην παγωμένη γη απέμειναν οι ιερομόναχοι Ιουβενάλιος και Μακάριος και ο μοναχός Γερμανός.

Ο π. Μακάριος εγκαταστάθηκε στη μεγαλύτερη από τις Αλεούτιες Νήσιους, την Ουναλάσκα, όπου έχτισε ναό, βάπτισε 2.500 ιθαγενείς και τέλεσε 536 γάμους.