Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΦΟΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΦΟΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2018

Στην ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΟΝΟ υπάρχει σωτηρία



blog counter

!!ΦΟΒΕΡΉ ΑΠΟΚΆΛΥΨΗ. !

Στην ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  ΜΟΝΟ υπάρχει σωτηρία !!!

Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους
Του Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ Κονγκ κ. Νεκταρίου

Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα… Ο Ναός του Αγίου Λουκά είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως και την είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.




 Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει με ένα τρόπο περίεργο. Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα. Γονατίζει. Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.




Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. Mου δείχνει τον νεαρό και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.




«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει.




Του κάνω νόημα πως δεν θα σταματήσω. Δεν θέλω να του πω ότι γνωρίζω τι συμβαίνει. Δεν θέλω να τους τρομάξω.




Ο νεαρός είχε ασχοληθεί ενεργά με πρακτικές της Νέας Εποχής. Με επικλήσεις πνευμάτων και τέτοια σχετικά. Είχε φθάσει σε επίπεδο να συνδιαλέγεται με τα πνεύματα που επικαλείτο. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησε πως η επαφή του με αυτά τα πνεύματα του δημιουργούσε σαβαρά πνευματικά και σωματικά προβλήματα. Ένιωθε μέσα στο σώμα του μια σκοτεινή δύναμη να τον κυριεύει και να τον συνθλίβει.




Προσπάθησε να βρει θεραπεία σε φημισμένους ψυχοθεραπευτές. Στη συνέχεια πλησίασε ένα φημισμένο Προτεστάντη Πάστορα. Εκείνος του έκανε κάποιους εξορκισμούς. Η κατάσταση δεν βελτιωνόταν. Και τότε ο Πάστορας του είπε: «Εγώ αυτό μπορώ να σου κάνω. Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους».




Δεν είχε ξανακούσει για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ρώτησε για πληροφορίες και μια Κυριακή ήρθε στον ναό του Αγίου Λουκά και παρακολούθησε την Λειτουργία. Για πρώτη φορά ένιωσε κάτι διαφορετικό να συμβαίνει μέσα του. Ένα αίσθημα πρωτόγνωρο. 




Με πλησίασε. Μου διηγήθηκε την ιστορία του. Και από εκείνη την ημέρα όχι μόνο εντάχθηκε στο πολύμηνο πρόγραμμα κατηχήσεως αλλά ερχόταν ανελλειπώς σε όλες τις ακολουθίες οι οποίες ετελούντο στο Ναό.




Σήμερα ήρθε η ευλογημένη στιγμή γι᾽ αυτόν νά δεχθεί το άγιο βάπτισμα. Και τώρα, την ιερή ώρα των εξορκιστικών προσευχών, αυτός δίνει τον δικό του αγώνα. Κυριολεκτικά παλεύει.




Οι ευχές τελειώνουν. Ήρθε η ώρα της αποτάξεως του Σατανά.




«Ἀποτάσσῃ τῷ Σατανᾷ;», ρωτώ.




Οι κατηχούμενοι με την σειρά τους απαντούν. Ο νεαρός, ακόμα γονατιστός, απαντά με σβηστή και τρεμάμενη φωνή: «Ἀποτάσσομαι».




Προχωρώ στις ερωτήσεις της Συντάξεως με το Χριστό. Το ίδιο σκηνικό. Αλλά τώρα, την ώρα που απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεως, ο νεαρός σηκώνεται δειλά δειλά. Σταμάτησε να βήχει και να μουγκρίζει. Το πρόσωπό του όμως παραμένει κάτωχρο.




Διαβάστε εδώ:  Η Χάρη του αναδόχου

Ἡ Ἀκολουθία της Βαπτίσεως συνεχίσθηκε χωρίς άλλα απρόοπτα. Στο τέλος οι τρείς νεοφώτιστοι κοινώνησαν για πρώτη φορά το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου. Οι πιστοί σπεύδουν με χαρά να τους ευχηθούν. Ο νεαρός παραμένει σιωπηλός, κάτωχρος αλλά ήρεμος.



Την επομένη, ο νεοφώτιστος πλέον νεαρός άνδρας ήρθε να με επισκεφθεί στο Γραφείο.




«Θέλω να σας μιλήσω για εχθές», μου λέγει.




«Ευχαρίστως», του απαντώ. «Σε ακούω».




Μου διηγείται τι του συνέβη την ώρα της κατηχήσεως. Άκουγε μέσα του δεκάδες φωνές να ουρλιάζουν. Ένιωσε κάποιες σκοτεινές παρουσίες να παλεύουν. Ένιωσε να πνίγεται. Την ώρα της Σύνταξης έβλεπε τα σκοτεινά πνεύματα να φεύγουν σαν καπνός μέσα από το σώμα του. Οι φωνές και η αίσθηση του πνιγμού σταμάτησαν. Ηρέμησε.




Το βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί μια σκοτεινή παρουσία μπήκε στο δωμάτιό του. Το σκοτεινό πνεύμα τον ρώτησε: «Γιατί μας έδιωξες; Γιατί;»




Τον παρακολουθούσα χωρίς να μιλώ. Συνέχισε την διήγηση.




«Έκαμα το σταυρό μου και το σκοτεινό πνεύμα εξαφανίσθηκε. Πάτερ, αλήθεια σας λέγω. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωσα φόβο. Μάλλον το αντίθετο. Ήταν η πρώτη φορά που ἐνιωσα πως το σκοτεινό πνεύμα είχε κυριευθεί από φόβο.»




Δεν μίλησα. Τον σταύρωσα. Τον αγκάλιασα και δακρυσμένος ψέλλισα: «Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ πάντας ἀνθρώπους θέλων σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»





ΠΗΓΗ Περιοδικό Πάντα τα Έθνη-ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014

Οι σημαντικότερες ιεραποστολικές ειδήσεις του 2014


blog counter

Το 2014 ήταν ένα πολύ σημαντικό έτος για τις Ορθόδοξες Ιεραποστολές ανά τον κόσμο. Αφ” ενός η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και την Κύπρο περιόρισε σημαντικά -για ακόμη μία χρονιά- την προσφερόμενη βοήθεια προς την Ιεραποστολή, αφ” ετέρου δε οι κατά τόπους ιεραποστολές κινήθηκαν δυναμικά προς την κατεύθυνση της αυτοσυντήρησης και αυτάρκειάς τους. Χιλιάδες ήταν οι κατηχούμενοι που εντάχθηκαν στο Σώμα της Εκκλησίας και εκατοντάδες εκατομμύρια τα χιλιόμετρα που διανύθηκαν για χάρη του ονόματος του Χριστού.
Ας δούμε συνοπτικά τις σημαντικότερες ιεραποστολικές ειδήσεις που σημάδεψαν τη μνήμη μας το 2014.
  • Από τις αρχές του χρόνου, πέντε αντικανονικοί ιερείς στο Κονγκό επέστρεψαν στην αγκαλιά της Ιεράς Μητρόπολης Κεντρώας Αφρικής. Έβγαλαν τα άμφια και επέστρεψαν στην τάξη των λαϊκών. Χιλιάδες είναι οι πιστοί που απαρτίζουν το ποίμνιό τους και που τώρα επανήλθαν και χρίσθηκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
  • Στις 6 Φεβρουαρίου, έγιναν στη Λαχόρη του Πακιστάν τα θυρανοίξια του πρώτου Ορθοδόξου Ιερού Ναού στη χώρα. Στην ενορία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου διακονεί ο π. Ιωάννης Tanveer, ο πρώτος Ορθόδοξος Πακιστανός ιερέας που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας. Έχουν ήδη βαπτιστεί εκατοντάδες πιστοί.
Ο Αρχιμανδρίτης π. Ανδρέας Giron
  • Στις 16 Φεβρουαρίου, κοιμήθηκε εν Κυρίω ο π. Ανδρέας Giron, πρωτοπόρος κληρικός που εργάστηκε επί χρόνια στη Γουατεμάλα, ίδρυσε ενορίες, κινητοποίησε την κυβέρνηση για τα δικαιώματα των ιθαγενών Μάγια και, με τη χάρη του Θεού, προσήλθε στην Ορθοδοξία μαζί με εκατοντάδες ενορίες και περισσότερους από 350.000 πιστούς. Η απώλεια του π. Ανδρέα υπήρξε μεγάλη και αναντικατάστατη για το ποίμνιό του. Απαιτείται εντατική ποιμαντική προσπάθεια μεταξύ των νέων αυτών Ορθοδόξων, ώστε να μη χάσουν την πίστη τους.
  • Στις 25 Φεβρουαρίου, τελέστηκε η πρώτη ομαδική βάπτιση παιδιών στο Νότιο Σουδάν. Πρόκειται για παιδιά που είχαν μείνει αβάπτιστα για πολλά χρόνια, εξ αιτίας του εμφυλίου πολέμου. Ο Μητροπολίτης Νουβίας κ. Νάρκισσος που ανέλαβε τη διαποίμανση του Βόρειου και του Νότιου Σουδάν κάνει έμπονους αγώνες για τη διάδοση του Ορθόδοξου μηνύματος στη χώρα.
Νουβίας
  • Ο Ιούλιος σημαδεύτηκε από την τρομακτική εξάπλωση των κρουσμάτων του ιού Έμπολα σε όλη τη Δυτική Αφρική. Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στη Σιέρρα Λεόνε με πρωτοστάτη τον πατέρα Θεμιστοκλή Αδαμόπουλο στάθηκε στο πλευρό του λαού, διανέμοντας τρόφιμα και μέσα προστασίας από τον ιό, παρέχοντας εκπαίδευση για την πρόληψη της προσβολής από αυτόν και παρέχοντας τη Θεία παρηγοριά στις ψυχές των πιστών. Η Αδελφότητά μας στάθηκε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της εκεί Ιεραποστολής, αποστέλλοντας χρήματα και ανθρωπιστική βοήθεια δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Έξι μήνες μετά, ούτε ένας από τους Ορθοδόξους της Σιέρρα Λεόνε δεν έχει προσβληθεί από τον ιό και όλοι τους συνεχίζουν να κοινωνούν άφοβα από το ίδιο Άγιο Ποτήριο. Εντός του Ιανουαρίου, θα αναχωρήσει και δεύτερο container με τρόφιμα και μέσα προστασίας από την αποθήκη μας στο Φίλυρο.
  • Στις 20 Ιουλίου, χειροτονήθηκε ο πρώτος Ορθόδοξος ιερέας από τη Ρουάντα, ο οποίος και ανέλαβε τη διακονία των λατρευτικών αναγκών των χιλιάδων Ρουαντανών πιστών. Αργότερα ακολούθησαν οι χειροτονίες δύο ακόμη ιερέων. Ήδη αναμένουν να κατηχηθούν και να βαπτιστούν περισσότερες από 2.000 ψυχές.
Χειροτονία π. Μαξίμου
  • Στις 29 Αυγούστου, εγκαινιάστηκε ο πρώτος Ορθόδοξος Ιερός Ναός παγκοσμίως που τιμάται επ” ονόματι του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη, στην περιοχή Νάντι της Κένυας.
  • Ολοκληρώθηκε φέτος η πρώτη ανδρική Ιερά Μονή των Αγίων Αποστόλων στη Μητρόπολη Κατάγκας. Ας ευχηθούμε ο Θεός να ευλογήσει τους μοναστικούς πόθους των ιθαγενών Κονγκολέζων.
  • Στις 20 Νοεμβρίου, έφθασε για πρώτη φορά στα νησιά Τόνγκα της Ωκεανίας ορθόδοξος ιεραπόστολος. Ο Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας κ. Αμφιλόχιος έκανε μια ιεραποστολική επίσκεψη στη χώρα, τέλεσε τη Θεία Λειτουργία για τους εκεί κατηχουμένους και πιστούς και τώρα αναζητά κονδύλια για την κατασκευή του πρώτου Ορθοδόξου Ιερού Ναού.
Πρώτη ιστορική επίσκεψη Ορθοδόξου ιεραποστόλου στα νησιά Τόνγκα
Ευχόμαστε από καρδιάς το 2015 να είναι ευτυχισμένο και πλούσιο πνευματικά για εσάς και τις οικογένειές σας και να αναδείξει πολλούς νέους ιεραποστόλους, έτοιμους να εργαστούν στις εσχατιές της Γης με αγάπη προς τον Τριαδικό Θεό και την εικόνα Του, τον άνθρωπο.
ΠΗΓΗ.ierapostoles.gr

Σάββατο 28 Ιουνίου 2014

Απόστολος των εθνών Παύλος: Η αυτοβιογραφία μου


blog counter



Ως Σαούλ, «γεννήθηκα στην Ταρσό της Κιλικίας (Πραξ. κβ΄, 3). Περιτμήθηκα βρέφος οχτώ ημερών, Ισραηλίτης από τη φυλή Βενιαμίν. Εβραίος γεννήθηκα, ως προς την εξήγηση του νόμου, ανήκα στους Φαρισαίους (Φιλ. γ΄,5-6). Ασφαλώς, έχετε ακούσει για τη διαγωγή μου. Όσο καιρό ανήκα στην ιουδαϊκή θρησκεία, κατεδίωκα με πάθος την Εκκλησία του Χριστού και προσπαθούσα να την εξαφανίσω. Πρόκοβα στον ιουδαϊσμό περισσότερο από πολλούς συνομήλικους συμπατριώτες μου, επειδή είχα μεγαλύτερο ζήλο για τις προγονικές μου παραδόσεις (Γαλ. α΄,13-14). Ακόμη και το θάνατο του Στεφάνου επικροτούσα (Πραξ. ζ΄,60).
Ρήμαζα την Εκκλησία, έμπαινα στα σπίτια με τη βία, έσερνα έξω άνδρες και γυναίκες και τους έριχνα στη φυλακή (Πραξ. η΄,3). Μάλιστα, έχοντας απειλητικές και φονικές διαθέσεις για τους μαθητές του Κυρίου, πήγα στον αρχιερέα και του ζήτησα συστατικές επιστολές για τις συναγωγές στη Δαμασκό. Ήθελα να φέρω δεμένους στην Ιερουσαλήμ, όποιους θα έβρισκα εκεί να ακολουθούν την οδό του Κυρίου, άνδρες και γυναίκες. Καθ’ οδόν κι ενώ πλησίαζα στη Δαμασκό, με φώτισε ξαφνικά μια αστραπή από τον ουρανό. Έπεσα στη γη και άκουσα μια φωνή να μου λέει:
- Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις;
- Ποιος είσαι, Κύριε; ρώτησα και ο Κύριος μου απάντησε:
- Εγώ είμαι ο Ιησούς, που εσύ καταδιώκεις (Πραξ. θ΄,1-5)».
Ως Παύλος, πλέον, «από Αυτόν έλαβα τη χάρη και την αποστολή να οδηγήσω όλα τα έθνη στην πίστη και στην αποδοχή του Ευαγγελίου, ώστε έτσι να δοξαστεί το όνομα του Χριστού(Ρωμ. α΄,5). Σε μένα, τον πιο ασήμαντο από όλους τους χριστιανούς, έδωσε ο Θεός αυτή τη χάρη, να κηρύξω στους εθνικούς τον ανεξερεύνητο πλούτο του Χριστού (Εφ. γ΄,8)».
4628413487_cd7d05e2ec_b
Πραγματοποίησα τέσσερις ιεραποστολικές περιοδείες διανύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα, περνώντας από πόλεις όπως τη Θεσσαλονίκη, τη Βέροια, την Αθήνα, την Κόρινθο, την Αντιόχεια και άλλες. Αντιμετώπισα απειλές και κακουχίες, «με χτύπησαν με αφάνταστη αγριότητα, φυλακίστηκα πολλές φορές, κινδύνεψα πολλές φορές να θανατωθώ. Πέντε φορές μαστιγώθηκα από Ιουδαίους με τριάντα εννιά μαστιγώματα. Τρεις φορές με τιμώρησαν με ραβδισμούς, μια φορά με λιθοβόλησαν, τρεις φορές ναυάγησα, ένα μερόνυχτο έμεινα ναυαγός στο πέλαγος. Έκανα πολλές κοπιαστικές οδοιπορίες, διάβηκα επικίνδυνα ποτάμια, κινδύνεψα από ληστές, κινδύνεψα από τους ομογενείς μου Ιουδαίους, κινδύνεψα κι από τους εθνικούς. Πέρασα κινδύνους σε πόλεις, κινδύνους σε ερημιές, κινδύνους στη θάλασσα, κινδύνους από ανθρώπους που υποκρίνονταν τους αδελφούς. Κόπιασα και μόχθησα πολύ, ξαγρύπνησα πολλές φορές, πείνασα, δίψασα, πολλές φορές μου έλειψε εντελώς το φαγητό, ξεπάγιασα και δεν είχα ρούχα να φορέσω. Εκτός από τα άλλα, είχα την καθημερινή πίεση των εχθρών μου και τη φροντίδα για όλες τις Εκκλησίες (Β΄ Κορ. ια΄,23-28), κάνοντας εράνους (Α΄ Κορ. ιστ΄,1) και μεταφέροντας βοηθήματα στους πιστούς (Ρωμ. ιε΄,25).
Ήμουν ελεύθερος, χωρίς εξάρτηση από κανέναν, κι όμως έκανα τον εαυτό μου σκλάβο όλων για να κερδίσω όσο το δυνατόν πιο πολλούς. Ανάμεσα στους Ιουδαίους συμπεριφέρθηκα σαν Ιουδαίος, για να τους κερδίσω για το Χριστό. Παρόμοια, όταν βρισκόμουν μ’ αυτούς που αγνοούν το Μωσαϊκό Νόμο, για να τους κερδίσω, ζούσα κι εγώ σαν ξένος προς το Νόμο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπακούω στο νόμο του Θεού, αφού είμαι δεμένος με το νόμο του Χριστού. Με όσους έχουν αδύνατη πίστη, έγινα το ίδιο, για να κερδίσω τους αδυνάτους στην πίστη. Για τους πάντες, έγινα τα πάντα, έτσι ώστε με κάθε τρόπο να σώσω μερικούς (Α΄ Κορ. θ΄,19-22). Να η προτροπή μου: Μιμηθείτε εμένα, όπως κι εγώ μιμούμαι το Χριστό (Α΄ Κορ. ια΄,1)».
Κι όταν έφτασε ο καιρός να φύγω από αυτόν τον κόσμο ήμουν σε θέση να διακηρύξω με βεβαιότητα: «Εγώ πια ήρθε η ώρα να χύσω το αίμα μου σπονδή στο Θεό. Αγωνίστηκα τον ωραίο αγώνα, έτρεξα το δρόμο ως το τέλος, φύλαξα την πίστη. Τώρα πια με περιμένει το στεφάνι της δικαιοσύνης, με το οποίο θα με ανταμείψει ο Κύριος εκείνη την ημέρα, ο δίκαιος Κριτής. Κι όχι μόνο εμένα, αλλά και όλους εκείνους που περιμένουν με αγάπη τον ερχομό Του (Β΄ Τιμ. δ΄,6-8)».
ΠΗΓΗ.ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

Τρίτη 18 Ιουνίου 2013

Από την Ταϋλάνδη στην Ικαρία για να βαπτιστεί χριστιανή


blog counter



zoe_610_420 (1)Στη φωτογραφία που αναδημοσιεύουμε από το dogma.gr είναι ο Μητροπολίτης Σάμου κ. Ευσέβιος, και μια κοπέλα από την Ταϋλάνδη που αποφάσισε να ασπαστεί τον Χριστιανισμό και την προηγούμενη Πέμπτη το πρωί πήρε το όνομα, Ζωή.
O Μητροπολίτης επέλεξε τα νερά του Ικάριου και όχι μια συμβατική κολυμβήθρα. Εκεί η Ζωή φόρεσε λευκό μανδύα και μπήκε στη θάλασσα για βαπτισθεί χριστιανή.
Πηγή:ikariamag.gr

Κυριακή 12 Μαΐου 2013

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΟΣ, ΦΩΤΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΣΛΑΥΩΝ


blog counter




Τήν 11η τοῦ μηνός Μαΐου ἑορτάζει ἡ ᾽Εκκλησία μας τή μνήμη τῶν δύο ἰσαποστόλων ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, φωτιστῶν τῶν Σλαύων. Οἱ ἅγιοι αὐτοί ἔζησαν τόν ἔνατο μ. Χ. αἰ., σέ ἐποχή καθοριστική γιά τό Βυζάντιο, ἀφοῦ τότε ἐπῆλθε τό πρῶτο λεγόμενο σχίσμα τῆς Δυτικῆς ᾽Εκκλησίας ἐπί πατριάρχου Φωτίου. ῏Ησαν ῞Ελληνες ἀπό τή Θεσσαλονίκη, καταγόμενοι ἀπό πλούσια καί ἀριστοκρατική οἰκογένεια, πού τούς ἔδωσε τή δυνατότητα νά σπουδάσουν σέ πλάτος καί βάθος. Ὁ Κύριλλος μάλιστα – Κωνσταντίνος πρίν γίνει μοναχός καί ἀλλάξει τό ὄνομά του – πού ἦταν καί μικρότερος ἀπό τόν Μεθόδιο, σπούδασε μαθηματικά, φιλοσοφία, ἀστρονομία καί μουσική, κι ἔγινε καί καθηγητής φιλοσοφίας στό Πανεπιστήμιο τῆς Μαγναύρας, πιθανόν διάδοχος τοῦ ἁγίου Φωτίου. Ὁ Μεθόδιος, μέ πλατιά καί αὐτός μόρφωση, διακρίθηκε κυρίως γιά τίς διοικητικές του ἱκανότητες καί τό ὀργανωτικό καί πρακτικό του πνεῦμα, κάτι πού φανερώθηκε ἰδιαιτέρως, ὅταν ἀνέλαβε διοικητής σέ περιοχές κοντά στούς Σλαύους.

Ἡ πίστη τους στόν Χριστό ἦταν πολύ θερμή καί βαθιά, γι᾽ αὐτό καί οἱ δύο ἀπεφάσισαν νά ἀποσυρθοῦν ἀπό τά ἐγκόσμια καί νά γίνουν μοναχοί. ῎Ηδη ὅμως εἶχαν δείξει καί τήν ἱεραποστολική τους διάθεση, ἀφοῦ εἶχαν ἀναλάβει διάφορες ἀποστολές μέσα στά πλαίσια τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας. Σ᾽αὐτούς λοιπόν τούς χαρισματούχους ἀπό κάθε πλευρά ἄνδρες ἀνατέθηκε ὁ ἐκχριστιανισμός ἑνός τμήματος τῶν Σλαύων, σέ ἐποχή πού αὐτοί ἤδη εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στά ὅρια τοῦ Βυζαντίου, ἀναζητώντας ταυτότητα καί πατρίδα. ῏Ηταν γνωστή ἄλλωστε ἡ τακτική τοῦ Βυζαντίου, ὅταν ἐπρόκειτο γιά βαρβαρικούς λαούς. Προκειμένου ν᾽ ἀποτελοῦν ἀπειλή τῆς αὐτοκρατορίας, τούς ἔκανε συμμάχους ἐκχριστιανίζοντάς τους. Τό ἴδιο συνέβη καί μέ τούς Σλαύους. ᾽Ανέλαβαν λοιπόν τήν ἀποστολή οἱ δύο Θεσσαλονικεῖς ἀδελφοί, γνωστοί καί ἀπό ἄλλες, καθώς εἴπαμε, ἐπιτυχημένες ἀποστολές.

Πρίν φύγουν, κατέστρωσαν τά σχέδιά τους. Θέλοντας νά κάνουν ἔργο εἰς βάθος, ἔφτιαξαν ἀλφάβητο γιά τόν λαό στόν ὁποῖο θά ἀπευθύνονταν, δεδομένου ὅτι ἐκεῖνοι δέν εἶχαν γραφή. Καί τό ἀλφάβητο αὐτό τό δημιούργησαν μέ βάση τό ἑλληνικό, ἀλλά καί τά ἰδιαίτερα φθογγολογικά σημεῖα ἀπό τή γλώσσα τῶν Σλαύων. Τή σλαυική γλώσσα πρέπει νά τήν γνώριζαν καί ἀπό τό ὅτι ὁ Μεθόδιος εἶχε χρηματίσει διοικητής σέ σλαυικές ἐπαρχίες, ἀλλά καί ἀπό τό ὅτι κατά πᾶσα πιθανότητα στήν οἰκογένειά τους πρέπει νά εἶχαν σλαύους ὡς ὑπηρέτες. Δημιούργησαν λοιπόν ἀλφάβητο, τό γλαγολιτικό καί μετέπειτα Κυρίλλειο λεγόμενο, μετέφρασαν κείμενα τῆς ῾Αγίας Γραφῆς καί τῆς λειτουργικῆς παράδοσης τῆς ᾽Εκκλησίας καί μέ συνεργάτες ξεκίνησαν γιά τό μεγάλο τους ἔργο. ᾽Από τίς πρῶτες φροντίδες τους ἦταν νά πλαισιωθοῦν ἀπό ντόπιους, Σλαύους συνεργάτες. Καί στόχος τους ἦταν νά κηρύξουν τή χριστιανική πίστη, δίνοντας μόνο τήν πρώτη ὤθηση γιά τόν ἐκχριστιανισμό τους. Μέ ἄλλα λόγια σταθερή βούλησή τους ἦταν νά ἐνεργοποιήσουν τόν λαό αὐτό, ὥστε στή συνέχεια οἱ ἴδιοι νά ὀργανώσουν μέ τόν τρόπο πού ἐκεῖνοι ἤθελαν τήν ζωή τους. Τά προβλήματα βεβαίως πού συνάντησαν δέν ἦταν λίγα. Καί τά περισσότερα προέρχονταν ὄχι ἀπό τούς ἐκχριστιανιζομένους, ὅσο ἀπό ἐκπροσώπους τῆς ᾽Εκκλησίας τῆς Ρώμης. Τελικά ὅμως ἡ ὅλη τους προσπάθεια πέτυχε: ὁ Χριστιανισμός ρίζωσε στά μέρη ἐκεῖνα, οἱ ἴδιοι ὅμως ἄφησαν στό ἔργο αὐτό τήν τελευταία τους πνοή. Ὁ μέν Κύριλλος πέθανε στή Ρώμη τό 869 μ.Χ., ὅταν εἶχε πάει ἐκεῖ, γιά νά διευθετήσει μέ τόν ἐπίσκοπο Ρώμης θέματα τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Σλαύων, ὁ δέ Μεθόδιος τό 885, στά χώματα τῆς ἱεραποστολῆς του, ὡς ἀρχιεπίσκοπος τῶν Σλαύων. ᾽Από τά ἐλάχιστα προαναφερθέντα στοιχεῖα γιά τούς μεγάλους αὐτούς ἀγίους ἰσαποστόλους θά μπορούσαμε, ἐπιγραμματικά, νά σημειώσουμε τά ἑξῆς:

1) Οἱ ἅγιοι Κύριλλος καί Μεθόδιος ὑπῆρξαν γνησιότατοι ῞Ελληνες ἐκ Θεσσαλονίκης, μέ τήν πραγματική καί ὁλοκληρωμένη ὅμως σημασία τοῦ ὅρου ῾῞Ελληνας᾽. Δηλ. ὑπῆρξαν ἄνθρωποι οἰκουμενικοί, πού ἔκλειναν μέσα στήν καρδιά τους τόν κόσμο ὅλο. Διότι αὐτό εἶναι ὁ ῞Ελληνας: ὄχι ὁ στενόκαρδος τοπικιστής, ἀλλ᾽ ὁ μεγαλόψυχος καί παγκόσμιος ἄνθρωπος. Καί τέτοιος εἶναι ὁ ῞Ελληνας κυρίως μετά τήν ἀπόκτηση τῆς πίστεώς του στόν ᾽Ιησοῦ Χριστό. Ἡ οἰκουμενικότητα ἀφενός τοῦ ἑλληνισμοῦ καί ἡ οἰκουμενικότητα ἀφετέρου τοῦ χριστιανισμοῦ ἔχουν πλατύνει τήν καρδιά του καί τόν ἔχουν κάνει, ἐνῶ ἀγαπᾶ τήν πατρίδα του καί εἶναι ἕτοιμος νά θυσιαστεῖ γι᾽ αὐτήν – μή ξεχνᾶμε τή φιλοπατρία τῶν ῾Ελλήνων ὡς βασική τους ἀρετή – νά βλέπει καί τόν ὑπόλοιπο κόσμο ὡς ἀδέλφια καί δυνάμει μετόχους τῆς πολιτιστικῆς του κληρονομιᾶς. Τέτοιοι λοιπόν παγκόσμιοι ἄνθρωποι ἦταν καί οἱ ἅγιοί μας. Κι ἄν ἡ σκοπιανή προπαγάνδα τούς διεκδικεῖ ὡς ῾δικούς᾽ της, θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς ὅτι πέρα ἀπό τόν γέλωτα πού προκαλεῖ μιά τέτοια διεκδίκηση ἐκφράζει κάτι σωστό: ὅτι οἱ ἅγιοί μας αὐτοί ὡς οἰκουμενικοί ἄνθρωποι ῞Ελληνες καί Χριστιανοί ἀνήκουν στόν κόσμο ὅλο, ἄρα καί στά Σκόπια!

2) Ποτέ δέν μποροῦν νά θεωρηθοῦν οἱ ἅγιοι ὡς ὄργανα τοῦ Βυζαντίου γιά κατακτητικούς σκοπούς. ᾽Εκτός ἀπό τό ὅτι δέν εἶχε τέτοια πολιτική τό Βυζάντιο, οἱ ἁγιασμένοι αὐτοί ἀδελφοί κινοῦνταν στίς ἐνέργειές τους ἀπό τήν ἀγάπη τους στό Χριστό καί τόν συνάνθρωπο. Οἱ ἴδιοι οἱ παλαιοσλαβονικοί βίοι τους ἐπισημαίνουν τήν παραπάνω ἀλήθεια, τονίζοντας ὅτι ἔβλεπαν τούς Σλαύους ὡς πλανεμένα λόγω εἰδωλολατρίας ἀδέλφια τους.

3) ᾽Ακριβῶς γιά τόν παραπάνω λόγο, στάθηκαν ἔναντι τῶν Σλαύων μέ ἀπόλυτο σεβασμό. Δέν θέλησαν νά τούς ὑποτάξουν, δέν τούς φέρθηκαν σάν νά ἦσαν κατώτερα ὄντα. Τούς εἶδαν ὡς ἰσότιμους, πού ἁπλῶς ἔπρεπε στήν ἀρχή νά βοηθηθοῦν. ᾽Απόδειξη: τούς μίλησαν στή γλώσσα τους καί πῆραν ὡς συνεργάτες τους Σλαύους. Μέ τή δημιουργία μάλιστα τοῦ ἀλφαβήτου ὄχι μόνο τούς ἔδωσαν τή δυνατότητα νά γνωρίσουν πληρέστερα τόν ἀληθινό Θεό, ἀλλά ἔθεσαν ταυτοχρόνως καί τίς βάσεις γιά τήν πολιτιστική τους ἀνάπτυξη. Ὅλος ὁ πολιτισμός τῶν Σλαύων ῾πατάει᾽ στό ἔργο τῶν Θεσσαλονικέων ἀδελφῶν. Δέν εἶναι λοιπόν τυχαῖο ὅτι αὐτοί πού κυρίως ἑορτάζουν καί πανηγυρίζουν στή μνήμη τους εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ Σλαῦοι, μέ ὅλη τήν ποικιλία τους.

4) Πέρα ἀπό τό γεγονός ὅτι ἦσαν ἄνθρωποι χαρισματικοί, ἐργάστηκαν πολύ σκληρά καί συστηματικά. Δέν στηρίχτηκαν δηλαδή μόνο στό ταλέντο καί τήν ἔμπνευσή τους γιά τήν τεράστια ἀποστολή πού ἀνέλαβαν, ἀλλά προγραμμάτισαν τήν ὅλη προσπάθειά τους. Ἡ δημιουργία τοῦ ἀλφαβήτου - ἔργο κατεξοχήν ἐπίπονο - ἡ εὕρεση συνεργατῶν κλπ. ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τό ἀληθές. Κι εἶναι μεγάλο παράδειγμα ὁ τρόπος αὐτός δράσεώς τους γιά μᾶς τούς νεοέλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔχουμε συνηθίσει, στηριγμένοι μόνο στό ταλέντο καί τή φαντασία μας, χωρίς ὅμως πολύ κόπο καί δουλειά, νά θέλουμε νά ἐπιτυγχάνουμε σ᾽ αὐτό πού κάνουμε. Μέ ἄλλα λόγια γιά τήν ἐπιτυχία ἑνός ἔργου, καί μάλιστα μεγάλου, ἡ ἔμπνευση μόνη δέν ἀρκεῖ.

5) Τό μυστικό τῆς ἐπιτυχίας τους ἦταν τό ὅτι ἀνέλαβαν τήν ἀποστολή τους ἀποφασισμένοι νά πεθάνουν γι᾽ αὐτήν. Κάτι πού ἔγινε. Καί μᾶς διδάσκουν ὅτι τότε πετυχαίνει ἕνας ἱερός σκοπός, ὅταν δέν τόν ἀντιμετωπίζει κανείς ὡς ἀγγαρεία, ἀλλ᾽ ὡς κάτι πού περιέχει τό στοιχεῖο τῆς αὐτοθυσίας. ῎Αν, κοντολογίς, σέ κάτι πού πιστεύω ὅτι εἶναι ἐκ Θεοῦ δέν ἀποφασίσω καί τόν θάνατό μου γι᾽ αὐτό, τότε δέν πρόκειται νά ἐπιτύχω τίποτε. Ὑπό τό πρίσμα αὐτό τό ἔργο τῶν ἰσαποστόλων Κυρίλλου καί Μεθοδίου ἦταν συνέχεια τοῦ ἔργου τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου.
ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ.π.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

Οι Χριστιανοί και οι Τούρκοι


blog counter


Σάββας Καλεντερίδης

Με βάση έκθεση της οργάνωσης Open Doors, 100.000.000 χριστιανοί που κατοικούν σε διάφορες περιοχές του κόσμου ζουν σε κίνδυνο. Στον κατάλογο των 50 πιο επικίνδυνων χωρών για τους χριστιανούς η Τουρκία καταλαμβάνει την 31η θέση.

Από την άλλη πλευρά, η πιο ασφαλής περιοχή για τους χριστιανούς είναι η περιοχή του Ομόσπονδου Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ, όπου έχουν καταφύγει τα τελευταία χρόνια από άλλες μη ασφαλείς περιοχές του Ιράκ, με πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν να είναι η μη γνώση της κουρδικής γλώσσας.

Η οργάνωση Open Doors είναι μια διεθνής ΜΚΥΟ που ιδρύθηκε το 1955 και έχει ως σκοπό την προστασία των χριστιανών που καταπιέζονται σε διάφορες περιοχές του κόσμου εξαιτίας της πίστης τους. Η οργάνωση κάθε χρόνο συντάσσει χάρτη με τις περιοχές που είναι επικίνδυνες για τους χριστιανούς. Στον χάρτη που συνέταξε για το 2011 η Τουρκία βρίσκεται στην 31η θέση, ενώ στην πρώτη θέση φιγουράρει η Βόρειος Κορέα, όπου εκ των 400.000 χριστιανών οι 70.000 κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.


Στη φετινή έκθεση της οργάνωσης, που ανακοινώθηκε την παραμονή της απονομής των Βραβείων Νόμπελ, υπάρχει ειδική αναφορά στο Ιράν, στην Τουρκία, στη Συρία, στο Ιράκ και το ομόσπονδο Κουρδιστάν.

Το Ιράν, από τη δεύτερη θέση που κατείχε πέρυσι, κατέβηκε στην πέμπτη σειρά, όπου οι χριστιανοί συνεχίζουν να υφίστανται πιέσεις, οι οποίες αυξήθηκαν με την άνοδο στην εξουσία των συντηρητικών ισλαμιστών, το 2005. Οι εκκλησίες των Αρμενίων και των Ασσυρίων χριστιανών που ζουν στη χώρα αυτή είναι υπό τη συνεχή παρακολούθηση του κράτους. Απαγορεύεται στους πολίτες του Ιράν να επιλέξουν τη χριστιανική θρησκεία, ενώ όσοι είναι ήδη χριστιανοί απειλούνται με θάνατο, όπως επιτάσσει ο ιερός νόμος (σαρία). Οι 460.000 χριστιανοί του Ιράν χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα κατά τη λειτουργία στην εκκλησία, ενώ απαγορεύεται ρητά η χρήση της περσικής γλώσσας στις θρησκευτικές τελετές και στη διδασκαλία.

Οσον αφορά την Τουρκία, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, αν και έχει υπογράψει τις σχετικές διεθνείς συμφωνίες, οι χριστιανοί στη χώρα αυτή δεν είναι ισότιμοι με τους μουσουλμάνους πολίτες. Ο χριστιανισμός είναι η μεγαλύτερη αιτία επίθεσης για τους Τούρκους εθνικιστές. Οι 100.000 χριστιανοί που ζουν στην Τουρκία θεωρούνται δυνάμει «πράκτορες ξένων δυνάμεων» από το κράτος και από τους μουσουλμάνους. Το γεγονός ότι δεν έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικοί ένοχοι της σφαγής των χριστιανών στη Μαλάτεια, τον Απρίλιο του 2007, αλλά και οι δολοφονίες του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ στην Κωνσταντινούπολη και του ιερέα Σαντόρο, στην Τραπεζούντα, αποτελεί απόδειξη της εμπλοκής του κράτους στις εγκληματικές ενέργειες εναντίον χριστιανών.

Σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ερντογάν, που έγιναν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, αυτές έχουν μείνει στα χαρτιά και δεν έχουν εφαρμοστεί στην πράξη.

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση, η κυβέρνηση αναγνωρίζει επίσημα μόνον την Εκκλησία των Αρμενίων και των Ελληνορθοδόξων, ενώ μέσα στην κοινωνία είναι εμπεδωμένη η άποψη ότι οι χριστιανοί είναι «πράκτορες ξένων δυνάμεων» και «προδότες της πατρίδας».

Επίσης δεν δίδονται άδειες ανέγερσης εκκλησιών, δεν επιτρέπεται η λειτουργία θρησκευτικών σχολείων, ενώ απαγορεύονται θρησκευτικά σεμινάρια. Οι χριστιανοί που εργάζονται στο Δημόσιο υφίστανται διακρίσεις και καταπιέσεις λόγω της πίστης τους, ενώ πολλοί χριστιανοί χάνουν τη δουλειά τους και πάλι εξαιτίας της πίστης τους. Επιπλέον, όσον αφορά την Τουρκία, η έκθεση αναφέρει ότι όσοι εισέρχονται σε εκκλησίες και όσοι προσέρχονται σε θρησκευτικές συγκεντρώσεις παρακολουθούνται στενά από αστυνομικούς και άτομα των υπηρεσιών πληροφοριών, υπό το πρόσχημα της προστασίας τους, ενώ εκείνοι που εξέρχονται των εκκλησιών υφίστανται παρενοχλήσεις και εξυβρίζονται από τους αστυνομικούς και από τους εθνικιστές-ισλαμιστές.

Τέλος, στην έκθεση αναφέρεται ότι 1.900.000 χριστιανοί της Συρίας, που ήταν η πιο ασφαλής χώρα για τους χριστιανούς στη Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ασφάλειας και επιβίωσης, εξαιτίας της δράσης των ένοπλων ισλαμιστών, ενώ το μέλλον τους προβλέπεται εξαιρετικά δυσοίωνο, σε περίπτωση που αναλάβουν τα ηνία της εξουσίας οι σουνίτες μουσουλμάνοι.

Οταν μιλούν Ελληνες για το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας, θεωρούνται «κύκλοι που ενοχλούνται από την ελληνοτουρκική προσέγγιση».

Τώρα που μιλούν οι ξένοι;

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012

Mercy As A Way Of Life



blog counter

by Anastasia Pika
A red cross on a white scarf, a white apron, and a modest gaze… One can meet these unusual women everywhere there are people in need, from prisons to closed psychiatric institutions. In Ukraine the largest community of sisters of mercy is in Kiev, at the Church of St. Michael, first Metropolitan of Kiev, on the grounds of the Alexandrov Hospital. ForUm paid them a visit to learn about the life of these modern sisters who have dedicated themselves to serving this noble cause.
The first accounts about help given by sisters of mercy to the suffering date back to the Middle Ages. Communities of sisters existed in the East (Constantinople, Beirut, Jerusalem, Cairo), in Germany, and in Protestant churches in Russia (St. Petersburg, Vyborg, Riga). Beginning in the middle of the nineteenth century, Protestant nuns and sisters of mercy continually cared for the wounded during military hostilities. In the Russian Empire, voluntary care for the wounded arose as a social movement during the Crimean War of 1854-56. Two courageous women from warring countries – the Englishwoman Florence Nightingale and the Grand Duchess Elena Pavlovna of Russia [formerly Princess Charlotte of Württemberg], the wife of Grand Duke Michael Pavlovich, brother of Emperor Nicholas I – began actively helping soldiers whose blood was being shed on the battlefield.
One of the most famous followers of this moment in Russia was the Grand Duchess Elizabeth Feodorovna, who in 1909 founded the Martha and Mary Convent of Mercy, which resembled a monastic house in its rule of life. A hospital, an outpatient clinic, a pharmacy, a home for orphaned girls, a Sunday school, a library, and a soup kitchen were all constructed in the convent. The Grand Duchess herself, along with her pupils, spent sleepless nights as a nurse at the beds of the seriously ill, assisted at operations, and visited Moscow slums. The sisters lived in the religious community itself, where they followed a monastic way of life without themselves being nuns. They gave temporary vows (for one, three, or six years, and only later for life) and had the option of leaving the convent to get married or of being tonsured directly to the small schema.
The noble work of the sisters of the Convent of Martha and Mary and the martyrdom of its superior served as the ideological impetus for the emergence of a multitude of such communities of mercy in the late 1980s and early 1990s throughout all of historical Russia.
The Sisterhood of Mercy dedicated to the Grand Duchess Elizabeth and the Nun Barbara opened in Kiev in 1998, founded by Fr. Roman Baranovsky, rector of the hospital church dedicated to St. Michael, first Metropolitan of Kiev. Now 145 sisters carry out their obediences at this church.
Their white garments with crosses can be seen as soon as one enters the grounds of the Alexandrov Hospital. Each is busy with numerous obediences.
From noon until late at night there is a line of people around the refectory church waiting to warm themselves and be fed. The sisters prepare and serve food to all comers.

The Psalter is read continuously in church. This is a fairly rare practice, normally performed only in monasteries and convents.
The sisters carry out their obediences in the church and refectory and visit the sick… The principle task of sisters of mercy is to help, comfort, and be with those needing help during difficult times.
Even if today the sisters do not need to remove wounded soldiers from the line of fire, their work has not become any easier. Just as before, their work multiplies good, bringing warmth to every heart.
As St. Inna, a senior sister, told ForUm, today there are around twenty communities of sisters of mercy active in Orthodox churches in Ukraine, the members of which care for the sick, feed and clothe the homeless, and provide religious education.
At the present time, these sisterhoods’ social projects receive no funding from the state, for which reason the sisters are forced to raise funds on their own.
“All of our funds come from the private donations of parishioners and people who want to help their neighbors,” explains Sister Inna. “For this, sisters go through the markets with donation boxes to collect offerings. This is one of our most difficult obediences. Today love and mercy are not a priority for people. These qualities of soul are not profitable, so the practical world rejects them. But it is thanks to such qualities of soul that a human being can remain a human being, able to love and sacrifice himself for his neighbor. The sisters explain to people that the funds collected are used for the needs of the suffering, people in even more difficult circumstances than their own.”
In order to have at least some source of regular income, the sisters opened a kiosk on the grounds of the church. The earnings go towards purchasing food and medicine for people seeking help.
The sisters also minister to the patients of the psychiatric hospital in Glevaha [outside Kiev] and regularly visit the Orthodox community in the women’s penal colony in Chernigov.
Today we are going with Sisters Catherine and Julia to the Alexandrov Hospital to check on Yuri, who yesterday had a difficult operation on his leg.
“Helping the sick is not simply a matter of turning them over on their beds or of bringing them food,” says Sister Catherine. “It is about helping people spiritually. If God has placed you on your sickbed, that is already a sign that you should review your whole life – since we are not meant to get sick, but do so because of sin. The sisters prepare Orthodox patients for Confession, invite priests, and bring holy water and spiritual literature. We have even had cases of people who wanted to accept the Orthodox faith and were baptized right in the hospital. The most important task of a sister of mercy is to help the ill to love their illnesses. When someone comes to terms with his illness ­– when he can say, ‘Lord, may Thy will be done’ – then there are cases when everything goes away without any further assistance.”
If someone without means enters the hospital, the sisterhood helps him to acquire the medications he needs.
Yuri had already been brought breakfast this morning, so now it was time for conversation and reading.
The life of mercy is not easy, just as their paths leading to it were not easy.
Sister Catherine has been fulfilling her obedience in the sisterhood for ten years already.
“First my youngest son died at the age of twenty-seven, and then my mother died. After that I started coming to this church. Hearing Fr. Roman’s preaching warmed my soul, so I reached out here to serve God. I left on a procession in September ten years ago, and I am still here,” she told ForUm.
Despite her youth, Julia has been a sister of mercy for four years now. With the rector’s blessing, she regularly travels to the Alexander Nevsky Compound in Jerusalem on obedience.
“Our sisters go there by rotation for three months,” she said. “They prepare food, clean, look after the orderliness of the compound, and greet pilgrims. Sometimes they lead tours. As is done here, they also read the Psalter continuously.”
Sr. Inna, the senior sister, has three children and her husband carries out his obedience in the skete.
“I had a completely normal life. I was raised in full atheism, inasmuch as my parents held high-ranking positions under the Soviet regime. It was the same in school: I participated in all the relevant rallies, speeches, and lessons of atheism. But my Orthodox genes nonetheless took hold. Orthodoxy has been in Rus’ for 1,000 years and in every family there are Orthodox people who have pleased God. By their prayers, the Lord leads us onto the path of salvation. We begin to look for the meaning of life and to feel dissatisfaction with what we see around us. Sorrows hasten this process of understanding. My first son has been seriously ill since childhood, but this was not the only thing that changed my life dramatically – although it likely hurried it along in the right direction. I always had an inner quest. One cannot live without faith; one will always believe in something. Even an atheist believes that there is no God, although his faith is meaningless.”
Sr. Inna, the senior sister, told us that any woman can become a sister of mercy, but that she is first required to pass through a trial period.
“Those sisters who come to us and say ‘I want to be a sister of mercy,’ generally look at this as completing some sort of workload. This is a Protestant approach to Orthodox social service,” she explains. “In Orthodoxy, sisterhoods are inextricably bound with spiritual growth. We do not help our neighbors simply for the sake of helping. It is more important for us to lead someone out of his state of helplessness, depression, and disbelief. The sister’s task is to reveal to a person the spiritual principles that led him to his state of distress. A sister’s trial period is a sort of novitiate to the sisterhood, and is unique for each person. During this period they receive training and attend spiritual discussions covering the principles of Orthodoxy. It is difficult even to imagine how much effort it takes the sisters to overcome their accustomed indifference, hardheartedness, and selfishness. After all, it is only by changing yourself that you become capable of changing others. Mercy is sacrifice. Self-sacrifice is very difficult, for it is the beginning of the love of God. It is when you give away your last piece of candy that Orthodoxy only just begins.”
Sister Inna insists that their sisterhood is only a school of sisters of mercy, among whom there is no genuine Elizabeth Feodorovna.
Today the sisters of mercy dream of the state creating social projects alongside the Orthodox Church, in which they would be able to take part. With such support they could create a community like the Martha and Mary Convent in Moscow and live near the church, open handiwork shops, and even open their own hospital, in which sisters with professional medical training could work.
For the time being, the heirs of Elizabeth Feodorovna’s great work continue their difficult everyday work, offering a good life to those in need.

Source: Pravmir-Journeytoorthodoxy

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Ρώσος ορθόδοξος ιερέας σώζει 2000 βρέφη από άμβλωση


blog counter



LifeSiteNews / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ένας ορθόδοξος ιερέας από την περιοχή του Βόλγκογκραντ (πρώην Στάλινγκραντ) της Ρωσίας επαινέθηκε από το ρωσικό Υπουργείο Υγείας, για το έργο του στη μείωση του αριθμού των αμβλώσεων στην περιοχή του. Με τις προσωπικές του προσπάθειες με παροχή συμβουλών και βοηθώντας τις γυναίκες να κρατήσουν τα μωρά τους, τα ποσοστά αμβλώσεων έχουν μειωθεί στην περιοχή Volgograd κατά 25 τοις εκατό κατά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο πατέρας Alexis Tarasov άρχισε το έργο διάσωσης ανθρωπίνων ζωών στη δική του ενορία στην πόλη Voljsk, όπου είπε ότι πέρασε ώρες μιλώντας με γυναίκες που σκέφτονταν να κάνουν άμβλωση. Μετά από μία περίοδο με επισκέψεις στο τοπικό νοσοκομείο, αποφάσισε μαζί με άλλους ομοϊδεάτες του ιερείς, να δημιουργήσει ένα κέντρο κρίσης εγκυμοσύνης.

Με την υποστήριξη της επισκοπής του, πλησίασε τις τοπικές αρχές για να συμβάλουν στη διεύρυνση του έργου.

«Το πρόγραμμα εγκρίθηκε το 2002 από τη διοίκηση του Voljsk», δήλωσε ο πατέρας Αλέξης. "Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε η ιδέα για τη δημιουργία ενός περιφερειακού κέντρου, με την υποστήριξη της διοίκησης του Volgograd."

Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία του Κέντρου για την Προστασία της Μητρότητας και της Παιδικής Ηλικίας, υπό την εποπτεία της Ορθόδοξης Ιατρικής Εταιρείας ‘Αρχάγγελος Ραφαήλ’.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας, πάνω από 2.000 γυναίκες του Volgograd έχουν επιλέξει να εγκαταλείψουν την αρχική τους πρόθεση να προβούν σε άμβλωση από την εποχή εκείνη.

Ο πατέρας Alexis εξήγησε ότι το επίκεντρο του έργου του είναι απλό: να παρέχει στις γυναίκες εκπαιδευμένους ανθρώπους που με συμπάθεια θα ακούσουν τις ανησυχίες τους και θα δώσουν πλήρεις πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία της άμβλωσης και τις πιθανές επιπτώσεις στην υγεία και την ευημερία τους, και θα τους προσφέρουν το υλικό που χρειάζονται για να βοηθηθούν.

«Αρκετά συχνά, το μόνο πράγμα που απαιτείται για να αποτρέψουμε μια μητέρα από αυτή την τρομερή απόφαση είναι απλά να μιλήσει σε κάποιον με ανοιχτή καρδιά», είπε ο πατέρας Αλέξης.

Η Ναταλία Ermishkina, 31 ετών, είναι μια από τις γυναίκες που ο πατέρας Αλέξης απέτρεψε από την άμβλωση. Η νεαρή μητέρα είπε ότι είχε χάσει το δωμάτιό της στις εργατικές κατοικίες, αφού εγκαταλείφθηκε από τον άνθρωπο που υποσχέθηκε να την παντρευτεί και να μεγαλώσει το παιδί τους. Από απόγνωση, η Ναταλία αποφάσισε να ξεφορτωθεί το παιδί.

«Ο ψυχολόγος στην προγεννητική με άκουσε και με συμβούλεψε να μιλήσω στον πατέρα Αλέξη», δήλωσε η Ναταλία. «Πήγα σ 'αυτόν και δεν το μετανιώνω. Γέννησα την Αλεξάνδρα, και το Κέντρο με βοήθησε όσον αφορά τη στέγαση και τα ρούχα για το παιδί. Έχω μια κόρη, και τώρα αρχίζω να πιστεύω και να προσβλέπω σε μια καλύτερη ζωή».

"Σήμερα, όλες οι γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση αποστέλλονται από τους γυναικολόγους για διαβουλεύσεις με ψυχολόγους που εργάζονται σε κάθε προγεννητικό νοσοκομείο", δήλωσε ο Νικολάι Zarkin, επικεφαλής ιατρός του Κεντρικού Μαιευτηρίου Νο 2 στο Volgograd.

Ο Zarkin δήλωσε ότι μετά τις διαβουλεύσεις αυτές, το 20 τοις εκατό από τις γυναίκες αρνούνται την άμβλωση και θέλουν να γεννήσουν τα παιδιά τους.

Ο πατέρας Αλέξης παρέχει βοήθεια για τις μητέρες, αφού γεννήσουν τα παιδιά τους, με την παροχή νομικής βοήθειας, καθώς και με ρούχα στο Κέντρο για την Προστασία της Μητρότητας και της Παιδικής Ηλικίας, και προσβλέπει στην παροχή περισσότερων κατοικιών.

"Όπου είναι δυνατό, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τις γυναίκες που έχουν ανάγκη. Υπάρχει τώρα μια οξεία ανάγκη για τη δημιουργία περισσότερων σπιτιών για μητέρες που χρειάζονται στέγαση. Είναι σημαντικό να χτίσουμε σπίτια και να τα εξοπλίσουμε, έτσι ώστε οι γυναίκες να μπορούν να ζουν με τα παιδιά τους μέχρι το στεγαστικό τους πρόβλημα να επιλυθεί", δήλωσε ο πατέρας Αλέξης. "Αλλά είναι δύσκολο χωρίς τη βοήθεια από τις αρχές και, χωρίς ευεργέτες, να μπορέσουμε να το κάνουμε."

Η Pravoslavie News αναφέρει ότι στον πατέρα Αλέξη έχει δοθεί ένα βραβείο από το Παγκόσμιο Συνέδριο των Οικογενειών για τον πολυετή αγώνα του υπέρ της ζωής.
ΠΗΓΗ.ΚΟΚΚΙΝΙΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

AΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ «ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ» ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 2020 ΚΑΙ 2021.

blog counter Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί «ο Χριστός είη εν τω μέσω ημών». Ευχαριστηριακές δοξολογίες οφείλουμε στον «ενανθρωπήσαντα» Θεό μας...