Η ιστορία της αγιοτόκου Πισιδίας

blog counter

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Σωτήριος μιλά στο φακό της "Πεμπτουσίας" για το πλούσιο αγιολογικό παρελθόν της περιοχής της Πισιδίας

Το ποιμαντικό έργο στην Ιερά Μητρόπολη Μύρων

blog counter

Γενοκτονία Χριστιανών της Μικρασίας. ή αυτοί (τουρκομουσουλμάνοι) ή οι Χριστιανοί...Ποιός ΘΑ μας φταίει που ΔΕΝ το καταλαβαίνουμε ΟΥΤΕ και ΣΗΜΕΡΑ;

blog counter

1915 - 1922: Γενοκτονία Χριστιανών της Μικρασίας...δηλαδή, τι περιμέναμε; Ολοκληρωτικός ύστατος πόλεμος ήταν...ή αυτοί (τουρκομουσουλμάνοι) ή οι Χριστιανοί...ποιός μας φταίει που δεν το καταλάβαμε τότε; Ποιός ΘΑ μας φταίει που ΔΕΝ το καταλαβαίνουμε ΟΥΤΕ και ΣΗΜΕΡΑ;
γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος
Μιλώντας για γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων της Μικρασίας προσωποποιείται το ζήτημα και διαφεύγει η ουσία.
Οι Οθωμανοί, με την εξέγερση των Ελλήνων το 1821 ήρθαν αντιμέτωποι με μια «συνειδητοποίηση».
Το Ισλάμ δεν μπορούσε να συνυπάρξει με τον Χριστιανισμό.
Βεβαίως, αυτό δεν συνέβη ξαφνικά.
Υπήρχε ανέκαθεν.
Από γεννήσεως Αραβικού Ισλάμ (και κατόπιν Οθωμανών) υπήρξε.

Μπορεί οι πρώτοι πρώτοι χριστιανικοί λαοί να κατακτήθηκαν κάπως «οικειοθελώς» αλλά όλα τα «εύκολα» τελειώνουν κάποτε.
Η διαφθορά της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, η αβάσταχτη  φορολογία, η έλλειψη δικαιοσύνης και η επαίσχυντη συμπεριφορά των διαφόρων ελίτ κατά της μεγάλης βάσης της βυζαντινής κοινωνίας που ήταν η φτωχολογιά, ήταν αρκετά για να κάνουν τις φτωχές, αδικημένες μάζες των βυζαντινών επαρχιών να καλωσορίσουν το Ισλάμ, πρώτα τους Άραβες και μετά τους Οθωμανούς.
Κατόπιν όμως, είδαν και βίωσαν στο πετσί τους το αδίστακτο σκληρό πρόσωπο του Ισλάμ και κυρίως των Οθωμανών αργότερα.
Από το 1453 δε, την Άλωση της Πόλης, οι εξεγέρσεις των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν συνεχείς.
Όχι όμως αποτελεσματικές.
Η Ισλαμική διακυβέρνηση ήταν αφόρητη και ανελέητη απέναντι στους Χριστιανούς.
Υπήρχε μόνον μια οδός για όποιον ήθελε να είναι ένα ισότιμο μέλος της Οθωμανικής κοινωνίας/Πολιτείας: ο εξισλαμισμός του.
Το «Τούρκεμά» του...

Αν και ο όρος «Τούρκος» χρησιμοποιούνταν από τους Οθωμανούς ως «υποτιμητικός χαρακτηρισμός/προσδιορισμός» για αιώνες.
Μόλις στα χρόνια των Νεότουρκων (1908) και κυρίως του Ατατούρκ (1919) επιλέχθηκε ως «εθνολογικό χαρακτηριστικό» του Νέου Κράτους (Τουρκία) και δη «μοναδικό και κυρίαρχο».
Η αίσθηση λοιπόν πως Ισλάμ και Χριστιανισμός δεν μπορούν να συμβιώσουν κορυφώθηκε το 1453.
Προφανώς, λόγω του ότι μέσα στον ψυχισμό των νεόκοπων οθωμανών ηγεμόνων η κατάκτηση της υπερχιλιόχρονης "άπαρτης" Χριστιανικής Πόλης, της Νο1 Πόλης του Μεσαιωνικού Κόσμου, της καρδιάς της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μεταφράστηκε σε αίσθηση απόλυτης πλέον – και δη αλαζονικής και ωμής – κυριαρχίας του Ισλάμ επί του Χριστιανισμού.
Των Οθωμανών επί των Χριστιανών.
Πως ξεκίνησε ο Κύκλος του Μίσους και του Αίματος


Άλλωστε, το ίδιο το Κοράνι δεν επιφυλάσσει καμία ευοίωνη μοίρα στους κατακτημένους «απίστους».
Οι σφαγές και η κακομεταχείριση των «μη μουσουλμάνων» ήταν στην ημερήσια διάταξη.
Επί αιώνες λοιπόν έθρεψαν το μίσος των υπόδουλων Χριστιανών υπηκόων τους.
Το οποίο κάθε τόσο ξεσπούσε σε αιματηρές εξεγέρσεις.
Οι οποίες ναι μεν δεν έφερναν αποτέλεσμα καθώς ήταν μικρής εντάσεως και εμβέλειας, πλην όμως λειτούργησαν σαν μια «μακρά προετοιμασία» για την Μεγάλη Εξέγερση.
Αυτή των Ελλήνων το 1821.
Αιώνες μίσους εξερράγησαν με όλη τους την ένταση σ’ αυτήν την έσχατη εξέγερση των γκιαούρηδων, των ραγιάδων.
Ήταν λογικό επόμενο να συνοδευτεί από ποταμούς «Οθωμανικού αίματος».
Και ναι, ήταν λογικό επόμενο να υπάρξουν «Τριπολιτσάδες».
Η Οθωμανική απαξιωτική και επιθετική απέχθεια καθώς και ωμή φονική βία απέναντι σε όποιον μη μουσουλμάνο ήταν που έχυσε επί αιώνες το «πρώτο (μη μουσουλμανικό) αίμα».
Και όχι οι Έλληνες Χριστιανοί.

(Σ' αυτό το σημείο, αναπόφευκτα αναρωτιέσαι μήπως πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη για λογαριασμό των τότε Επαναστατών Πολεμιστών του '21 από τους τωρινούς φιλότουρκους τατσοβερεμορεπούσιους, δημοφραγκουδοδραγόνιους, μπουταροκαμινοβενιζέλους  λόγιους, εκπαιδευτικούς, πολιτικούς, κλπ που κατακρίνουν τον τρόπο που κατακτήθηκε η ελευθερία και η ανεξαρτησία των Ελλήνων...δηλαδή με ποταμούς αίματος και ωμότητα, ναι ίδια με αυτή των πρωτοδιδαξάντων τουρκοοθωμανοϊσλαμιστών, τον ΜΟΝΟΝ δηλαδή τρόπο να την κατακτήσεις...και που βλέπουν στον "απέναντι εφιάλτη, τον Τούρκο/νεοοθωμανό/Ισλαμιστή" κάτι που μπορεί να γίνει "έντιμος, έμπιστος φίλος και συμπολίτης")
Φυσικά, η έμπρακτη αυτή αιματηρή εκδήλωση (αντίδραση) των πρώην υπόδουλων Ελλήνων απέναντι στους πρώην αφέντες τους, τους θύτες και δημίους τους προκάλεσε και την «αντι-αντίδραση» του Κυρίαρχου, του Οθωμανού Δυνάστη.
Ο κύκλος του Μίσους και του Αίματος απλά συνέχιζε το έργο του.
Την «ανατροφοδότηση».
Ήταν πλέον ένα πεδίο μη αναστρέψιμης ωμής βίαιης αντιπαράθεσης.
Οι Οθωμανοί απάντησαν με ένα ανελέητο κυνηγητό – κατά βάση των Ελλήνων, κατά δεύτερον όλων των Χριστιανών – της Οθωμανικής επικράτειας.
Η Βόρειος Ελλάδα, τα Βαλκάνια και η Ιωνία/Μικρασία πλήρωσαν με ποταμούς πρωτίστως Ελληνικού (και δευτερευόντως Χριστιανικού) αίματος τα Οθωμανικά αντίποινα.
Γιατί Οθωμανικά και όχι Τουρκικά;


Απλά, γιατί στις Οθωμανικές στρατιές που έσφαζαν Έλληνες/Χριστιανούς δεν συμμετείχαν μόνον «Τούρκοι το γένος».
Να το έχουμε ΞΕΚΑΘΑΡΟ αυτό στο νου μας!

Αλλά όλες οι φυλές του Ισλάμ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Τούρκοι κατά βάση, αλλά και Κούρδοι και Τσερκέζοι και Καυκασιανοί γενικώς και Μεσανατολίτες και Άραβες και Αιγύπτιοι και Αφρικανοί γενικά και Αλβανοί και Βόσνιοι και Βαλκάνιοι γενικώς και Τάταροι και...και...και...
Ήταν μια γενοκτονία ενάντια σε Έλληνες, Αρμένιους, Ασσύριους και συνολικά Χριστιανούς που κράτησε αιώνες και δεν εκπορεύτηκε μόνον από τους
Τούρκους αλλά από το Ισλάμ συνολικά.
Από την στιγμή που εξεγέρθηκαν οι Έλληνες Χριστιανοί της Ρούμελης και του Μοριά το 1821 κι από την στιγμή που άρχισαν τα Οθωμανικά/Ισλαμικά/Τουρκικά αντίποινα σε όλη την Οθωμανική επικράτεια, οι υπόλοιπες περιοχές δεν είχαν άλλη επιλογή για να διασωθούν από το τουρκο/οθωμανικο/ισλαμικό λεπίδι παρά ΜΟΝΟ τον ταυτόχρονο ξεσηκωμό.
Δεν το έπραξαν. Κι όσοι το έπραξαν, η εξέγερσή τους εξελίχθηκε σε μικρό βαθμό και περιορισμένα.
Δέκα χρόνια ελληνοτουρκικού πολέμου και μετά από περίπου 1,000,000 νεκρούς Έλληνες, το πρώτο Ελληνικό Κράτος ήταν ελεύθερο.
Πέρασαν οι δεκαετίες, το 1896 ξεκίνησε (όχι ότι σταμάτησαν ποτέ) επίσημα η γενοκτονία των Αρμενίων.
Παρόμοιες "πιέσεις" δέχονταν και το Ελληνικό/χριστιανικό στοιχείο. 
Και όχι μόνον στην Μικρασία.
Αλλά και στον Μακεδονικό/Θρακικό Βορρά.
1897 σημειώθηκε η αποτυχημένη  Ελληνική εξέγερση και η προχειροστημένη Ελληνική εισβολή στην Βόρεια Ελλάδα και η πανωλεθρία από τον Τουρκικό στρατό.
Ο κύκλος του μίσους και του αίματος δεν μπορούσε να διακοπεί όσο αυτές οι δύο κοινότητες βρίσκονταν μαζί στο ίδιο έδαφος με τον μουσουλμάνο να κυριαρχεί στα εδάφη και στο τομάρι του Χριστιανού.
Η Κλιμάκωση των Ισλαμικών Διώξεων...


Οι Οθωμανοί το είχαν εμπεδώσει καλά πλέον και κλιμάκωναν τις (εκ)διώξεις των χριστιανών από την οθωμανική επικράτεια.
Πράγμα που οδήγησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στο Κίνημα των Νεοτούρκων το 1908 (που αποδείχτηκαν ακόμη πιο απηνείς στις διώξεις των χριστιανών με αποκορύφωμα τους 1,500,000 σφαγιασθέντες Αρμένιους το 1915)  και στον 1ο Παγκ. Πόλεμο.

Σταυρωμένες Αρμένισες από τους Τούρκους
Κατά την διάρκεια του οποίου εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί εξολοθρεύτηκαν στα οθωμανικά εδάφη.
Ο κύκλος του αίματος τροφοδοτούνταν διαρκώς από την Οθωμανική τυφλή βία και το ωμό κυνήγι των χριστιανών πολιτών της αυτοκρατορίας.
Ήταν αναπόφευκτη εξέλιξη η «στρατιωτικοποιημένη αντίδραση» των Δυτικών Χριστιανών (που βεβαίως προσέβλεπαν σε γεωπολιτικά και οικονομικά κέρδη) με αιχμή του δόρατος τους Έλληνες το 1919.
Ήταν η ώρα της «Ελληνικής αντι-αντίδρασης».
Το αίμα φέρνει πάντα αίμα.
Απάντησαν με εισβολή στη Μικρασία προκειμένου να προστατέψουν τους εκεί Ελληνικούς και γενικότερα χριστιανικούς πληθυσμούς.

Σε όλη την Τουρκία, ακόμη και στην «νικημένη Τουρκία» οι διώξεις των Χριστιανών από τους μουσουλμάνους (και όχι μόνον από τους τούρκους) συνεχίζονταν.
Ο σουλτάνος έστειλε τον Κεμάλ Μουσταφά (κατοπινό Ατατούρκ) στον Πόντο για να επιληφθεί της παύσης αυτών των σφαγών Χριστιανών από τούρκους άτακτους.
Αντ’ αυτού, αυτός ηγήθηκε μιας ακόμη μεγαλύτερης οργάνωσης αυτής της «Μεγάλης Σφαγής» Χριστιανών.
Με τις αιματηρές επιθέσεις τους οι Ισλαμιστές/Τούρκοι έτρεφαν ακόμη περισσότερο το μίσος των χριστιανών συμπολιτών τους εναντίον τους αλλά και των Χριστιανών γειτόνων τους (Ελλάδα) που συν τοις άλλοις ήταν πια οι νικητές του πολέμου και με αξιόλογη στρατιωτική δύναμη.
Αναπόφευκτα, ο Ελληνικός Στρατός επιχειρούσε πλέον όλο και βαθύτερα στη Μικρασία.
Εξίσου αναπόφευκτα, το μίσος όχι μόνον αιώνων τουρκοοθωμανικής/ισλαμικής καταπίεσης και αίματος αλλά και δέκα χρόνια ελληνοτουρκικών σφαγών συνέχισε να ξεσπάει και να αλληλοτροφοδοτείται.
Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως τον καιρό της Μικρασιατικής εκστρατείας ζούσαν ακόμη Έλληνες που είχαν βιώσει άλλες προγενέστερες σφαγές από τους Τούρκους, μέχρι και Έλληνες που είχαν γεννηθεί τα χρόνια της Μεγάλης Επανάστασης.

Όλοι αυτοί "έφεραν, κουβαλούσαν ισχυρές μνήμες αίματος και σφαγών", δεινών από τους Τούρκους και τροφοδοτούσαν μ' αυτές την συλλογική μνήμη, το μίσος και την οργή.
Οι χριστιανοί της Ιωνίας που μέχρι τότε επί αιώνες σφάζονταν από τους τούρκους/ισλαμιστές/οθωμανούς, για πρώτη φορά είχαν την ευκαιρία να πάρουν το αίμα τους πίσω.
Να εκδικηθούν...
Και φυσικά θα υπήρξαν πάρα πάρα πολλές τέτοιες «ωμές αντιδράσεις αντεκδίκησης» των Χριστιανών.
Και είναι υποκριτικό εκ μέρους των τούρκων (πολιτικών και λαού) να διατείνονται δεκαετίες τώρα πως δεν μπορούν να κατανοήσουν γιατί συνέβησαν όλα αυτά...
Είχαν προφανώς την ψευδή πεποίθηση πως επειδή αυτοί ήταν κυρίαρχοι και περνούσαν καλά, απολάμβαναν και οι "υποτελείς τους" τις Οθωμανικές διώξεις και σφαγές.
Οπότε μάλλον ηλιθιωδώς θεώρησαν πως όταν στα πρώην θύματά τους τους δόθηκε η ευκαιρία της απελευθέρωσης και ισχυροποίησής τους δεν θα τα θυμόντουσαν.
Αυτό το κύμα έμπρακτης αγανάκτησης των Χριστιανών θα πρέπει να διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα όλη την Μικρασία.
Όσες δε προσπάθειες κι αν έκανε ο Ελληνικός Στρατός για να ανακόψει αυτές τις "δράσεις αντεκδίκησης" κατά των Τούρκων θα πρέπει μεν να έφεραν σημαντικά αποτελέσματα αλλά αποκλείεται να κατόρθωσε να τα ελέγξει πλήρως.
Ή "αυτοί" ή "εμείς"...ή όλα ή τίποτα...(κάποιοι δεν το κατάλαβαν, δυστυχώς, τότε...

Οι τούρκοι/ισλαμιστές (άτακτοι και τακτικός στρατός) από την άλλη συνέχιζαν τις σφαγές χριστιανικών πληθυσμών κατά την υποχώρησή τους αλλά και στις περιοχές της Ανατολίας και του Πόντου που έλεγχαν.
Ο κύκλος αυτός του αίματος φαινόταν ξεκάθαρα (πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται) πως θα τελείωνε οριστικά πλέον ΜΟΝΟΝ με την ολοκληρωτική επικράτηση του ενός ή του άλλου απέναντι στον άλλον.
Θα έπρεπε να εξοντωθεί και να ξεριζωθεί από την Μικρασία είτε ο ένας είτε ο άλλος.
Οι Χριστιανοί (Έλληνες και Αρμένιοι κυρίως) προφανώς δεν το κατανόησαν εις βάθος αυτό.

Οι περί τους 300,000 Έλληνες στρατιώτες που επί δέκα χρόνια πολεμούσαν στα ελληνοτουρκικά μέτωπα είχε από καιρό πια έρθει η ώρα τους να αποστρατευθούν και να πάνε στα κατεστραμμένα οικονομικά σπίτια τους δίνοντας τη θέση τους σε ένα νέο στρατό, ξεκούραστο.
Οι Έλληνες της Ιωνίας/Μικρασίας έπρεπε να συνειδητοποιήσουν πως  ήταν ώρα πια να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους.
Και πως αν δεν το κατάφερναν αυτό τους περίμενε ομαδική σφαγή μέχρι του τελευταίου νηπίου.
Άραγε το έκαναν;
ΌΧΙ!!!
Είτε με ευθύνη του Ελληνικού Κράτους, είτε με ευθύνη του Ελληνικού Επιτελείου, είτε των ανόητων πουλημένων Πολιτικών της εποχής, είτε με ευθύνη της Αρμοστείας της Σμύρνης, είτε με ευθύνη των Συμμάχων, είτε με ατομική ευθύνη των ίδιων των Μικρασιατών που αρνήθηκαν να «στρατευθούν» και δη σε μεγάλη κλίμακα, απλά ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ.
Με μια μόνον εξαίρεση, κάποιες περιορισμένες (όπως αποδείχτηκε και ανεπαρκείς) γενναίες ανταρτικές δυνάμεις Ελλήνων του Πόντου.


Θα έπρεπε, με το που πάτησε το πόδι του στην Σμύρνη ο Ελληνικός στρατός, να συσταθεί ένας νέος στρατός εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων «ντόπιων», της Μικρασίας.


Και να αναλάβουν αυτοί τα υπόλοιπα....την "Απελευθέρωση του Τόπου τους"...όπως ακριβώς έκαναν οι Ελλαδίτες με τον δικό τους τόπο...και οι νησιώτες με τον δικό τους...όλοι πλήρωσαν τον δικό τους φόρο αίματος για την Ελευθερία τους...


Θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουν οι Μικρασιάτες πως εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα με τους Τούρκους/οθωμανούς/ισλαμιστές δεν υπήρχε επιστροφή...


Αυτό απλά δεν συνέβη.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Οδήγησε στην Μικρασιατική καταστροφή.
Εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, γενοκτονία των Ελλήνων και συνολικά των χριστιανών της Μικρασίας και ουσιαστικό ξερίζωμα των Ελλήνων από την Ιωνία.
Το "Κλειδί" του Σαγγαρίου...και ο ανύπαρκτος "Στρατός Μικρασιατών"

Όντως, αν οι Έλληνες νικούσαν στον Σαγγάριο θα ήταν το τέλος για την Τουρκία.
Οι Κούρδοι, μερικούς μήνες μετά την ήττα των Ελλήνων κατάλαβαν πως ο Ατατούρκ (οι Τούρκοι) τους «έριξαν» στη συμφωνία και πάνω από τις μισές Κουρδικές επαρχίες ξεσηκώθηκαν.
Ήταν όμως αργά πια. Είχαν χάσει το ιδανικό timing. Την ώρα δηλαδή που οι Έλληνες βρίσκονταν στη Μικρασία.
Οι Τούρκοι πλέον είχαν να ασχοληθούν μόνον με τους Κούρδους. Και φυσικά τους ισοπέδωσαν.
Εάν παρ’ όλα αυτά, οι Έλληνες είχαν κατορθώσει να επιβληθούν στον Σαγγάριο, τότε οι Κούρδοι (αλλά και οι «μη ισλαμιστές» Αλεβήτες που τόσες σφαγές είχαν υποστεί κι αυτοί από τους Οθωμανούς/μουσουλμάνους αλλά κι άλλοι ευκαιριακοί σύμμαχοι που πάντα φεύγουν σαν λαγοί στην ήττα) θα έφευγαν από το πλευρό των τούρκων και πιθανότατα θα συνειδητοποιούσαν πως ήταν η κατάλληλη ώρα για την εξέγερσή τους ώστε να ενεργοποιούνταν και οι αποφάσεις των συμμάχων περί «Κουρδικής αυτονομίας».
Η ήττα στην Μικρασία και η καταστροφή ως τα σήμερα χρεώνεται στην ανοησία της Ελληνικής πολιτικής και στους συμμάχους.

Ποτέ όμως δεν τέθηκε μετ’ επιτάσεως το ερώτημα:
- «...γιατί δεν σχηματίσθηκε ο Μικρασιατικός Στρατός;»

- «...γιατί δεν πολέμησαν οι Μικρασιάτες;» (παρά μόνον μια οικτρή μειοψηφία το πολύ 10,000 ανδρών;)


- Γιατί συνέχισαν να πολεμάνε ταλαιπωρημένοι Ελλαδίτες στρατιώτες με ξεσκισμένα ρούχα - που ανυπομονούσαν να επιστρέψουν στα ρημαγμένα επί δέκα χρόνια σπίτια και οικογένειές τους - την ώρα που εκατομμύρια ντόπιοι Έλληνες της Μικρασίας εξακολουθούσαν να διάγουν "ευχάριστο κι εν πολλοίς ευκατάστατο και βολεμένο βίο" αντί να εξοπλίσουν - και μάλιστα ιδίοις εξόδοις - έναν ισχυρό ξεκούραστο στρατό 400,000 Ελλήνων και να ισοπεδώσουν μια και καλή τα υπολείμματα του τουρκικού στρατού της Ανατολίας;


- Γιατί δεν κατάλαβαν πως είχε έρθει η ώρα του δικού τους Ξεσηκωμού, της δικής τους Απελευθέρωσης που ΚΑΝΕΙΣ άλλος εκτός από τους ίδιους δεν θα τους την κατοχύρωνε;


- Ποιός ευθύνεται σ’ αυτό;


Ψίθυροι για μια "Σκοτεινή Πλευρά" των Μικρασιατικών...



Οι συσχετισμοί (πληθυσμιακοί) ήταν με το μέρος των Ελλήνων τότε στη Μικρασία, ακόμη και με τους συμμάχους κόντρα.
Κι όμως...
Απλά, δεν συνέβη...
Κάποιοι διατείνονται πως ήταν τόσο πολύ "βολεμένος" ο βίος τους που προσομοίαζε με αυτόν των Ελλήνων των Ελληνιστικών χρόνων λίγο πριν τους κατακτήσουν οι Ρωμαίοι.
Ή ακόμη και με τους σημερινούς "βολεμένους και αφιονίζοντες αρειμανίως Έλληνες"...που αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πως το λεπίδι πλησιάζει το λαιμό τους...για μία ακόμη φορά στην ιστορία τους...
Κρατούσαν - λένε, για τους Μικρασιάτες - και κάπως στο κεφάλι τους μια "πισινή":
...ρε κι αν χάσουν οι Έλληνες τον πόλεμο κι επικρατήσουν οι Τούρκοι;

Κάτσε να είμαστε "ήσυχοι" λοιπόν...να μην πιάσουμε τα όπλα ενάντια στον Τούρκο...ώστε όποιος κι αν νικήσει, εμείς να είμαστε καλά...
Δηλαδή, άλλοι να κερδίσουν τον πόλεμο γι' αυτούς...
Κάπως άτιμο...αν είναι έτσι...και στον βαθμό που είναι έτσι...
Σιγοσφυρίζουν κάπως - διάφορες ιστορικές κακές γλώσσες - και το "δειλοί"...
Δεν το νομίζω...
Για την ακρίβεια θα ακούσουμε τι λέει και η "άλλη πλευρά"....
Κάποιοι λοιπόν λένε - για την ακρίβεια ψιθυρίζουν - πως οι Έλληνες της Ανατολής, ναι μεν ήταν εξίσου γενναίοι και ικανοί πολεμιστές αλλά ποτέ στην ιστορία τους δεν πήγαν με τους Ελλαδίτες...
Πάντα έτειναν να ανήκουν στην επιρροή και στα στρατεύματα του (εκάστοτε) Ανατολικού Ηγεμόνα...


Παλαιότερα του Πέρση...
Αργότερα των Αράβων...
Μετά των Οθωμανών...
Ακόμη και στις Θερμοπύλες και στην Σαλαμίνα πολέμησαν με το πλευρό των Περσών ενάντια στους Ελλαδίτες...
Ο Αλέξανδρος τους υπέταξε με το σπαθί...
Οι βυζαντινοί αυτοκράτορες έπρεπε διαρκώς να πολεμούν για να τους διατηρούν υπό τη Σημαία της Αυτοκρατορίας...
Μονίμως "λοξοκοιτούσαν" προς Ανατολάς...και αντίστοιχα προς τον Ισλαμικό Νότο...
Άλλωστε, η Βυζαντινή αυτοκρατορία προτού κατακτηθεί, αποδυναμώθηκε από αιρέσεις και διχαστικά κινήματα.
Και όλα γεννήθηκαν στην Μικρασία και στην Μέση Ανατολή.
Για έναν παράξενο λόγο, ποτέ τους δεν θέλησαν να νοιώσουν μέρος της ίδιας "Δυτικής Πατρίδας"...
Άλλοι πάλι, πιο επίσημα χείλη, λένε πως απλά, ενώ αυτοί (οι Μικρασιάτες) προθυμοποιήθηκαν να συντάξουν Μικρασιατική Στρατιωτική Δύναμη, οι Έλληνες Πολιτικοί/κυβερνήτες (δια του Αρμοστή της Σμύρνης Στεργιάδη και του Επιτελείου) αρνήθηκαν...
Και οι γνήσιοι Έλληνες Πολεμιστές του Πόντου από ποιόν πήραν την έγκριση για να ζωστούν τα φυσεκλίκια, το ντουφέκι και το σπαθί τόσες φορές στην ιστορία τους;

Πόντιοι αντάρτες...τις ΕΞΙΣΟΥ οπλισμένες "Γυναίκα και κορίτσι" στη φωτό τις βλέπουνε μερικοί; Αυτό κάνεις αν θές την ζωή και την ελευθερία σου...
Από κανέναν...το κεφάλι τους και την Ψυχή τους ρώτησαν μόνον...όπως έπρεπε....
Αυτά λοιπόν - το ότι "δεν τους δόθηκε έγκριση για Στρατό Μικρασιατών" - είναι γελοιότητες ακόμη και να τις σκέπτεται κανείς...είναι μια πολύ "βολική δικαιολογία"...που δεν πιστεύει κανείς ότι θα την δέχονται ακόμη και τα ίδια τα εγγόνια τους σήμερα...
Όλα τα παραπάνω είναι κι ένας από τους λόγους που η τότε Ελλαδική κοινωνία δεν τους καλοδέχτηκε όταν έφτασαν στην Ελλάδα ως κατεστραμμένοι πρόσφυγες...
Ο διάλογος (μεταξύ "γηγενών" Ελλήνων και Προσφύγων Μικρασιατών") ήταν ο εξής (εν πολλοίς):
"γιατί ρε βολεμένοι δειλοί δεν ξεσηκωθήκατε να πολεμήσετε τον Τούρκο να λευτερωθείτε κι εσείς στη Μικρασία από τον τούρκο; Περιμένατε από τα δικά μας τα Ελλαδίτικα φαντάρια, τα ταλαιπωρημένα δέκα χρόνια στον πόλεμο να καθαρίσουν για σας; Ήρθανε. Γιατί δεν σταθήκατε δίπλα τους να πολεμήσετε κι εσείς μετά;"
Η απάντηση που εξόργιζε ακόμη πιο πολύ ήταν:

"...και ποιός σας είπε να έρθετε να μας ελευθερώσετε; Σας το ζητήσαμε εμείς;"
Φυσικά, όλα αυτά ανήκουν στην "σκοτεινή πλευρά" της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας...που όλοι τα κρύβουν κάτω από το χαλί...
Είναι απ' αυτά που η συλλογική μας μνήμη δεν θέλει να θυμάται και ν' αναφέρεται...και βεβαίως, πολλοί, πάρα πολλοί θα νοιώσουν δυσάρεστα και άβολα διαβάζοντάς τα...περαστικά τους...αυτή είναι η αλήθεια και την γνωρίζει κάθε οικογένεια σ' αυτόν τον τόπο...ιδίως όσοι έχασαν ανθρώπους και περιουσίες σ' εκείνον τον πόλεμο...κι ακόμη πιο πολύ όσοι το πληρώνουν με φτώχεια μέχρι σήμερα...
Και οι δύο παππούδες μου πολέμησαν επί δέκα χρόνια σ' εκείνον τον μακρύ και αδυσώπητο πόλεμο τότε...των δε παιδιών μου πολέμησαν και οι τέσσερις προπάπποι....όλοι τους επιβίωσαν από τον Σαγγάριο...μια εκστρατεία που στους δικούς μου Παππούδες Γερο-πολεμιστές άφησε απίστευτα τραύματα...και τους καταδίκασε να ζήσουν όλη την υπόλοιπη ζωή τους στην φτώχεια και στις στερήσεις...όπως η συντριπτική πλειοψηφία όσων πολέμησαν στη Μικρασία...εγκατελειμμένοι (όπως ΠΑΝΤΑ οι βετεράνοι Έλληνες Πολεμιστές - κι εννοούμε τους απλούς Στρατιώτες) από την (δήθεν) "ευγνωμονούσα Πολιτεία"...
Ένοιωθαν πάντα υπερήφανοι όμως γι' αυτή την συμμετοχή τους στον Πόλεμο...ενώ κάποιοι επέλεξαν να μην πολεμήσουν...κι έτσι χαραμίστηκαν κόποι δέκα χρόνων πολέμου...νικηφόρου πολέμου...που θα μπορούσε, έφτασε μια ανάσα από το να μας απαλλάξει μια και καλή απ' αυτόν τον μακραίωνο εφιάλτη...τον Τουρκοϊσλαμικό/νεοοθωμανικό κίνδυνο...
Μίσος...Αίμα....και Αγνοούμενοι...


Ίσως η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση απ' όλα τα παραπάνω...
Γεγονός παραμένει πως ο Ελληνισμός το πλήρωσε πολύ ακριβά.
Παραβιάστηκαν βασικοί κανόνες της Πολεμικής Οργανωτικής με αποτέλεσμα να χαθούν ιστορικές Πατρίδες, περιουσίες, εθνικά εδάφη και εκατοντάδες χιλιάδες ζωές Ελλήνων.
Μην ξεχνιόμαστε όμως...Ο κύκλος αίματος δεν έκλεισε...
Ποτέ...
Οι Τούρκοι/Οθωμανοί/ισλαμιστές μάλιστα φρόντιζαν ΠΑΝΤΑ να επισφραγίζουν τους διάφορους κύκλους αίματος με ένα ανοσιούργημα...
Δεν έφταναν οι σφαγιασθέντες Έλληνες, δεν έφταναν οι εξανδραποδισμένοι, υπήρχαν πάντα και οι «Αγνοούμενοι»...
Αυτοί που κάποτε τους πήραν οι Τούρκοι αιχμάλωτους, τους έστειλαν στα μπουντρούμια ή/και στα τάγματα εργασίας και ποτέ δεν τους επέστρεψαν στα σπίτια τους και στους δικούς τους...
Το ίδιο συνέβη ξανά και ξανά...στην εξέγερση του 1821, στις γενοκτονίες των Νεότουρκων, στους Βαλκανικούς και στον 1ο παγκ. Πόλεμο, στα Μικρασιατικά και στον 2ο παγκ. Πόλεμο...
Θα πει βεβαίως κανείς πως αυτά είναι ιστορία που πάει και τέλειωσε και να μην τα αναμοχλεύουμε...
Σωστά...
Άλλωστε, δεν υπάρχουν πλέον «Έλληνες Αγνοούμενοι»...
Έτσι; Σωστά;
Τι;
Πάει μήπως ο νους σας σε τίποτα "πιο πρόσφατους Έλληνες ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ" που ΚΑΜΙΑ Ελληνική Πολιτεία ή/ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑ δεν νοιάστηκε να τους αναζητήσει και να τους επαναφέρει στην Πατρίδα;
Ούτε βεβαίως να τους τιμήσει "παίρνοντας το αίμα τους πίσω"...αυτά προφανώς είναι ψιλά γράμματα για την σύγχρονη Ελληνική Πολιτεία και τον σύγχρονο Ελληνικό Στρατό...
Όπως και η εκτέλεση προδοτών στρατηγών και πολιτικών που ευθύνονται για την παράδοση Ελληνικών εδαφών στον τούρκο (ώστε να μην τολμήσει κανείς στο μέλλον να το επαναλάβει - έτσι δεν λειτουργούσε πάντα στην ιστορία η Λογική του Πολέμου και του Χαμένου Εδάφους; Άλλαξε κάτι μήπως;)
Οι Τούρκοι συνέχισαν σε όλη τους την θανάσιμη εφιαλτική ιστορία να ταΐζουν την Οργή και το Μίσος των Ελλήνων χύνοντας αίμα Ελληνικό....ξανά και ξανά...
Δεν έχασαν ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ την ευκαιρία για κάτι τέτοιο...
Ώστε οι Τούρκοι είναι φίλοι μας μετά το '22...


Σεπτεμβριανά 1955
Το 1940 και καθ’ όλη την διάρκεια του 2ου παγκ. Πολέμου συνέχισαν την εξόντωσή τους με τα τάγματα εργασίας.
Το 1955 πήραν το μέρος των Άγγλων στον αγώνα της ΕΟΚΑ για Ανεξαρτησία της Κύπρου εγκαινιάζοντας την πολεμική αντιπαράθεση της τουρκικής μειονότητας (ούτε 5%) ενάντια στην συντριπτική Ελληνική πλειονότητα της Νήσου....
Αλλά...με αφορμή την Κύπρο εξανδραπόδισαν και τους Έλληνες της Πόλης καταστρέφοντας τις Ελληνικές περιουσίες, καίγοντας, βιάζοντας και σκοτώνοντας κι εντέλει διώχνοντας τους εναπομείναντες με τα Σεπτεμβριανά του ’55 στην Κωνσταντινούπολη.
Και όχι...δεν τελείωσε εκεί το δράμα...
Το 1974 συνεχίστηκε με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο....

1987 Αιγαίο...
1996...Ίμια...
2015...Αιγαίο...Θράκη...Κύπρος...
Όχι...ο Κύκλος Αίματος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων/Νεοοθωμανών/Ισλαμιστών δεν έκλεισε...
Κι όποιοι ανόητοι δεν το βλέπουν, είναι σαν εκείνους τους ηλίθιους τότε το 1922 που οδήγησαν έναν λαό και μια χώρα στην απόλυτη καταστροφή...
Ή σαν όλα τα εξαγορασμένα με γρόσια πολιτικά και στρατιωτικά καθάρματα της Ελλάδας που στο διάβα της σύγχρονης ιστορίας ξεπούλησαν ξανά και ξανά τα Ελληνικά εδάφη και Έλληνες Πολίτες και Στρατιώτες...
Κι αυτό με οποιονδήποτε τρόπο δεν πρέπει να επαναληφθεί σήμερα...
Με ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ...


Όσοι πολλοί κι αν είναι σήμερα οι εξαγορασμένοι, οι απάτριδες και οι ανόητοι...

Πόσο ακόμη στα τέσσερα ρε Μαυροκορδάτοι και Κωλέττηδες;


Κυρίαρχος στόχος της χώρας θα πρέπει να είναι η γεωπολιτική της επιβίωση...
Κι αυτό μεταφράζεται πρωτίστως σε προετοιμασία για μια ακόμη «αναπόφευκτη» Πολεμική Αναμέτρηση με την Τουρκία...
Που θα πρέπει να είναι νικηφόρα και συντριπτική επί της Τουρκίας.
Πρέπει αυτή τη φορά, μία και καλή να τελειώνουμε με αυτόν τον ιστορικό Μέγα Κίνδυνο...
Όλες οι εναπομείνασες δυνάμεις της χώρας θα πρέπει να εστιάσουν σ’ αυτό...
Προτού γίνουν οι τουρκομουσουλμάνοι εισβολείς πλειοψηφία σ’ αυτή την χώρα...
Όλα τα υπόλοιπα – βλέπε «διεθνείς οικονομικές σχέσεις της χώρας» υπό το φίλτρο της Ελληνικής Κρίσης - θ’ ακολουθήσουν μόνα τους...
Και δη «ραγδαίως»...
Όλοι μα όλοι οι «δήθεν ισχυροί» θα παραλύσουν απ’ το ρίγος τους απ’ αυτό που θα συνειδητοποιήσουν πως «έρχεται»...
Εν μια νυκτί θ’ αλλάξουν τα πάντα στις περιβόητες «διαπραγματεύσεις»...με τους «πανίσχυρους αλαζόνες δανειστές μας»...
Το συγκριτικό μας πλεονέκτημα δεν βρίσκεται στις παρλαπίπες των Βρυξελλών...(όπου κυριαρχεί ΠΑΝΤΑ ο ισχυρός οικονομικά)...

Αλλά στο Αιγαίο...
Γιώργος Ανεστόπουλος

lithosfotos.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ «ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ» ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

blog counter

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Είναι πραγματικά καταπληκτικό τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο οι ίδιοι οι Τούρκοι ενενήντα σχεδόν χρόνια μετά την αποχώρηση των Ελληνορθόδοξων Ρωμιών από την Μικρά Ασία, να θέλουν και αυτό να το δηλώνουν και δημόσια, την ανακαίνιση εκκλησιών που κάποτε έσφυζαν από την παρουσία του ελληνορθόδοξου ποιμνίου.

Έτσι αυτή την φορά σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, η εκκλησία του Aydınpınar κοντά στα Μουδανιά που κάποτε ο πληθυσμός τους ήταν στην πλειοψηφία του ελληνορθόδοξος πρόκειται να ανακαινιστεί μετά από έντονο αίτημα των κατοίκων της περιοχής προς την Νομαρχία Προύσας όπου υπάγεται η κωμόπολη. Και να σκεφτεί κανείς ότι το ισλαμικό καθεστώς δεν βλέπει με «καθόλου καλό» μάτι τέτοιες ενέργειες.

Πρόκειται για την εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων και αναφέρεται ότι κτίστηκε από τον Μητροπολίτη Προύσας την περίοδο 1846-1870. Ανακαινίστηκε το 1901 για τις ανάγκες του τοπικού ελληνορθόδοξου ποιμνίου. Μετά την αποχώρηση των Ελλήνων με τις γνωστές βίαιες συνθήκες η εκκλησία για ένα διάστημα μετατράπηκε σε τζαμί που λειτούργησε έτσι μέχρι το 1980. Στη συνέχεια μετά το κτίσιμο ενός καινούργιου τζαμιού εγκαταλείφτηκε στην τύχη της και σήμερα οι εντόπιοι κάτοικοι ζητούν την ανακαίνιση της.

Η εκκλησία ήταν μεγάλη, 400 τετραγωνικά μέτρα και είναι εντυπωσιακό σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ότι το ιερό βήμα από όπου αναγιγνώσκονταν το ευαγγέλιο διατηρείται σε άριστη κατάσταση, σχεδόν άθικτο.

Σημεία των καιρών!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Ο Χριστιανισμός στη Σμύρνη

blog counter

γράφει στο Amen.gr, o Αρχιμ.Ιωακείμ Οικονομίκος, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Ι.Μ. Κίτρους.

Μοιραστείτε το:

Share on facebookShare on favoritesShare on googleShare on twitterMore Sharing Services

Εάν έλεγε κάποιος πρίν από δέκα και περισσότερα χρόνια ότι, στην Σμύρνη θα τελούνταν Πατριαρχική Θεία Λειτουργία, θα τον περνούσαν σίγουρα για ρομαντικό ή και ονειροπόλο. Μετά το 1922, όπου ο Ελληνισμός της Σμύρνης ξεριζώθηκε μέσα σε μία νύχτα, ύστερα από 3.000 και πλέον χρόνια παρουσίας του εκεί, στα αγιασμένα χώματα της Μικράς Ασίας, η Εκκλησία της Σμύρνης σίγησε. Οι ναοί καταστράφηκαν, λελατήθηκαν, γκρεμίστηκαν, οι Άγιες Τράπεζες βεβηλώθηκαν, οι ιερείς και οι Αρχιερείς θανατώθηκαν ή πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. 

Μπορεί όμως, οι καμπάνες να σιώπησαν, οι Ρωμηοί να θανατώθηκαν και να εγκατέλειψαν την γή της Ιωνίας, οι ψυχές όμως των αγίων και των ηρώων της πίστεως και του Γένους μας, έμειναν εκεί, φρουροί και φύλακες των χαλασμάτων και των ερειπίων. ΟΙ Άγιοι και οι ήρωες έμειναν εκεί, για να "φυλάνε το Ρωμαίϊκο να αναστηθεί", γιατί η προσευχή τους στον Θρόνο του Θεού ήταν και είναι θερμή. Και να πού το θαύμα έγινε. Ο Θεός των Πατέρων μας, άκουσε τις προσευχές των αγίων και η Παναγία, η Υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους μας ευδόκησαν, και η Εκκλησία της Σμύρνης ξαναζεί μεγάλες και ιστορικές στιγμές. Μετά από 93 χρόνια από την καταστροφή, ο Πατριάρχης του Γένους μας, ο Ύπατος της Ρωμηοσύνης, και ο Πρώτος της Ορθοδοξίας, προσήλθε στον μοναδικό Ναό πού διεσώθη από την καταστροφή, Ναό, επ'  ονόματι του Αγίου Βουκόλου Επισκόπου Σμύρνης, και ύστερα από την ανακαίνισή του  από τον Δήμαρχο της πόλεως, να λειτουργήσει και να προσφέρει την Θυσία, υπέρ της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, αλλά και εις μνημόσυνο πάντων των ειρηνικώς και βιαίως τελειωθέντων εν τη Ιωνική γή.

Με αφορμή λοιπόν αυτό το σπουδαίο ιστορικό γεγονός για την Εκκλησία και το Γένος, θα θέλαμε μέσα από την πάντοτε φιλόξενη ιστοσελίδα ΑΜΗΝ, να αναφερθούμε στην χριστιανική παρουσία της Σμύρνης. 

Ο Χριστιανισμός στην Σμύρνη, κάνει την εμφάνισή του αμέσως μετά την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τις περιοδείες των Αγίων Αποστόλων. Ήδη από το τέλος του 1ου αιώνος, ο Ευαγγελιστής της Αγάπης Ιωάννης ο Θεολόγος, γράφει από την Πάτμο όπου είναι εξόριστος στο βιβλίο του την Αποκάλυψη, τα εξής πρός τον Επίσκοπο και Άγγελο της Εκκλησίας της Σμύνρης: "Και τω αγγέλω της εν Σμύρνη εκκλησίας γράψον. Τάδε λέγει ο πρώτος και ο έσχατος, ός εγένετο νεκρός και έζησεν. Είδα σου τα έργα και την θλίψιν και την πενίαν, αλλά πλούσιος εί την βλασφημίαν εκ των λεγόντων Ιουδαίους είναι εαυτούς, και ούκ εισίν, αλλά συναγωγή του σατανά. Μηδέν φοβού ά μέλλεις παθείν, ιδού δή μέλλειν βαλείν ο διάβολος εξ υμών εις φυλακήν ίνα πειρασθήτε, και έξετε θλίψιν ημέρας δέκα. Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής. Ο έχων ούς ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις". (Απ. 2, 8 - 11).

Πρώτος μάρτυς της πίστεως, είναι ο Άγιος Πολύκαρπος Επίσκοπος Σμύρνης, ο οποίος μαρτύρησε στο όρος Πάγος, σημερινή ονομασία Kadife kale.

Στην αρχή, εκκλησιαστικά η Επισκοπή Σμύρνης υπαγόταν στην Μητρόπολη Εφέσου. Την εποχή του Αυτοκράτορος Ιουστινιανού, αποτελεί ξεχωριστή Μητρόπολη ενώ επί Αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ' του Σοφού ανυψώνεται σε Αρχιεπισκοπή, με Επισκοπές την Φώκαια, την Μαγνησία, τις Κλαζομενές, την Σώσανδρο, τον Αρχάγγελο και την Πέτρα. 

Το 1389 δεν εμφανίζεται κάποιος Επίσκοπος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Μητρόπολη Σμύρνης δεν υπήρχε. Το 1731, η Μητρόπολη εισέρχεται σε μία νέα φάση και πορεία. Οι Έλληνες επιστρέφουν και πάλι στα παράλια, ενώ οι Επισκοπές Φώκαια και Μενεμένη παραχωρούνται στην Μητρόπολη Εφέσου, με αντάλλαγμα τα Μοσχονήσια. Ο Μητροπολίτης Σμύρνης στο Συνταγμάτιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατείχε την εποχή εκείνη την 27η θέση. Ο Μητροπολίτης, έφερε επίσης τον περιώνυμο τίτλο του " Υπερτίμου και εξάρχου πάσης Ασίας, καθηγουμένου Πάτμου και προέδρου παντός Αιγαίου". Την πληροφορία αυτή, την αντλούμε από ένα έγφραφο του 1592, επί Αρχιερατείας Μεθοδίου, στο οποίο υπογράφει έτσι.

Την Μητρόπολη Σμύρνης την διαποίμαναν πολλές και σημαντικές προσωπικότητες σε όλη την μακραίωνη πορεία και ιστορία της. Οι Άγιοι Πολύκαρπος και Βουκόλος, ο Αρίστων ο Α', ο Μητροφάνης τον 9ο αιώνα, ο Νεόφυτος το 1731 όπου ίδρυσε την Ευαγγελική Σχολή και το Γραικικό Νοσοκομείο, ο Άγιος Γρηγόριος ο Ε'  ο μετέπειτα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Βασίλειος στις αρχές του 20ου αιώνος και τέλος ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος, ο "τελευταίος άγγελος της Σμύρνης" πού έμεινε εκεί για να θυσιαστεί "υπέρ πίστεως και πατρίδος" όταν οι ελλαδικοί άρχοντες εγκατέλειπαν την Σμύρνη και τους Ρωμηούς. 

Η Σμύρνη, διέθεται και πολλές Εκκλησίες, όπου η κάθε μία είχε την δική της ιστορία. Από αυτές ξεχώριζαν ο Ναός της Αγίας Φωτεινής πού ήταν και ο μητροπολιτικός Ναός, το καύχημα όλης της πόλεως. Χτίστηκε τον 17ο αιώνα, αλλά τον 18ο αιώνα και συγκεκριμένα το 1792 καταστρέφεται από πυρκαγιά, για να ξαναχτιστεί αμέσως μετά. Σήμα κατατεθέν ήταν το περίφημο Καμπαναριό της πού κατασκευάστηκε από τον Αρχιτέκτονα Ξενοφώντα Λάτρη. Ήταν το υψηλότερο σε όλη την πόλη και μέσα σε αυτό είχε τοποθετηθεί μία καμπάνα, την οποία δώρισε η Τσαρίνα Αικατερίνα η Μεγάλη της Ρωσίας.

Άλλοι σημαντικοί Ναοί της Σμύρνης, ήταν του Αγίου Βουκόλου, ο μοναδικός πού σώζεται, στον οποίο τελέστηκε και η Πατριαρχική Θεία Λειτουργία μετά από 93 χρόνια, του Αγίου Δημητρίου, της Λυπημένης Παναγιάς, του Αγίου Γεωργίου, του Ταξιάρχου, του Γενεσίου της Θεοτόκου, της Αγίας Άννης και άλλες. Υπήρχαν ακόμα οι Μονές των Λέμβων, του Παντοκράτορος, της Παναγίας της Αμαναριωτίσσης και του Σωσάνδρου.

 Σήμερα η Εκκλησία της Σμύρνης, χάρις προσευχές των Σμυρνιών αγίων και ηρώων, αλλά και στις προσπάθειες του Πατριάρχου μας, του Πατριαρχείου και των λίγων Ρωμηών πού μένουν εκεί, με επικεφαλής τον κατά πάντα άξιο Αρχιμανδρίτη π. Κύριλλο Συκή, αναβιώνει. Ο Θεός να ευλογήσει και να δούμε και άλλες Εκκλησίες της Μικράς Ασίας, είτε αυτές είναι της Αποκαλύψεως, είτε και άλλες να αναβιώσουν και να ξαναλάμψουν, πρός δόξα του Αγίου Θεού, της Μεγάλης Εκκλησίας, και του Γένους μας. 

Χρόνια πολλά και κάθε καλό στο Πατριαρχείο μας, στον Πατριάρχη μας πού αξιώθηκε και αυτής της ιδιατέρας ευλογίας και σε όλους τους Σμυρνιούς.

ΠΗΓΗ. http://www.amen.gr/

Ορθόδοξος ή Τούρκος; - Ωζ Άγγελος-Σεντάτ

blog counter

Ωζ Άγγελος-Σεντάτ (Oz Angelos-Sedat), φοιτητής της πολιτικής επιστήμης και ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου μιλάει για το πώς νιώθει ένας Τούρκος που θέλει να γίνει ορθόδοξος χριστιανός,

για τους Καραμανλήδες (Ρωμηούς που χρησιμοποιούσαν την Τουρκική γλώσσα στη Καππαδοκία)

πως μπορούν οι Τούρκοι να προσεγγίσουν την Ορθοδοξία

τους πειρασμούς που αντιμετώπισε μη αντιλαμβανόμενος το μυστήριο της Αγίας Τριάδος και πως τελικά το συνέλαβε

πως νιώθει τους Χριστιανούς ως αδέλφεια του, τι πιστεύει για την ιδιότητά του ως χριστιανός και για την εθνικότητά του

για την εξομολόγηση

για τους Τουρκόφωνους χριστιανούς

και για πρόσωπα της Τουρκικής ιστορίας που ήταν κρυφοχριστιανοί

Τον ρώτησε κάποτε κάποιος

Τι είσαι πρώτα; Είσαι χριστιανός ορθόδοξος ή Τούρκος;

Αν πει πως είναι χριστιανός ορθόδοξος, μπορει να τον αποκαλέσουν προδότη.

Ο Άγγελος πιστεύει πως στον άλλο κόσμο το να είναι Τούρκος δεν θα τον σώσει.

Δίνει πρωτιά στην ορθόδοξη "αδελφότητα". Όπου υάρχει ορθόδοξος τον νιώθει σαν αδελφό του. Πιστεύει πως η ορθόδοξη αδελφότητα είναι ανώτερη από την εθνικότητα που έχει.

Στη βιντεοσκόπηση σύμφωνα με τα συμφραζόμενα του έγινε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσία Αγίου Όρους, της οποίας αναλύει και τη σημασία του ονόματός της.

ΠΗΓΗ.ΖΩΝΤΑΝΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Η Ιερά Μητρόπολις Πισιδίας θα εορτάσει φέτος το Πάσχα στον Άγιο Γεώργιο Αλάγιας στη Μικρά Ασία

blog counter

Αγαπητοί μας αδελφοί, φίλοι καί συμπαραστάτες τής Ι. Μητροπόλεως Πισιδίας-Ατταλείας, όπως μαθαίνετε μετά τον Άγιο Αλύπιο, ο Κύριος ανοίγει τήν θύρα καί ενός ακόμη ιερού Ναού μας στήν ιστορική Επαρχία μας, του Αγίου Γεωργίου Αλάγιας (Alanya).

Τήν πρώτη εκεί θ. Λειτουργία μας τελέσαμε τα περασμένα Χριστούγεννα. Έκτοτε τελούνται θ. Λειτουργίες κάθε μήνα, γιά όσους από τίς χιλιάδες τών εκεί εγκατεστημένων Ορθοδόξων-κυρίως σλαβοφώνων- επιθυμούν.

Ο ιστορικός αυτός ιερός Ναός εφέτος τήν 6η Μαΐου συμπληρώνει 140 ακριβώς χρόνια από τήν ημέρα τών Θυρανοιξίων του.Εφέτος δέ, θα εορταστεί η μνήμη του Αγίου Γεωργίου, ως γνωστόν, καί με το παλαιό καί με το νέο ημερολόγιο ακριβώς τήν ημέρα αυτή, (Δευτέρα ημέρα του Πάσχα)! Γιά όλους αυτούς τούς λόγους, αλλά καί γιά να ξαναακουστεί τό “ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ” μετά από 90 χρόνια ημέρα του Πάσχα στόν μαρτυρικόν αυτόν ναόν, του Κυρίου συνεργούντος, προγραμματίζουμε Πάσχα εφέτος να γιορτάσουμε “εις το βουνό ψηλά εκεί” στόν Άγιο Γεώργιο του βουνού.

Σάς προσκαλούμε όλους σας, όσους μπορείτε, να συμμετάσχετε στη μεγάλη αυτή χαρά τής Εκκλησίας μας, να διαλαλήσουμε από εκεί ψηλά, σέ όλο τόν κόλπο τής Αττάλειας,που φθάνει μέχρι εκεί, τό θριαμβευτικό ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!- ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Με θερμές ευχές καί πολλή αγάπη
† Ο Πισιδίας Σωτήριος

ΤΟ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΗΝ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

blog counter

Νίκου Χειλαδάκη

Τουρκολόγου-Δημοσιογράφου-Συγγραφέως

     Στο κέντρο της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα στην περιοχή της Σεβάστειας, η οποία ονομάζονταν Ντιβριγκί, υπήρχε από τους πρώτους αιώνες της εξάπλωσης του χριστιανισμού ένα μεγάλο θρησκευτικό κέντρο που είχε αναπτυχτεί γύρω από έναν μεγαλοπρεπή ναό του αρχαγγέλου Μιχαήλ και το περίφημο και γνωστό από τότε θεραπευτικό του αγίασμα.

Όπως μας πληροφορεί το συναξάρι των αγίων Μιχαήλ και Γαβριήλ, ζούσε κάποτε στην Κωνσταντινούπολη ένας μεγάλος άρχοντας που τον έλεγαν Στούδιο. Αυτός κάποτε αρρώστησε και κινδύνευε να πεθάνει χωρίς να μπορεί κανένας γιατρός να τον θεραπεύσει. Όταν ήταν άρρωστος πήγε στην Πόλη κάποιος Γουλέων από τα Γέρμια για να τον επισκεφτεί. Αυτός ο Γουλέων του διηγήθηκε ότι στα Γέρμια υπήρχε ένα αγίασμα επ’ ονόματι του Αγίου στρατηγού Μιχαήλ και ότι πήγαινε εκεί κόσμος και θεραπεύονταν από κάθε αρρώστια.

Η θεραπεία γίνονταν κατά τον εξής τρόπο: Υπήρχαν στο νερό του αγιάσματος μικρά ψάρια τα οποία έγλειφαν το σώμα του ασθενούς και εύρισκε αυτός θαυματουργικά την υγεία του. Μόλις άκουσε αυτό ο Στούδιος πίστεψε ότι με τη βοήθεια του Θεού μπορεί να γίνει καλά. Πήγε λοιπόν εκεί με πολλούς άλλους ασθενείς πλημμυρισμένους από πίστη. Μόλις μπήκε στο αγίασμα εκείνο αμέσως έγινε καλά όχι μόνο αυτός, αλλά και….

όλοι οι άλλοι ασθενείς που είχαν φτάσει εκεί μαζί με αυτόν με ελπίδα και πίστη.

Μόλις είδε ο άρχοντας Στούδιος τόσα θαύματα συγκλονισμένος από τα υπερφυσικά αυτά αποτελέσματα ξόδεψε την περισσότερη σχεδόν περιουσία του και έκτισε από ευγνωμοσύνη και ευλάβεια μία μεγάλη εκκλησία. Άφησε κατόπιν εισοδήματα πολλά σε εκείνο τον ναό και κάθε μέρα όποιος ασθενής πήγαινε με πίστη εύρισκε τη θεραπεία του. Πολλοί τυφλοί βρήκαν τα τελευταία χρόνια το φως των ματιών τους και χωλοί περπάτησαν χάρις στο αγίασμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Στην περιοχή αυτή κτίστηκε ένας περίλαμπρος ναός του αγίου Μιχαήλ που δέσποζε σε όλη την κεντρική Μικρά Ασία και ήταν τόπος προσκυνήματος από πολλές περιοχές. Η λατρεία του αρχαγγέλου είχε αναπτυχτεί σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο στην περιοχή της Σεβάστειας, αλλά και σε άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας, σε σημείο μάλιστα που πολλοί ιστορικοί της εποχής μίλησαν για αγγελολατρία που είχε διαδοθεί σε όλη τη Μικρά Ασία. Δυστυχώς ο ναός αυτός καταστράφηκε, όπως αναφέρεται, περίπου τον ενδέκατο αιώνα, όταν είχε αρχίσει ο σταδιακός εξισλαμισμός της περιοχής.

Αλλά επειδή οι κάτοικοι ήταν επί αιώνες χριστιανοί και είχαν διαποτιστεί από το ελληνοχριστιανικό φρόνημα, ο εξισλαμισμός αυτός ήταν καθαρά επιφανειακός.

Έτσι η περιοχή έγινε το κέντρο των Αλεβιτών, δηλαδή της μουσουλμανικής εκείνης αίρεσης που πολλοί την ανάγουν στην ελληνορθόδοξη παράδοση της Μικράς Ασίας και μέχρι σήμερα διακρίνουν έντονα τις ρίζες από την αυτή την ελληνορθόδοξη παράδοση, όπως το ότι κράτησαν τον θεσμό της εξομολόγησης και ένα είδος κοινωνίας με νερό και τυρί.

Οι Αλεβίτες αποτελέσαν ένα καθαρά ξεχωριστό κλάδο του Ισλάμ που ποτέ δεν είχε καλές σχέσεις με το «ορθόδοξο» Ισλάμ. Μέχρι σήμερα η Σεβάστεια αποτελεί το κέντρο του μικρασιατικού αλεβιτισμού και, όπως αναφέρουν και οι επίσημες στατιστικές, περίπου το 80% του σημερινού πληθυσμού της περιοχής ακολουθεί το αλεβιτικό δόγμα και αντιστέκεται σταθερά στον πλήρη εξισλαμισμό του. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί συχνά μεγάλα προβλήματα στο τουρκοϊσλαμικό κατεστημένο.

Είναι γνωστά τα γεγονότα του 1993, όταν στις 2 Ιουλίου στο ξενοδοχείο Μαντιμάκ της Σεβάστειας είχε συγκεντρωθεί μεγάλο μέρος της αλεβιτικής διανόησης της Τουρκίας σε μία σημαντική ημερίδα υπό την ηγεσία του μεγαλύτερου ιδρύματος των Αλεβιτών της Τουρκίας, του «Πολιτιστικού Ιδρύματος Πιρ Αμπντάλ Σουλτάν». Ανάμεσά τους και ο γνωστός Τούρκος συγγραφεύς, Αζίζ Νεσίν, καθώς ο γνωστός Τούρκος συνθέτης, Ζουλφού Λιβανελί. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τη μανιασμένη αντίδραση των Γκρίζων Λύκων που οργάνωσαν μία κατευθυνόμενη διαδήλωση έξω από το ξενοδοχείο το οποίο πυρπολήσανε, με αποτέλεσμα δεκάδες Αλεβίτες να βρούνε τραγικό θάνατο. Ο συνολικός απολογισμός ήταν 51 νεκροί και δεκάδες τραυματίες ενώ έγιναν καταγγελίες για την στάση της αστυνομίας και της πυροσβεστικής, που σκόπιμα αργοπόρησαν να επέμβουν με συνέπεια να αυξηθεί τραγικά ο αριθμός των θυμάτων. Έκτοτε η 2 Ιουλίου έχει καθιερωθεί από τους Αλεβίτες της Τουρκίας ως ημέρα μνήμης των θυμάτων του Μαντιμάκ και κάθε χρόνο εκείνη τη μέρα οργανώνονται μεγάλες διαδηλώσεις και πορείες στην Σεβάστεια εις ανάμνησιν των τραγικών θυμάτων του μουσουλμανικού φανατισμού.

Το ίδιο το μέρος που βρίσκονταν ο ναός του Αγίου Μιχαήλ καθώς και το θαυματουργό αγίασμα, μετά την τελική επικράτηση των Οθωμανών παρέμεινε στην αφάνεια και για πολλούς αιώνες ήταν άγνωστο, καθώς είχε σκεπαστεί με εκατοντάδες καλαμιές που είχαν κατακλύσει την υδροφόρο αυτή περιοχή.

Αλλά το 1917 έγινε ένα μεγάλο θαύμα και το αγίασμα ξαναήρθε στην επικαιρότητα. Ένας χωρικός κυνηγός που κυνηγούσε στην περιοχή κοντά στη γούρνα με τα ψαράκια και το θαυματουργό αγίασμα, τραυματίστηκε και, αφού ανακάλυψε μέσα από τις καλαμιές τη γούρνα με το αγιασμένο ζεστό νερό, την πλησίασε για να πλύνει την πληγή του. Εκεί έκπληκτος είδε ότι τον πλησίασαν από το πουθενά κάτι μικρά ψαράκια και άρχισαν να γλείφουν απαλά την πληγή του, η οποία πολύ γρήγορα μετά από την επέμβαση των μικρών ψαριών έκλεισε με θαυματουργικό τρόπο προς μεγάλο θαυμασμό του απλού χωρικού. Από τότε και άλλοι χωρικοί της γύρω περιοχής άρχισαν να επισκέπτονται τη γούρνα με το αγίασμα για να το εξετάσουν και να θεραπεύσουν κάποιες πληγές. Τα θαυματουργά και αγιασμένα ψαράκια είχαν ξαναρχίσει το άγιο ιαματικό και θαυματουργό τους.

Πέρασαν κάποιες δεκαετίες και το έργο των ψαριών άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστό. Έτσι το 1961 για πρώτη φορά ενδιαφέρθηκε και επίσημα η τοπική διοίκηση της Σεβάστειας. Αφού τότε εξέτασαν τη γούρνα και τα μικρά ψαράκια, έκτισαν το πρώτο κατάλυμα για τους αρρώστους που έρχονταν να θεραπευτούν στο νερό με το αγίασμα του αγίου Μιχαήλ.

Το 1983 ενός Τούρκος δημοσιογράφος δημοσίευσε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για τη γούρνα με τα θαυματουργά ψαράκια και το γεγονός έγινε από τότε ευρέως γνωστό σε όλη την Τουρκία.

Από τότε και κυρίως το 1988, το τουρκικό κράτος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί το θαυματουργό αυτό αγίασμα. Άρχισαν να κτίζονται οι πρώτες μεγάλες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις που δέχονταν τους αρρώστους από όλη πλέον την Τουρκία, οι οποίοι έρχονταν για να κολυμπήσουν στο θαυματουργό αγίασμα του αγίου Μιχαήλ και να θεραπευτούν από πολλές αρρώστιες, όπως αρθριτικά, δερματοπάθειες, ψωρίαση, διάφορες μυοπάθειες και μυαλγίες, γυναικολογικές αρρώστιες, εντερικά, παθήσεις του αίματος, ακόμα και ψυχοσωματικές παθήσεις και πολλές άλλες αρρώστιες, προκαλώντας σιγά σιγά το διεθνές ενδιαφέρον. Τα ψαράκια μάλιστα αποκαλούνται από τους τουρκικούς τουριστικούς οδηγούς σαν τα «ψαράκια γιατροί». Η θεραπεία γίνεται, όπως αναφέρουν οι ίδιοι οι Τούρκοι, με την είσοδο του ασθενούς στις δεξαμενές που έχουν τώρα πολλαπλασιαστεί και αμέσως τους πλησιάζουν τα μικρά ψαράκια που μέχρι τώρα κανείς δεν έχει μπορέσει να εξηγήσει από που έρχονται. Τα ψαράκια αρχίζουν να τους γλείφουν και να τους τσιμπάνε απαλά. Το τσίμπημα αυτό προκαλεί και τη θεραπεία των ασθενειών τους.

Οι ιαματικές ιδιότητες αυτού του θαυματουργού αγιάσματος που είχε ξανά ξυπνήσει μετά από τόσους αιώνες, είχαν αρχίσει να γίνονται γνωστές και στο εξωτερικό και τα τελευταία χρόνια άρχισαν να έρχονται Γερμανοί, Ρώσοι, Ουκρανοί και άλλοι, που πάσχουν από διάφορες ανίατες ασθένειες και εκεί μέσα στη γούρνα που έχει αγιαστεί από τον ίδιο τον αρχάγγελο Μιχαήλ βρίσκουν τη θεραπεία τους. Βέβαια οι Τούρκοι δεν αναφέρουν στα διαφημιστικά φυλλάδιά τους την προέλευση αυτών των θαυματουργικών μικρών ψαριών, αλλά η ιστορία δεν μπορεί να λησμονηθεί καθώς το μέρος εκείνο ήταν τόπος αγιασμένος και τόπος προσκυνήματος επί πολλούς αιώνες των ελληνορθόδοξων κατοίκων της κεντρικής Μικράς Ασίας, γι αυτό και είχε αγιασθεί από τον αρχάγγελο Μιχαήλ.

Τα τελευταία χρόνια έχουν κτιστεί μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες στην περιοχή γύρω από τις αγιασμένες δεξαμενές με τα θαυματουργικά «ψαράκια γιατρούς», κάνοντας την περιοχή το επίκεντρο του τουρκικού ιαματικού τουρισμού και όλα αυτά από την αγιασμένη γούρνα του αρχάγγελου Μιχαήλ και το αγίασμά του.