Λίγα λόγια για τον π. Θεολόγο και το έργο του

blog counter

by Νέα Πρωία

Ο π. Θεολόγος κατά κόσμον Δημήτριος Χρυσανθακόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1951 από ευλαβείς και εύπορους γονείς. Έτυχε καλής ανατροφής και εθήτευσε ως μαθητής και συνεργάτης στις κατασκηνώσεις πλησίον του Ιεροκύρηκος τότε της Ι. Μητροπόλεως Πατρών Αρχιμ. Π. Χαρίτωνος Πνευματικάκι και μετέπειτα Ιεραποστόλου στην Αφρική τον οποίο είχε πνευματικό. Ο π. Χαρίτων του ενέπνευσε την αγάπη προς το Ιεραποστολικό έργο.

Το 1969 ως το 1975 σπούδασε και έλαβε το πτυχίο του ως αρχιτέκτων στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Το 1975 ως το 1977 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι στην αποκατάσταση μνημείων. Είναι γνώστης της Γαλλικής, Αγγλικής και Αλβανικής γλώσσης.Μετά τις σπουδές και την εκπλήρωσι της στρατιωτικής του θητείας (1977-1979) και ενώ λαμπρό επαγγελματικό και οικογενειακό μέλλον ανοιγόταν μπροστά του, το ενδιαφέρον του εστράφη στο Άγιον Όρος, όπου έκανε επισκέψεις και εγνώρισε τον Γέροντα Παΐσιο. Αυτό φαίνεται ήταν καθοριστικό για να ακολουθήσει την μοναχική ζωή. Το 1980 εκάρη μοναχός και εγκαταστάθηκε στο Όρος. Από τότε η ευλογία της Παναγίας τον συνέχει, τον πληροί δυνάμεων και τον εμπλουτίζει θεολογικά.

Το 1993 κατόπιν επίμονων προσκλήσεων του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου ανέλαβε προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας της Αρχιεπισκοπής και ασχολήθηκε με αναστηλώσεις παλαιών μοναστηριών, ναών και κτηρίων και ανοικοδομήσεις νέων ναών, σχολείων και γενικώς κάθε οικοδομικού έργου της Αρχιεπισκοπής.

Επίσης ήταν υπεύθυνος της νεολαίας και των κατασκηνώσεων υπό την καθοδήγησι του Αρχιεπισκόπου κ. Αναστασίου, στο έργο του οποίου συνέβαλλε με ένθεο ζήλο και επιτυχία.

Η καρδιά του ήταν μπορώ να πω δοσμένη στην Αφρική. Ήταν λαϊκός το 1976 που είχαμε επισκεφθεί μαζί με κάποιον άλλο φίλο για πρώτη φορά την Κανάγκα, για να βοηθήσουμε έστω και ελάχιστα τον σεβαστό και αγαπητό μας Γέροντα π. Χαρίτωνα. Τόσο τον είχε γοητεύσει η προσπάθεια, οι άνθρωποι και το όλο κλίμα, που είχε πει και το εννοούσε «καλόν εστίν ημάς ώδε είναι». Έκανε και δεύτερη επίσκεψη το 1986 ως ιερομόναχος, αλλά παρ’ ότι το επιθυμούσε, δεν έμεινε εκεί. «Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει». Ακολούθησε η εννεαετής προσφορά του στην Εκκλησία της Αλβανίας και από το 2004 υπακούει στην πρόσκλησι του Σεβ. Κεντρώας και αναλαμβάνει δράσι ως υπεύθυνος στο Κονγκό Μπράζα.

Ως αρχιτέκτων σχεδιάζει το κτήριο του Πανεπιστημίου και διάφορους Ναούς που του αναθέτει ο Σεβασμιώτατος. Παράλληλα διδάσκει ως καθηγητής τα μαθήματα της Ναοδομίας και Εικονογραφίας στους φοιτητές της Θεολογικής Σχολής.

Στο Κονγκό Μπράζα αναπτύσσει εκτεταμμένο έργο. Στην πρωτεύουσα Μπραζαβίλ οικοδομεί τον Ναό της Αναστάσεως και στοχεύει σε άλλο σημείο της πόλεως ανέγερσι νέου και ευρύχωρου Ναού, ενώ έχει αρχίσει ιεραποστολικό άνοιγμα και προς βορράν της χώρας.

Στην μεγαλούπολι Pointe Noire συγκρότησε ένα μεγάλο ιεραποστολικό κέντρο με αίθουσα ομιλιών που προσωρινά λειτουργεί ως Ναός. Παράπλευρα κτίζει τον μεγάλο Ναό του Αγίου Δημητρίου. Εκεί κτίσθηκε ιεραποστολική κατοικία με πνευματικό κέντρο στο ισόγειο και κοντά ο Ραδιοφωνικός σταθμός της Εκκλησίας. Στην παραγκούπολι της πόλεως στην θέσι ενός Ναού παράγκα υψώθηκε ο όμορφος Ναός της Αναλήψεως του Κυρίου και σε άλλη πολυάνθρωπη συνοικία συνεχίζονται οι εργασίες ανεγέρσεως του Ναού της Αγίας Φωτεινής με προοπτική να ακολουθήσει δίπλα του κατασκευή κλινικής ή Νοσοκομείου.

Στο Ντολιζί σε μεγάλη έκτασι που αγοράστηκε έγινε ο Ναός της Αγίας Ειρήνης, το Ορφανοτροφείο «Άγιος Ευστάθιος» και το Δημοτικό Σχολείο «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» και θα ακολουθήση Γυμνάσιο. Ακόμη παρακείμενη λιμνούλα αξιοποιήθηκε με ανάπτυξι μικρής μονάδος ιχθυοκαλλιέργειας για της ανάγκες του ιδρύματος. Ενώ λίγο μακρύτερα ευρίσκεται σε εξέλιξι τουβλοποιΐα και κεραμοπλαστική που θα βοηθήσουν στην συντήρησι του Ορφανοτροφείου και Σχολείου.



Στην πόλι ΝΚΑΥΙ σχεδιάσε ένα πανέμορφο και πρωτότυπο οκταγωνικό Ναό που σχεδόν τελειώνει, αφιερωμένο στην Μεταμόρφωσι του Κυρίου. Το επόμενο βήμα θα είναι ένα ιατρείο.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην οργάνωσι των ενοριών με συμβούλια και επιτροπές, καθώς και της νεολαίας σε ομάδες με προεδρεία σε όλες τις πόλεις. Οι νεολαίοι έχουν αναλάβει πνευματικές εκδηλώσεις και πολλές άλλες δραστηριότητες. Μία φορά το χρόνο και σε διαφορετική πόλι κάνουν συνέδρια και οι χορωδίες τους διαγωνίζονται για την ανάδειξι της άριστης. Συγκεντρώνεται πολύς κόσμος και δημιουργείται ατμόσφαιρα ενθουσιασμού.

Ο π. Θεολόγος με την υποστήριξη του Σεβασμιωτάτου κ. Ιγνατίου που δίνει το παρόν σε κάθε εκδήλωσι έχει εμπνεύσει την αγάπη στην Εκκλησία και την συμμετοχή των πιστών στην ενοριακή ζωή σε όλες τις πόλεις, όπου η Ορθοδοξία δίνει το παρόν.

Γενικά το έργο που έχει επιτύχει είναι αξιοθαύμαστο και είναι ευοίωνες οι προβλέψεις για την συνέχειά του.

Οι Αφρικανοί αδελφοί μας στο Κονγκό Μπράζα έχουν πολλαπλώς ευεργετηθεί από την προσωπικότητας του π. Θεολόγου και ευγνωμονούν τον Σεβ. Κεντρώας που τον έστειλε κοντά τους.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2007 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος κατά την επίσκεψί του στο Dolisie ετέλεσε τα εγκαίνια του Ορφανοτροφείου «ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ» και εξέφρασε την εκτίμησί του για τους μόχθους και τις προσπάθειες του π. Θεολόγου. Επήνεσε μάλιστα το έργο του και τον ενεθάρρυνε προς συνέχισί του, διαβεβαώνοντας τον ότι θα έχει την αμέριστη υποστήριξη του.

Και όντως με τις ευχές Του, ευλόγησε ο Θεός και μέρα με την ημέρα παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα η Αληθινή Πίστις ακτινοβολεί και οι καμπάνες της Ορθοδοξίας χτυπούν και προσκαλούν.

Νικόλαος Σίμος

Πηγή: Φως Εθνών, Τεύχος 126, σελίδες 7 – 9

Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ, ο μεγάλος Ρώσος ιεραπόστολος

blog counter

Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ (31 Μαρτίου)

Ο άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο πιο μεγάλος Ρώσος ιεραπόστολος. Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1797 στο χωριό Ανζίσκογιε της Σιβηρίας, της επαρχίας Ιρκούτσκ, από πτωχούς και ευσεβείς γονείς, τον Ευσέβιο και τη Θέκλα και το όνομά του ήταν Ιωάννης. Στα ρωσικά το όνομά του ήταν Ιβάν Γιεφσέγιεβιτς Ποπώφ. Του έδωσαν ως επίθετο το όνομα του κοιμηθέντος Αρχιεπισκόπου του Ιρκούτσκ Βενιαμίν.

Σε ηλικία πέντε ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, αλλά ο θείος του, ο ιερομόναχος Δαβίδ, του εξασφάλισε το 1806 μια θέση στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ιρκούτσκ. Εκεί επιδόθηκε στη μάθηση, αλλά και στις πρακτικές τέχνες. Έγινε καλός μαραγκός, μηχανικός, σιδηρουργός και ωρολογοποιός. Αργότερα οι γνώσεις του αποδείχθηκαν πολύτιμες. Σε αμοιβή για την επίδοσή του πήρε το επίθετο Βενιαμίνωφ. Ένα χρόνο πριν τελειώσει τις σπουδές του, το 1817, νυμφεύεται την Αικατερίνα, κόρη ιερέα. Στις 13 Μαΐου του ιδίου έτους χειροτονείται διάκονος και διορίζεται στο ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ιρκούτσκ. Στις 28 Μαΐου 1821 ο Άγιος χειροτονείται πρεσβύτερος. Μετά από λίγο, το 1823, αναχωρεί με την οικογένειά του για την Αμερική. Μετά από ταξίδι 14 μηνών φθάνει στις 24 Ιουλίου 1824 στο νησί Ουναλάσκα, στην Αλάσκα, και αρχίζει το ιεραποστολικό του έργο. Ζει ανάμεσα σ’ ένα λαό που κυριαρχούν ειδωλολατρικές αντιλήψεις και ελάχιστα στοιχεία χριστιανισμού από τις προηγούμενες ιεραποστολές. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν η κατασκευή ενός ναού με τα ίδια του τα χέρια και με την βοήθεια των ιθαγενών. Μαθαίνει την γλώσσα των Αλλεούτιων σε σύντομο χρονικό διάστημα και χωρίς αργοπορία μεταφράζει λειτουργικά κείμενα και περικοπές της Αγίας Γραφής. Στην συνέχεια συντάσσει την πρώτη γραμματική της γλώσσας των ιθαγενών και το πρώτο αλφάβητο για την άγραφη-ως τότε γλώσσα. Γράφει κατήχηση στην αλεουτιανή γλώσσα και μετάφραση του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου και το βιβλίο «Υπόδειξη του δρόμου προς την Βασιλεία των Ουρανών». Στα δέκα χρόνια της παραμονής του στην Ουναλάσκα δεν έμεινε ούτε ένας ιθαγενής ειδωλολάτρης. Η ιεραποστολή προχώρησε και στην ευρύτερη περιοχή. Πέρασαν έτσι δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Ίδρυσε σχολεία, ιατρεία, ναούς και ταξίδεψε σε κάθε γωνιά για να γνωρίσει τους ιθαγενείς, να τους συμπαρασταθεί και να τους μεταδώσει το ευαγγελικό μήνυμα. Οι ιθαγενείς τον εκτίμησαν απεριόριστα κι εκείνος έζησε σαν ένας απ’ αυτούς και μοιράστηκε τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους.

Ο Άγιος επιστρέφει με την οικογένεια στην Μόσχα το 1838 και τοποθετείται στον καθεδρικό ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Όμως, στις 25 Νοεμβρίου 1835 ανήμερα στην εορτή της, η πρεσβυτέρα Αικατερίνη πεθαίνει. Ο Άγιος με την συμβολή του Μητροπολίτου Μόσχας Φιλαρέτου, κείρεται μοναχός στις 27 Νοεμβρίου 1840 και λαμβάνει το όνομα Ιννοκέντιος, προς τιμήν του Αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ. Η κουρά του έγινε από τον ίδιο τον Μητροπολίτη Μόσχας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1840 εκλέγεται Επίσκοπος Καμτσάτκας, Κουρίλλων και Αλλεουτίων Νήσων, ενώ συγχρόνως του δίδεται η κανονική εξουσία για όλες τις απομακρυσμένες ιεραποστολικές περιοχής. Η έδρα του ήταν η πόλη Σίτκα.

Το έργο του στην Αλάσκα είναι τεράστιο. Εργάζεται μέσα σε ένα αφάνταστα δύσκολο περιβάλλον, διατρέχοντας τις παγωμένες εκτάσεις και κινδυνεύοντας συνεχώς από χιονοστιβάδες, ρωγμές στον πάγο, άγρια ζώα και έλλειψη τροφής. Η ίδρυση σχολείων αποτελεί κύριο μέλημά του. Γράφει γι αυτό, το 1845, στον Μητροπολίτη Μόσχας Φιλάρετο: «Προσπάθησα να διδάξω όλα τα παιδιά του Θεού. Αν οι Αλλεουτιανοί με αγαπούν, το κάνουν μόνο γιατί τους έχω διδάξει».

 Την ίδια περίοδο, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας, η Επισκοπή του Αγίου Ιννοκεντίου επεκτείνεται περιλαμβάνοντας στους κόλπους της όλη τη Γιακουτία και η έδρα μετατίθεται από την πόλη Σίτκα στο Γιακούτσκ της Σιβηρίας. Εκεί ακολουθούν νέοι ιεραποστολικοί αγώνες.

Ο Άγιος Ιννοκέντιος είναι πλέον 70 ετών και έχει χάσει τις σωματικές του δυνάμεις, υποφέροντας πολύ από τα μάτια του.  Ζήτησε από το μητροπολίτη Μόσχας άγιο Φιλάρετο να του επιτρέψει να παραιτηθεί και να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Όμως ο άγιος Φιλάρετος κοιμήθηκε ξαφνικά και η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε διάδοχό του τον άγιο Ιννοκέντιο στις 25 Μαΐου 1868. Στη σπουδαία νέα του θέση ο άγιος διέπρεψε για μια ακόμη φορά, για μια δεκαετία, δείχνοντας μεγάλη ποιμαντική αλλά και κοινωνική μέριμνα. Φρόντισε επίσης και για την Αλάσκα, ιδρύοντας μια Ανεξάρτητη Αλεουτιανή Επισκοπή με έδρα τον Άγιο Φραγκίσκο.

Ο άγιος Ιννοκέντιος, μετά από 58 χρόνια ιερουργίας του Ευαγγελίου, κοιμήθηκε το Μ. Σάββατο του 1879 λίγο μετά την αναστάσιμη Ακολουθία και τάφηκε στη λαύρα της Αγίας Τριάδας του αγίου Σεργίου, δίπλα στο μητροπολίτη Φιλάρετο. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Μόσχας ανακήρυξε Άγιο τον Ιννοκέντιο στις 6 Οκτωβρίου του 1977.  Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Μαρτίου, καθώς και στις 13 Δεκεμβρίου, μαζί με τους άλλους αγίους της Αλάσκας.

Το μεγάλο του έργο, όπως ο ίδιος έλεγε, ήταν έργο της θείας χάριτος. «Είμαστε όλοι όργανα της θείας Χάριτος, τα έργα του ανθρώπου κατευθύνονται από τον Κύριο». Ενσάρκωσε, στην εποχή του, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει ή να το θέλει το έργο των Αποστόλων του Χριστού.

Μερικά στιγμιότυπα από την ζωή του π.Χαρίτωνος Πνευματικάκι(1908-1998)

blog counter

πηγη.ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Ο πρώτος Έλληνας Ιεραπόστολος των Ινδιών μακαριστός Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Ανθίδης

blog counter

Οι πρώτοι Ορθόδοξοι έποικοι πού εγκαταστάθηκαν στις Ινδίες ήσαν Έλληνες έμποροι από την Βαλκανική και την Μικρά Ασία και νησιώτες ναυτικοί από την Χίο και τα Επτάνησα πού άρχισαν να φθάνουν στην περιοχή τής Βεγγάλης από το 1725. Οι περισσότεροι από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην Καλκούτα και άλλοι στην Ντάκκα.

Το 1770 οι 50 περίπου Έλληνες τής Καλκούτας και των περιχώρων ίδρυσαν Κοινότητα με ιόν τίτλο «ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΚΑΛΚΟΥΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΕΓΓΑΛΗΣ». ΩΣ ιδρυτής τής ελληνικής εμπορικής παροικίας τής Καλκούτας θεωρείται ό εκεί Φιλιππουπόλεως έμπορος Παναγιώτης Αλεξ. Αργύρης, ό οποίος έφθασε στην Καλκούτα περί το 1750.

Επειδή οι πρωτοπόροι αυτοί Έλληνες των Ινδιών δεν είχαν ναό, συμφώνησαν αρχικά με τούς Αρμένιους να χρησιμοποιούν τον ναό τους, καταβάλλοντος ετησίως, ό καθένας από μία ρουπία. Στην συνέχεια, σε συνεργασία με τούς Πορτογάλους, λειτούργησαν Ελληνικό ναό αφιερωμένος στην Παναγία. Ό Παν. Αργύρης και ό γυιός του Αλέξανδρος για να εξασφαλίσουν την παρουσία τής Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στην Βεγγάλη ήλθαν σε συνεννόηση με τον Αρχιεπίσκοπο Σινά, πού ήταν ή πλησιέστερη Ορθόδοξη εκκλησιαστική αρχή, ώστε να αποστέλλονται ιερομόναχοι από την Μονή της Αγ. Αικατερίνης Σινά στην Καλκούτα και στην Ντάκκα για να εξυπηρετούν τις πνευματικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των Ελλήνων. Πρώτος Σινάϊτης πού έφθασε στην Ινδία την 11ηΌκτωβρίου 1772 ήταν ό π. Νικηφόρος, ό όποιος, μέχρι την κατασκευή Ορθόδοξου ναού, τελούσε την θ. Λειτουργία σε προσωρινό παρεκκλήσιο ή σε ιδιωτικές κατοικίες.

Το 1771 ό Παν. Αργύρης έστάλη από τον WARREN HASTINGS, τον πρώτο Άγγλο Γενικό Κυβερνήτη των Ινδιών, στην Αίγυπτο με διπλωματική αποστολή, προκειμένου να εξασφαλίσει άδεια, ώστε οι Άγγλοι έμποροι να έχουν το δικαίωμα εμπορίου εκεί. Ή αποστολή του εστέφθη από επιτυχία και ό HASTINGS,τον επιβράβευσε δίνοντάς του την άδεια να κτίση στην Καλκούτα μόνιμο Ελληνορθόδοξο ναό στην περιοχή AMRATOLLAH. Δυστυχώς ό Παν. Αργύρης απέθανε το 1777 πριν δει την επιθυμία του να πραγματοποιείται. Παρά ταύτα, ό ναός κτίσθηκε το 1780 με δωρεά της οικογενείας του και αφιερώθηκε στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Εγκαινιάστηκε το 1781. Σιναΐτες ιερομόναχοι έστέλλοντο στην Καλκούτα μέχρι το 1850. Για τον λόγο αυτό, ό ναός της Μεταμορφώσεως στην Καλκούτα εθεωρείτο ως Μετόχι της Μονής Σινά. Μετά το 1850 έστέλλοντο ιερείς από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Στην Ντάκκα ελληνορθόδοξος ναός εγκαινιάστηκε το 1812. Στον ναό αυτό την πρώτη θ. Λειτουργία τέλεσε ό π. Γρηγόριος από την Σίφνο, ό πρώτος ιερέας πού έστάλη στις Ινδίες από το Οικουμενικό Πατριαρχείο . Έμεινε εκεί μέχρι το 1817.

Ό γνωστότερος όμως ελληνορθόδοξος ιερέας της Καλκούτας της εποχής εκείνης ήταν ό δυναμικός π. Κωνσταντίνος Παρθένιος (+1803) από την Κέρκυρα. Είναι αξιοσημείωτο ότι ό Γερμανός ζωγράφος JOHANN ZOFFANY (1733-1810) είχε τον π. Κωνσταντίνο ως πρότυπο για το πρόσωπο του Χριστού στον πίνακα του «Ό Μυστικός Δείπνος» (διαστάσεων 3x3,5μ.) πού βρίσκεται στον Αγγλικανικό ναό του Αγ. Ιωάννου της Καλκούτας. Λέγεται δε ότι για τούς 12 Αποστόλους ό JOHANN ZOFFANY είχε ως πρότυπα σημαίνοντα, Βρετανούς κυρίως, μέλη τής κοινωνίας της Καλκούτας (ως Ιούδας π.χ. απεικονίστηκε ό αρχηγός τής τοπικής αστυνομίας).

Το 1920 ή Ελληνική Κοινότητα Καλκούτας αποφάσισε να πωλήση τον παλαιό ναό και να κτισθή νέος. Ό νέος Ορθόδοξος ναός, αφιερωμένος κι' αυτός στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος, αποπερατώθηκε το 1924 και λειτούργησε με κληρικούς τής Εκκλησίας τής Ελλάδος μέχρι το 1947, όταν, μετά την ανεξαρτησία τής Ινδίας, άρχισε να παρακμάζει ή εκεί Ελληνική Κοινότητα. Εκτοτε ό Ί. Ναός παρέμεινε κλειστός, χωρίς καμιά φροντίδα και συντήρηση, όπως και το δίπλα του ευρισκόμενο διώροφο πρεσβυτέριο.

Συγκροτημένη Ορθόδοξη ιεραποστολική δραστηριότητα στην Ινδία άρχισε το 1980 ό αΐγυπτιώτης Έλληνας Άρχιμ. π. Αθανάσιος Άνθίδης, ό πρωτοπόρος Ορθόδοξος ιεραπόστολος στην Ινδία. Τότε ιδρύθηκαν και οι δύο πρώτες Ορθόδοξες ενορίες στην Ινδία, δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ό π. Αθανάσιος από την ηλικία των 15 ετών σκεπτόταν να γίνει ιεραπόστολος. Την ιδέα αυτή είχε εμπνευστή από την επαφή πού είχε με το Ρωμαιοκαθολικό ιεραποστολικό Κέντρο πού υπήρχε στην γειτονιά του στον Κάιρο. Μετά την αποφοίτηση του από την θεολογική Σχολή Αθηνών το 1963, ό π. Αθανάσιος αποφάσισε να μεταβεί στην Ουγκάντα για να βοηθήσει τον αείμνηστο π. Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο στον ιεραποστολικό έργο πού μόλις είχε αρχίσει στην Αφρική. Εκτός των άλλων, δίδαξε στον Σεμινάριο των κατηχητών, 15 αφρικανοί απόφοιτοι του όποιου χειροτονήθηκαν ιερείς. Στην συνέχεια, το 1964 πήγε για να έργασθή ιεραποστολικά στην Κένυα, όπου δημιούργησε Σεμινάριο για υποψήφιους κληρικούς, από τούς αποτελείφοίτους του όποιου 29 έγιναν ιερείς, ενώ φρόντισε για την αποπεράτωση πέντε Ορθοδόξων ναών. Μετά ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα στον Ζαΐρ και στην Αιθιοπία.

Κατόπιν των επανειλημμένων προσκλήσεων πού είχε δεχθή από Ινδό Χριστιανό καθηγητή της αγγλικής γλώσσας, αποφάσισε να πάει για ιεραποστολή στην Ινδία. Αφού μετάφρασε στα αγγλικά τα απαραίτητα εκκλησιαστικά βιβλία, αναχώρησε για την Βομβάη, όπου έφθασε τα Χριστούγεννα του 1980. Από εκεί πήγε στην Καλκούτα, για να καταλήξει στην περιοχή Άραμπάχ τής Δυτικής Βεγγάλης, 100 χιλιόμετρα από την Καλκούτα.

Ό π. Αθανάσιος επέλεξε να έργασθή ιεραποστολικά στις πτωχικές περιοχές της Δυτικής Βεγγάλης, επειδή, όπως έλεγε, «το έδαφος ήταν γόνιμο και άσπιλο από αιρετικές διδασκαλίες». Εκεί ό π. Αθανάσιος άρχισε το ιεραποστολικό του έργο, παρά τις πολύ δύσκολες, αντίξοες και εχθρικές ακόμη συνθήκες πού αντιμετώπισε.

Οι πρώτες εγκαταστάσεις της Ορθόδοξης Ιεραποστολής έγιναν σε ένα νοικιασμένο οίκημα. Σ' αυτό δημιούργησε ένα μικρό ναό αφιερωμένος στον Απόστολο Θωμά, τον πρώτο ιεραπόστολο στην Ινδία. Μετά τον αγιασμό του εγκαινιασμού του ναού την 1η Νοεμβρίου 1981, ό π. Αθανάσιος άρχισε κατηχητικά κηρύγματα. Στην συνέχεια, δημιούργησε Σεμινάριο για κατηχητές, διακόνους και ιερείς, ενώ άρχισε να περιοδεύει στην γύρω περιοχή. Ή μετάβασή του σε κάποιο μέρος απαιτούσε μεγάλη ταλαιπωρία, αλλαγές πολλών λεωφορείων, μεταφορά με βοϊδάμαξα και πεζοπορία, επώδυνη για τα ταλαιπωρημένα πόδια του. Το έργο του δυσκόλευε ακόμη περισσότερο ή περίοδος των βροχών. Παρ' όλες όμως τις δυσκολίες αυτές, ό π. Αθανάσιος με μεγάλο ψυχικό σθένος και ζήλο προσπαθούσε να μεταδώσει τις καρδιές των Ινδών το φώς του Χριστού. Και το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί.

Τον Ιούνιο του 1983 έγιναν οι πρώτες βαπτίσει. Ταυτόχρονα όμως εμφανίστηκαν και οι πρώτες μεγάλες δυσκολίες. Ό ιδιοκτήτης του νοικιασμένου οικήματος το ζήτησε για ιδιοχρησία. Έτσι, ό π. Αθανάσιος αναγκάστηκε να αγοράσει ένα οικόπεδο πού το χώρισε στα δύο, μετατρέποντας το μισό σε Ορθόδοξου νεκροταφείο, ενώ στον άλλο μισό κτίσθηκαν ό Ί. Ναός του Αγίου Αποστόλου Θωμά και το Ιεραποστολικό Κέντρο, στον όποιο διέμενε, υπήρχαν κοιτώνες και στεγαζόταν ένα μικρό τυπογραφείο.

Με απλότητα και υπομονή, αυταπάρνηση και ταπείνωση, ό π. Αθανάσιος κήρυξε και δίδαξε την Αλήθεια του Χριστού, θυσιάζοντας τον εαυτό του στον βωμό της αγάπης. Παρά την προχωρημένη ηλικία (ήταν ήδη 66 ετών) και την επισφαλή υγεία του, ό π. Αθανάσιος περιόδευε τα χωριά της περιοχής και σύντομα σχημάτισε 24 ομάδες πιστών. Μέσα σε λίγα χρόνια δέχθηκαν την Ορθόδοξη πίστη περί τούς χίλιους Ινδοί της Δυτικής Βεγγάλης, βαπτίσθηκαν και βοήθησαν, με την σειρά τους, στην εξάπλωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην χώρα τους.

Ό π. Αθανάσιος είχε βοηθούς στον έργο του δύο Ινδούς Ορθοδόξους ιερείς: τον π. Μιχαήλ Κογ (χειροτονήθηκε το 1986), με την συνεργασία του όποιου μετάφρασε στην τοπική διάλεκτο την θ. Λειτουργία, το Ιερατικό και ένα τόμο της Ορθοδόξους Κατηχήσεως, και τον π. Πατάπιο Bhowmick πού διακονούσε στον χωριό του, το Τhakranichak, όπου κατασκεύασε και ναό-καλύβα, αφιερωμένος στον Άγιο Βαρθολομαίο, και κήρυττε την Ορθοδοξία στους συγχωριανούς του.

Ό π. Αθανάσιος για 10 χρόνια πάλεψε χωρίς να έχει την βοήθεια πού θα έπρεπε από την Ελλάδα. Κατά καιρούς όμως πρόσφεραν οικειοθελώς την ιεραποστολική τους συμπαράσταση και βοήθεια Έλληνες κληρικοί, όπως ό Άρχιμ. π. Κύριλλος Χριστάκης (νϋν Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος), ό όποιος έμεινε κοντά του για μεγάλα διαστήματα.

Αν και είχε ελάχιστα μέσα στην διάθεση του, ποτέ δεν έπαυσε το ιεραποστολικό έργο για το όποιο και θυσιάσθηκε. Παρά τις πολλές ανάγκες, ή βοήθεια πού του παρεχόταν ήταν ελάχιστη. Άξιο να σημειωθεί είναι ότι κάποια χρήματα πού του έστάλησαν για να κάνη εγχείρηση στα πόδια του, από τα οποία υπέφερε πολύ, τα χρησιμοποίησε για τις ανάγκες του Ιεραποστολικού Κέντρου.

Ό π. Αθανάσιος Άνθίδης έκοιμήθη αιφνιδίως την 28" Νοεμβρίου 1990 και ετάφη εκεί, στα χώματα της Δυτικής Βεγγάλης. Ό Κύριος ικανοποίησε την πιο βαθειά του επιθυμία: να αποθάνει και να ταφή στην Ινδία. Τα πνευματικά του παιδιά στην Ινδία ακόμη μιλάνε για τον π. Αθανάσιο με αγάπη και σεβασμό, αναγνωρίζοντας ότι αυτός ήταν εκείνος πού τούς οδήγησε στην Αλήθεια.

Α. Χ.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ . ΤΕΥΧΟΣ 32.