Ιερομάρτυρας Δανιήλ Σισόεβ, Διάκονος Γεώργιος Μαξίμοβ “Έρώτησις: Τί πιστεύετε για την ιεραποστολή στον κόσμο, στην Αφρική, στην Ρωσία, στην Σερβία, στα Βαλκάνια;”

blog counter

Πατήρ Δανιήλ Σισόεβ, Διάκονος Γεώργιος Μαξίμοβ

«Κύριε, τα χείλη μου άνοιξης και το στόμα μου άναγγελεί την αινεσίν Σου»

Έρώτησις: Τί πιστεύετε για την ιεραποστολή στον κόσμο, στην Αφρική, στην Ρωσία, στην Σερβία, στα Βαλκάνια;

Πατήρ Δανιήλ: Εγώ νομίζω ότι σήμερα ό Κύριος δημιούργησε μια τέτοια κατάσταση, ώστε για την Ορθόδοξη ιεραποστολή να είναι ανοιχτός σχεδόν όλος ό πλανήτης. Πράγματι, πριν από είκοσι χρόνια αυτό δεν υπήρχε. Και το γεγονός, πού συμβαίνει σήμερα δηλαδή ή παγκοσμιοποίηση είναι έργο του Θεού, έτσι ώστε ό λόγος του Ευαγγελίου να φτάσει ως τις άκρες της οικουμένης, έτσι ώστε το αναλλοίωτο κήρυγμα των Αγίων Αποστόλων να μπορέσει να φτάσει σέ οποιοδήποτε λαό της Γης. Και αν εμείς οι Χριστιανοί δεν εκμεταλλευτούμε αυτήν την ευκαιρία, τότε ό Κύριος αυστηρά θα μας ζητήσει το λόγο, για το ότι εμείς δεν φέραμε τούς ανθρώπους στο φώς της Ορθοδοξίας. Όσον άφορα την αποστολή, αυτή αρχίζει να αναπτύσσεται. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει μια ενεργός ιεραποστολή της Ρωσικής Εκκλησίας, της Εκκλησίας της Ελλάδος, και της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας.

Στη Ρωσία υπάρχουν δύο τύποι ιεραποστολής: Υπάρχει μια εσωτερική ιεραποστολή, πού απευθύνεται στους κατ’ όνομα Ορθοδόξους, πού είναι πιο σωστό να την ονομάζουμε κατήχηση και υπάρχει ιεραποστολή, πού απευθύνεται στο εξωτερικό.

Δυστυχώς, ή εξωτερική ιεραποστολή είναι λιγότερο ενεργός, όμως και αυτή τώρα αρχίζει να δυναμώνει. Εμείς με τον Γιούρι Βαλέριεβιτς, αναλύοντας την εμπειρία πολλών ιεραποστόλων φτάσαμε στο συμπέρασμα, ότι είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί και έτσι δημιουργήσαμε το ιεραποστολικό κίνημα του Αγίου Προφήτη Δανιήλ, όπου υπάρχει το έξης πρόγραμμα, πού είναι υπό μία έννοια ή γενικευμένη εμπειρία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. “Έχουμε τα σεμινάρια κατάρτισης των Ορθοδόξων ιεραποστόλων, τούς οποίους προετοιμάζουν κατά την διάρκεια ενός χρόνου για να κηρύσσουν στους δρόμους, για να κηρύσσουν στο εσωτερικό αιρέσεων, να κηρύσσουν μεταξύ των αλλοθρήσκων, καθώς και μεταξύ των απλών κατ’ όνομα ‘Ορθόδοξων.

Με ποίο τρόπο; Καλούν τούς ανθρώπους να μιλήσουν για το Θεό, προσκαλούν στον ναό όλους αυτούς, πού εδώ και πολύ καιρό δεν πηγαίνουν στην εκκλησία και αυτούς πού ποτέ δεν έχουν πάει εκεί. Καλούν για την εξομολόγηση, για την κοινωνία, και τούς αβάπτιστους να βαπτιστούν. Παράλληλα με αυτό, οι ιεραπόστολοι μας διανέμουν ειδικά φυλλάδια, όπου εξηγείται γιατί πρέπει να βαπτιστεί κανείς, να εξομολογηθεί, να κοινωνήσει και δίνουν τις διευθύνσεις των εκκλησιών. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει μέρος όπου θα καλείς τούς ανθρώπους.

Το δεύτερο στάδιο είναι ή κατήχηση. Υπάρχουν πολλά συστήματα συζήτησης. Στην δική μου εκκλησία εφαρμόζουμε σύστημα πού περιλαμβάνει πέντε συζητήσεις: Για τον Θεό, για την δημιουργία του σύμπαντος, για τον Χριστό, για τα μυστήρια και για τούς Νόμους του Θεού. Κάθε συζήτηση διαρκεί δυόμισι ώρες. Και κατά την διάρκεια αυτών των συζητήσεων, ό άνθρωπος προετοιμάζεται για την βάπτιση ή για να ενωθεί με την εκκλησία αν ανήκει σέ σέκτα. Αυτός διαβάζει τα τέσσερα Ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων και μετά από αυτά εντάσσονται πανηγυρικά στην Εκκλησία. Ως συνήθως, εμείς βαφτίζουμε σέ λειτουργία.

Στη συνέχεια, μετά το βάπτισμα, έχουμε το επόμενο στάδιο. Οι άνθρωποι εντάσσονται στη ζωή της Εκκλησίας, μελετώντας την Άγια Γραφή. Για να γίνει αυτό έχουμε μόνιμο σεμινάριο για την εκμάθηση της Αγίας Γραφής. Κάθε εβδομάδα στον δικό μας ναό και σέ ορισμένους άλλους ναούς της Μόσχας, μελετάνε με λεπτομέρεια τον άγιο λόγο του Θεού. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι για πολλούς Προτεστάντες, ένας από τούς λόγους για τούς οποίους δεν είναι στην Εκκλησία είναι ότι εμείς δεν μελετάμε τις Γραφές. Νομίζω, ότι εμείς, έχοντας τέτοιο πλούτο ερμηνειών της Βίβλου από τούς Αγίους Πατέρες, θα πρέπει να τον εκμεταλλευόμαστε.

Επίσης ή ιεραποστολή πολύ καλά βοηθάει στα νοσοκομεία. Για παράδειγμα, στη Μόσχα, σχεδόν όλα τα νοσοκομεία φροντίζονται από τούς ιερείς, τούς οποίους βοηθούν οι «αδελφές του ελέους», δηλαδή, οι άνθρωποι πού προετοιμάζουν τα άτομα για την πρώτη εξομολόγηση. Είναι μεγάλο έργο στην πραγματικότητα, το όποιο είναι απαραίτητο να το εντατικοποιήσουμε. Ή ίδια πρακτική υπάρχει σέ ορισμένες άλλες ενορίες. Όσον άφορα συνολικά την Ρωσική Εκκλησία υπάρχουν περιοχές όπου ή ιεραποστολή είναι ενεργός, όπου είναι πολύ επιτυχής, αλλά υπάρχουν περιοχές όπου αντιθέτως, οι ιερείς φοβούνται να κηρύσσουν, επειδή εκεί για παράδειγμα, επικρατεί ενεργά το Ισλάμ. Έτσι, σέ διαφορετικές περιοχές ή κατάσταση είναι διαφορετική. Και εδώ, βεβαίως, είναι πολύ σημαντικό στην ιεραποστολή να συμμετέχουν όχι μόνο οι ιερείς, αλλά και οι λαϊκοί. Ή εμπειρία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έχει δείξει ότι ή λαϊκή ιεραποστολή είναι μία από τις πιο επιτυχείς.

Για να γίνει αυτό, βεβαίως, ό λαός πρέπει να είναι προετοιμασμένος να ενεργεί υπό την εποπτεία των ιερέων, αλλά και να κηρύσσουν οι ίδιοι

Μιλάμε συχνά για την ιεραποστολή των νέων, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ή ιεραποστολή θα πρέπει να είναι σέ όλα τα τμήματα της κοινωνίας μας. Και για τούς ενήλικους και τούς ηλικιωμένους και για τα παιδιά, για όλους θα πρέπει να κηρύσσεται το Ευαγγέλιο.

Παρεμπιπτόντως, ή εμπειρία του προσωπικού μου κηρύγματος στην Κιργισία έδειξε, ότι ένα από τα καλύτερα προγράμματα είναι όταν καλείς τούς Προτεστάντες ή τούς Άποκρυφιστές και να αρχίζεις όχι με την κριτική της πίστης τους, όχι, αλλά απλά να διηγείσαι για τον ορθόδοξο χριστιανισμό, όπως είναι. Όπως δίδασκαν οι Άγιοι Πατέρες, όπως ό ίδιος ό Κύριος δίδαξε μέσω των Αγίων Αποστόλων και τότε οι άνθρωποι αρχίζουν να αλλάζουν, διότι ό ίδιος ό ιερός λόγος του Θεού αλλάζει τούς ανθρώπους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Όσο για το κήρυγμα στη Ρωσική Εκκλησία αυτό είναι σέ καλό δρόμο… Σχετικά καλό. Θα θέλαμε πολύ καλύτερα, αλλά τουλάχιστον κάτι γίνεται, ένα είδος ιεραποστολής. Στη Μόσχα και γενικώς άλλου στην κεντρική Ρωσία σέ πολλές περιοχές ή υπόθεση του κηρύγματος πάει καλά. “Αν και, βεβαίως, πάντα υπάρχει κάτι για βελτίωση. Το κήρυγμα είναι σέ πολύ καλή θέση στην επισκοπή του Κεμέροβο και στη Σιβηρία, όπου ό πατέρας Τγκόρ Κροπότσεβ και άλλοι πατέρες του ιεραποστολικού τμήματος ασχολούνται ενεργά με το κήρυγμα μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών, ιδιαίτερα, στους Σόρ. Υπάρχουν περιοχές όπου ή ιεραποστολή δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου όπως στην Κεντρική Ασία, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν δραστήριοι άνθρωποι στο Καζακστάν και έχω την ελπίδα ότι το Καζακστάν σύντομα θα καλύπτεται ολόκληρο από το Ορθόδοξο κήρυγμα

Πολύ δραστήρια στην ιεραποστολή είναι ή Γιακουτία ή οποία είναι αχανής σέ έκταση. Ή Γιακουτία είναι όπως το σύνολο της Ευρώπης σέ έκταση, και οι ιερείς πού υπάρχουν είναι πολύ λίγοι….

Τώρα υπάρχουν συζητήσεις για την ανάγκη της δραστηριοποίησης της ιεραποστολής εκεί, αλλά δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι ή ιεραποστολή εκεί περιορίζεται συχνά σέ ένα είδος εθνικισμού, αντί να θυμόμαστε ότι είμαστε χριστιανοί και αυτό είναι πάνω από τις οποιεσδήποτε εθνικότητες. Γενικά, όταν υπάρχει εθνικισμός ή ιεραποστολή δεν λειτουργεί καθόλου. Αυτό απέδειξε ή εμπειρία.

Ναι, μπορούμε να κατανοήσουμε τον πατριωτισμό από την άποψη της Ορθοδοξίας, και τέτοιες προσπάθειες υπήρχαν. Για παράδειγμα ό ιεράρχης άγιος Νικόλαος της Σερβίας έλεγε ότι ό αληθινός Σέρβος, είναι αυτός πού μιμείται τούς αγίους της Σερβίας στις ευχαριστίες τους στον Χριστό. Ναι, μπορούμε να το πούμε έτσι, και αυτά τα λόγια θα είναι κατανοητά για τούς Σέρβους, αλλά δεν είναι για τούς Κροάτες, Ούγγρους, Αλβανούς κλπ. Για παράδειγμα, σε εμάς, ένα από τα προβλήματα του κηρύγματος της Ορθοδοξίας στους Τατάρους ήταν ότι αυτοί συχνά πίστευαν, πώς εάν υιοθετούσαν την Ορθοδοξία, θα έπρεπε να απαρνηθούν την ταταρική εθνικότητα τους, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Ό αληθινός χριστιανός καταλαβαίνει ότι δεν αλλάζει την εθνικότητα του, αλλά υψώνεται πάνω από την εθνικότητα, και ότι καλύτερο υπήρχε στο έθνος του, το παίρνει μαζί του, ότι βαπτιζόμενος, αυτός γίνεται χριστιανός, δεν γίνεται Ρώσος ή Σέρβος ή “Έλληνας. Είναι πολύ σημαντικό να το κατανοήσουμε αυτό.

Ένα άλλο πράγμα πού εμποδίζει σήμερα την ιεραποστολή, είναι ότι έχουμε καθυστερημένη αντίδραση στις προκλήσεις. Τώρα εμφανίσθηκαν ένα πλήθος νέων επιθέσεων στο χριστιανισμό, ό Κώδικας Ντά Βίντσι, το Ευαγγέλιο του Ιούδα, πολλά ψέματα κατά του Χρίστου. Αυτά είναι ψέματα πού τα διαδίδουν σέ όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης, όπως γνωρίζω, και της Σερβίας….

Πατήρ Γεώργιος: Όσον άφορα την ιεραποστολή στο σύνολο της, ξέρετε, ότι ορισμένοι πιστεύουν ότι ή ιεραποστολή είναι κάτι σαν χόμπι. Μερικοί άνθρωποι συλλέγουν γραμματόσημα, μερικοί καλλιεργούν σπάνια λουλούδια και κάποιοι ασχολούνται με την ιεραποστολή. Κάποιος απλά εκφράζεται με αυτό το τρόπο. Αλλά δεν είναι έτσι. Ή ιεραποστολή είναι μία αρετή, είναι ή εκπλήρωση των εντολών του Χρίστου. Ό Κύριος είπε: «Πηγαίνετε και διδάξτε όλα τα έθνη, βαπτίζοντας τους εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθαίος 28:19). Αύτη είναι ή εντολή πού πρέπει να τηρούν, και αυτή είναι ή εντολή, την οποία, δυστυχώς, οι ορθόδοξοι δεν θέλουν να εκτελέσουν. Και τί συμβαίνει όταν εμείς δεν θέλουμε να υπακούσουμε στις εντολές; Τίποτα το καλό. Έδώ, οι Ορθόδοξοι στις αρχές του περασμένου αιώνα, κατά συντριπτική πλειοψηφία δεν ήθελαν να πάνε πουθενά για να κηρύξουν, και να τί έχει συμβεί στις αρχές του εικοστού αιώνα. Σέ όλες, χωρίς εξαίρεση, τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες πέσανε τέτοια βάσανα, πού όλοι και οι Ρώσοι, και οι Σέρβοι, και οι “Έλληνες, και οι Ρουμάνοι, και οι Βούλγαροι, και οι Γεωργιανοί, και οι ορθόδοξοι Άραβες χρειάστηκε να φύγουν από αυτές και να ξενιτευτούν σέ ξένες χώρες, και εκεί να χτίσουν ναούς, να μεταφράσουν την ορθόδοξη λογοτεχνία σέ τοπικές γλώσσες, κλπ.

Με αυτό τον τρόπο, ό εικοστός αιώνας έγινε ό αιώνας της εξάπλωσης της Ορθοδοξίας σέ όλο τον πλανήτη. Τούς ορθοδόξους, οι όποιοι δεν ήθελαν να πάνε σέ άλλες χώρες για να κηρύξουν, είναι ό “Ίδιος ό Κύριος πού τούς έδιωξε. Τούς διάσπειρε σέ όλο τον κόσμο, και έτσι θέλοντας και μη, αναγκάστηκαν να κάνουν κάτι ελάχιστο, έτσι ώστε, οι άνθρωποι από τα τοπικά έθνη να έρχονται και να γίνονται Ορθόδοξοι. Αυτό ας προβληματίσει σχετικά όσους είναι αντίπαλοι της ιεραποστολής για το τί κακό μπορεί να επιφέρει στον εαυτό του και στα παιδιά του, ή έντονη και επίμονη απροθυμία του να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού. Ας σκεφτούν γι’ αυτό όλοι οι αντίπαλοι της ιεραποστολής τί συμφορά συσσωρεύουν στο κεφάλι τους και στο κεφάλι των παιδιών τους με την σκληροκαρδία τους και την πεισματική απροθυμία τους να εκπληρώσουν το θέλημα του Θεού.

Από τα χείλη αυτών των ανθρώπων μπορεί κανείς να ακούσει, ότι τάχα είναι αδύνατο να οδηγήσεις έναν αλλόθρησκο άνθρωπο στην Ορθοδοξία. Για παράδειγμα είναι αδύνατο ένας μουσουλμάνος να έχει γίνει ορθόδοξος. Αλλά αν τούς ρωτήσεις: «Εσύ δοκίμασες να το κάνεις;». Αυτοί παραδέχονται: «Όχι». Όσοι δεν δοκίμασαν ποτέ είναι αυτοί πού λένε ότι είναι αδύνατο. Στην πραγματικότητα, το λένε για έναν απλό λόγο, για να μην προσπαθήσουν καν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΒ ΝΑ ΛΑΜΠΕΙΣ ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΙΕΡΕΩΣ ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ +2009 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

Η Εκκλησία προσεύχεται για την Ιεραποστολή

blog counter

Η. Βουλγαράκη , Πάντα τα Έθνη, 2, 1982, σελ. 8

Η εβδομάδα που κορυφώνεται στην Κυριακή της Ορθοδοξίας έχει οριστεί από την Εκκλησία μας ως χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου καλούνται τα μέλη της να συγκεντρώνουν με ιδιαίτερη προσοχή τη σκέψη τους στο έργο της Ιεραποστολής. Τους ζητείται από το υστέρημα ή το περίσσευμά τους να ενισχύσουν υλικά το μεγάλο αυτό έργο, που έχει τόσες συγκεκριμένες κι επείγουσες ανάγκες. Είναι κι αυτό μια μορφή κοινωνίας της αγάπης που μεταποιείται σε πνεύμα. Τους ζητείται όμως ιδιαίτερα να συμπαρασταθούν στην ιεραποστολή με την προσευχή τους. Δηλαδή με την ενέργεια εκείνη που εκφράζει καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο την καθολικότητα της Εκκλησίας, μια και συνδέει τη γη με τον ουρανό, το παρόν με την αιωνιότητα.

Και τα δύο αυτά αιτήματα που απευθύνει η Εκκλησία στον πιστό λαό μαρτυρούν από μια άλλη πάλι πλευρά την καθολικότητά τους, μια και τα βρίσκουμε στην παράδοσή τους από την εποχή κιόλας των Αποστόλων.

Στις σύντομες σκέψεις που θα ακολουθήσουν θα ασχοληθούμε με την προσευχή για την ιεραποστολή, αφήνοντας σε άλλη ευκαιρία τη συλλογή υλικών προσφορών, που στα παλιά χρόνια ονομαζόταν λογία.

Οι Πράξεις των Αποστόλων μας διηγούνται στο Δ' κεφάλαιο ότι, όταν το Συνέδριο των Ιουδαίων άφησε ελεύθερους τους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη, απειλώντας τους όμως με τιμωρίες αν συνέχιζαν να κηρύττουν, αυτοί γύρισαν στους αδελφούς και τους ανακοίνωσαν τα καθέκαστα. Τότε η Εκκλησία ξέσπασε σε προσευχή, που το κύριο αίτημά της ήταν να ένισχύσει ο Θεός τους Αποστόλους «μετά παρρησίας πάσης λαλείν τον λόγον σου» (δ' 29). Και το αίτημα αυτό εισακούστηκε. Γιατί αμέσως μετά, μας λένε οι Πράξεις, ο τόπος που προσεύχονταν σάλεψε και « επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ελάλουν τον λόγον του Θεού μετά παρρησίας» (δ' 31).

Αυτή η ζωντανή εμπειρία της Εκκλησίας πάνω στη δύναμη της προσευχής έκαμε τους Αποστόλους να ζητούν αυθόρμητα από τους πιστούς να τους συμπαραστέκουν με προσευχές στο έργο της ιεραποστολής.

Αυτό εννοεί ο απ. Παύλος όταν εκμυστηρεύεται στους πιστούς της Ρώμης το σχέδιό του, να κηρύξει το λόγο στην Ισπανία και τονίζει ότι αυτοί θα τον προπέμψουν προς τα εκεί ( Ρωμ . ιε' 24). Το ίδιο επίσης εννοεί όταν ζητά από τις διάφορες Εκκλησίες να προσεύχονται γι αυτόν (Α' Θεσ . ε' 25, Εβρ. ιγ' 18). Ακόμη πιο απερίφραστα, για μας, το διατυπώνει στους Θεσσαλονικεΐς , όταν λέει «Το λοιπόν προσεύχεσθε, αδελφοί, περί ημών, ίνα ο λόγος του Κυρίου τρέχη και δοξάζηται , καθώς και προς υμάς» (Β' Θεσ . γ' 1). Την ίδια παράκληση επαναλαμβάνει και στις επιστολές που έγραψε από τη φυλακή στη Ρώμη: «... προσευχόμενοι... και υπέρ εμού, ίνα μοι δοθή λόγος εν ανοίξει του στόματός μου», για να γνωστοποιήσω άφοβα «το μυστήριον του ευαγγελίου» (Εφ. στ' 18ξ 19) ή «... προσευχόμενοι... και περί ημών, ίνα ο Θεός ανοίξη ημίν θύραν τοϋ λόγου...» (Κολ. δ' 3).

Ο Ιεραπόστολος, έστω κι αν έχει κληθεί προσωπικά από τον ίδιο το Χριστό, όπως ο απ. Παύλος, δεν ενεργεί ποτέ ως μονάδα, σαν ένα είδος ακροβολιστή, αλλ ' είναι ενταγμένος στην Εκκλησία, δηλαδή στο σώμα του Χριστού. Έτσι το έργο του, όσο κι αν διακρίνεται από μεγάλα κατορθώματα, δεν είναι δικό του, αλλά της Εκκλησίας. Της Εκκλησίας που προσεύχεται γι αυτόν. Της Εκκλησίας που φυτεύεται από αυτόν. Της Εκκλησίας που διαρκώς ευρύνεται για να περιλάβει σωτηριολογικά στους κόλπους της όλο τον κόσμο, ώστε να τον μεταποιήσει σε Βασιλεία των Ουρανών.

ΠΗΓΗ.ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

Οικουμενική Πεντηκοστή Η Βυζαντινή εικόνα της Πεντηκοστής

blog counter

Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου, Η ζωή μέσα στόν κόσμο, κεδ . Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1987, σελ. 109-114

Η εικόνα αυτή που είναι μία από τις εικόνες του Δωδεκαόρτου , παριστάνει τους Δώδεκα Αποστόλους να κάθονται ημικυκλικά στο υπερώο, όπου πενήντα μέρες μετά το Πάσχα έγινε η επιφοίτηση τοϋ Αγίου Πνεύματος. Ένα κάθισμα στην κορυφή του ημικυκλίου είναι κενό· είναι η θέση της αόρατης κεφαλής της Εκκλησίας, του Κυρίου. Δεξιά και αριστερά του θρόνου του Χριστού εικονίζονται οι Πρωτόθρονοι Πέτρος και Παύλος. Πιο κάτω διακρίνονται ο Ευαγγελιστής Λουκάς (τρίτος δεξιά του Πέτρου) και απέναντι του ο Ευαγγελιστής Μάρκος.

Ο Απόστολος Παΰλος , καθώς και οι Ευαγγελισταί Λουκάς και Μάρκος, δεν ανήκαν στον κύκλο των Δώδεκα Αποστόλων. Ανήκαν όμως στην Εκκλησία του Χριστού, την οποία με συμβολικό και δυναμικό τρόπο παρουσιάζει η εικόνα της Πεντηκοστής. Το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος δεν έλαβαν κατά τη μέρα της Πεντηκοστής μόνο οι Απόστολοι. Τον δέχτηκαν κατά τη μαρτυρία των Πράξεων των Αποστόλων όλοι έκείνοι που ήταν «ομοθυμαδόν επί το αυτό» με τους Αποστόλους, δηλαδή περίπου εκατόν είκοσι πρόσωπα. Θα τον λάβει αργότερα και ο Απ. Παΰλος στο δρόμο του προς τη Δαμασκό και θα προστεθεί κι αυτός στο «δυναμικό» της Εκκλησίας.

Για το βυζαντινό αγιογράφο τα δώδεκα πρόσωπα της εικόνας εκφράζουν την καθολικότητα της Εκκλησίας. Η εξάπλωση της Εκκλησίας είναι συμπυκνωμένη και καθρεφτισμένη στις ήρεμες αλλά δυναμικές αυτές μορφές.

Στην ίδια εικόνα της Πεντηκοστής υπάρχει και μια άλλη συμβολική μορφή· είναι ο γέροντας που προβάλλει στο πεταλόμορφο σκοτεινό κενό στη βάση της εικόνας. Είναι μία βασιλική φυσιογνωμία με κόκκινη βασιλική στολή και στέμμα. Στ' ανοιχτά χέρια του κρατεί λευκό ύφασμα με δώδεκα ειλητάρια.

1.Στη μορφή του γέροντα βασιλιά έχουμε ένα ωραιότατο συμβολισμό. Στην παράστασή του βλέπουμε τον κόσμο που είναι βυθισμένος στο σκοτάδι της άγνοιας, γερασμένος από τη δούλευση στην αμαρτία που στεφανώνει τις πράξεις και ενέργειες των ανθρώπων του. Στα χέρια του το συμβολικό αυτό πρόσωπο κρατεί μιαν ελπίδα, μια προσδοκία: τον ευαγγελισμό του από τους Δώδεκα Αποστόλους.

Ατενίζοντας την εικόνα της Πεντηκοστής

Όλες οι βυζαντινές εικόνες προβληματίζουν τον πιστό. Του ανακαλούν στη μνήμη ευαγγελικά γεγονότα, του ανεβάζουν στα χείλη στίχους του Ευαγγελίου, τροπάρια της Εκκλησίας και τον μεταφέρουν στην πραγματικότητα που τόσο παραστατικά εκφράζουν. Επί πλέον φανερώνουν το μυστικό κόσμο αυτής της πραγματικότητας και ανυψώνουν τον πιστό στα ουράνια δώματα της εν Χριστώ ευτυχίας.

Έτσι η εικόνα της Πεντηκοστής, όπως την αναλύσαμε παραπάνω, αφήνει ν' αντηχήσει η προτροπή του Κυρίου προς τους Μαθητές Του: « πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει. Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται , ο δε απιστήσας κατακριθήσεται » ( Μαρκ . 16,15-16. Πρβλ . Ματθ . 28, 19-20). Τα λόγια αυτά δεν αφορούσαν μόνο τους Αποστόλους, γιατί ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος δεν περιορίστηκε σ' αυτούς. Όπως ωραία παρατηρήθηκε, «και εμείς είμεθα κληρονόμοι της Πεντηκοστής. Το κατελθόν εις το υπερώον ’γιον Πνεύμα εξακολουθεί να επικάθηται επί εκάστου Χριστιανού οιασδήποτε χριστιανικής γενεάς ερχόμενον να πληρώση το εσωτερικόν αυτού όπως και τότε ενός έκάστου των εν τω υπερώω πιστών» (Π. Τρεμπέλας ).

Την αλήθεια αυτή υπογραμμίζει κι ένα τροπάριο της Εκκλησίας μας που ψάλλεται κατά τη γιορτή της Πεντηκοστής: «Νυν το Παράκλητον Πνεύμα, επί πάσαν σάρκα , ε κκέχυται · Αποστόλων γαρ χορείας αρξάμενον , εξ αυτών κατά μέθεξιν τοις πιστοίς την χάριν εφήπλωσε , και πιστούται αυτού την κραταιάν επιφοίτησιν , εν πυρίνω τω είδει τοις Μαθηταίς διανέμον τας γλώσσας, εις υμνωδίαν και δόξαν Θεού· διο τας καρδίας νοερώς ελλαμπόμενοι , εν πίστει στηριχθέντες τω Αγίω Πνεύματι , δυσωπούμεν σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Έτσι το άνω μέρος της εικόνας με τις γαλήνιες αποστολικές φυσιογνωμίες καταργεί τα όρια του χρόνου, ενώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Στο χώρο του υπερώου της Πεντηκοστής πάντα υπάρχει ένα κάθισμα που το προσφέρει η Εκκλησία για να καθίσουμε.

•  Αλλά και το κάτω μέρος της εικόνας με τη μορφή του γέροντα άντικατοπτρίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Οι άνθρωποι του σύγχρονου κόσμου δεν διαφέρουν βασικά από εκείνους του παρελθόντος. Δουλεύουν κι αυτοί, όπως και οι εθνικοί της εποχής της Πεντηκοστής, στα πάθη τους, κυριαρχούνται από το Σατανά, είναι σκοτισμένοι στο μυαλό κι αδύνατοι στη θέληση. Στις χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Ωκεανίας τα συμπτώματα αυτά είναι περισσότερο εμφανή και χαρακτηριστικά. Αρκεί να σημειωθεί ότι περισσότερα σπό δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν ακούσει το μήνυμα του Ευαγγελίου που θα τους χάριζε την ελπίδα μιας χριστιανικής κοινωνίας.

3. Η Μητέρα Εκκλησία Γι' αυτά τα παιδιά του Θεού, τα σκορπισμένα στα πέρατα της γης, δεν ήταν δυνατό να αδιαφορήσει η Εκκλησία. Το ενδιαφέρον της πηγάζει από τη θέληση του Θεού, « ος πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν άληθείας ελθείν . Εις γαρ Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς, ο δους εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων » (Α' Τιμ. 2,4-5). Αυτό άλλωστε είναι και το πνεύμα της Πεντηκοστής: η ενότητα όλων των άνθρώπων σε μια πίστη.

( Πρβλ . και το κοντάκιο της γιορτής: « ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν , εις ενότητα πάντας εκάλεσε », καθώς και την προσευχή της Εκκλησίας μας: «Ο εν παντί καιρώ, και πάση ώρα, εν ουρανώ και επί γης προσκυνούμενος , και δοξαζόμενος Χριστός ο Θεός... ο πάντας καλών προς σωτηρίαν ... Τείχισον ημάς αγίοις σου Αγγέλοις , ίνα, τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι και οδηγούμενοι, καταντήσωμεν εις την ενότητα της πίστεως και εις την επίγνωσιν της απροσίτου σου δόξης...»).

4. Ο πιστός ως ιεραπόστολος « Η Εκκλησία έχει ανάγκη από ανθρώπους που με απλότητα θ' απαντήσουν σ' ένα νεύμα του Κυρίου: Κύριε! Εγώ είμαι εδώ». Η φράση αυτή, γραμμένη σ' ένα άρθρο ενός φυλλαδίου μιας Εταιρείας Ιεραποστολών, παρακίνησε τον ’λμπερτ Σβάϊτσερ να εγκαινιάσει στη Γαλλική Αφρική του Ισημερινού το μεγαλειώδες ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό του έργο.

Πραγματικά, η Εκκλησία του Χριστού, εκτός από τους ιερωμένους που μέσα στους αιώνες της ιστορίας της απέστειλε στους λαούς «τους καθημένους εν χώρα και σκιά θανάτου» για να λάβουν το «μέγα φως» της χριστιανικής αλήθειας και διδαχής, επιστράτευσε κάθε απλό πιστό που θέλησε να δει τον εαυτό του στρατιώτη στη δοξασμένη αυτή έπαλξη της εκκλησιαστικής δραστηριότητας.

Ο Σβάϊτσερ στην αυτοβιογραφία του «Η ζωή μου και η σκέψη μου», ονομάζει τους πιστούς αυτούς προνομιούχους. Είναι οι «βαθύρριζοι και πολύρριζοι και πολυκάλαμοι και πολύκαρποι» Χριστιανοί κατά τη φράση του Ισίδωρου του Πηλουσιώτη . Είναι οι ήρωες όχι στις γραμμές των μαχών αλλά στα ζωηφόρα πεδία της αυταπαρνήσεως και του πόνου. Ο δρόμος τους δεν ήταν βολικός. Διέθεταν όμως μια δύναμη που τους γιγάντωνε γιατί πήγαζε από το ζωηφόρο Σταυρό, το τείχος της οικουμένης, το απόρθητο και θείο.

5. Τρόποι συμμετοχής Οι πιστοί που εκτιμούν το έργο της ιεραποστολής, μπορούν να συμμετάσχουν σ' αυτό με δύο τρόπους: άμεσα και έμμεσα.

α) ’μεση συμπαράσταση Η ωραία στράτευση στο έργο της ιεραποστολής, μέσα σε μια μακρινή χώρα με όλες τις σχετικές δυσκολίες δεν είναι έργο του καθενός. Είναι κλήση, δώρο, χάρισμα που δίνεται από το Θεό στις εκλεκτές ψυχές. Είναι ένα τιμητικό αξίωμα που ο Θεός το δίνει σ' εκείνους που το θέλουν. Οι πιστοί αυτοί δεν μιλούν θεωρητικά στους ειδωλολάτρες για την αγάπη του Χριστού, αλλά την εφαρμόζουν. Ζουν ανάμεσά τους, συμμερίζονται τις χαρές και τις λύπες τους, συμπορεύονται και συσταυρώνονται καθημερινά μαζί τους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία καυχιέται για τα παιδιά της αυτά που την τιμούν και τη δοξάζουν με τις ηρωικές τους πράξεις.

β) Έμμεση συμπαράσταση Αν η πρώτη, η άμεση συμπαράσταση στο ιεραποστολικό εργο είναι για τους λίγους, η δεύτερη η έμμεση, είναι για τους πολλούς, για όλους μας. Εκδηλώνεται με πνευματική και υλική βοήθεια.

Η πνευματική βοήθεια είναι άναγκαία , γιατί η ιεραποστολή είναι κυρίως πνευματική προσπάθεια. Όλοι εκείνοι που θητεύουν στο πολύμοχθο εργο της, ιερείς, μοναχοί, λαϊκοί ζητούν τις προσευχές μας προς το Θεό για να ενισχύει και ευλογεί τις προσπάθειές τους. Η προσευχή, αυτός ο « χοράρχης στη χορωδία των αρετών», είναι δεξαμενή δυνάμεως για το έργο της Εκκλησίας.

Εξίσου απαραίτητη με την πνευματική συμπαράσταση είναι και η υλική βοήθεια. Οι Ιεραπόστολοι παλεύουν με ανυπέρβλητες δυσκολίες: γλώσσα, κλίμα, τοπικές συνήθειες, υλικές ανάγκες. Οι εκκλήσεις για βοήθεια πρέπει να ηχούν στ' αυτιά μας και να συνταράσσουν τις καρδιές μας. Οι ιεραπόστολοι, αυτοί οι σκαπανείς της χριστιανικής αγάπης και αλήθειας, δεν ζητούν εφόδια για την προσωπική τους άνεση. Είναι οι άνθρωποι της θυσίας και της αυταπαρνήσεως. Οι νέες χριστιανικές κοινότητες που δημιουργούνται, χρειάζονται εκκλησίες, λειτουργικά βιβλία, άμφια, σκεύη. Ακόμη πρέπει να ιδρυθούν σχολεία, να υψωθούν νοσοκομεία, να δημιουργηθούν ιεραποστολικοί σταθμοί-στρατηγεία για την ωραία αυτή εξόρμηση και την ευλογημένη ανίχνευση ψυχών, για τις οποίες ο Κύριος σαρκώθηκε.

Όλα αυτά απαιτούν χρήματα. Η Εκκλησία μας δεν είναι σε θέση από το ταμείο της να καλύψει όλες αυτές τις ανάγκες. Χρείαζεται και η υλική προσφορά των πιστών. Έτσι βοηθάμε όλοι στη διάδοση της ορθόδοξης πίστεως και Λατρείας, στην αύξηση του λαού του Θεού, στη σωτηρία απειραρίθμων ψυχών, στην εγκαθίδρυση της Βασιλείας του Θεού πάνω στον πλανήτη μας. Οι ορθόδοξοι ξέρουν να συναγείρονται . Να στρατεύονται. Να έξορμούν , να μάχονται και να νικούν. Οι άνθρωποι διψούν για ευγενικές προσπάθειες και χαίρονται τους ωραίους αγώνες όταν αυτοί σκοπεύουν τα ιερά και τα όσια της φυλής.

Ας στοχαστούμε πάνω στα λόγια του Σβάϊτσερ :

«Απ' ό,τι έμαθα, γνωρίζοντας τους ανθρώπους, έχω τη βαιότητα ότι μέσα τους υπάρχει περισσότερη δίψα για τα ιδανικά απ' ό,τι φαίνεται. Όπως τα ποτάμια, που βλέπουμε να κυλούν είναι λιγώτερα από τα αόρατα νερά, που κυλούν κάτω από την επιφάνεια της γης, έτσι και ο ιδεαλισμός που αντιλαμβανόμαστε είναι πιο σπάνιος από κείνον που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση και που μόλις ξεχύνεται από την καρδιά των ανθρώπων.Να αποδεσμευτή ό,τι είναι ακόμη δεμένο, να βγουν στην επιφάνεια υπόγεια νερά, να ένα έργο, για το οποίο η άνθρωπότης προσμένει ανθρώπους ικανούς να το πραγματοποιήσουν».

Πατερικά κείμενα

«Δια μέσου των Αποστόλων ο Κύριος προσκάλεσε κοντά , όλα τα έθνη» (Ιππόλυτος Ρώμης).

«Οι προφήτες ήταν φωστήρες μόνον του σπιτιού τους, του Ισραήλ. Οι Απόστολοι όμως ήταν ήλιοι που με τις ακτίνες τους φώτισαν όλα τα μέρη του κόσμου» (Μακάριος ο Αιγύπτιος)

«Οι Απόστολοι πορεύθηκαν σ' ολόκληρη την οικουμένη, έγιναν πιο σπουδαίοι άρχοντες απ' όλους τους άρχοντες και πιο δυνατοί από τους βασιληάδες ... και σ' ολόκληρη την οικουμένη καθόρισαν πνευματικούς νόμους» (Ιωάννης Χρυσόστομος)

Ορθοδοξία και Ιεραποστολή

blog counter

1. «Ον έγραψε Μωϋσής εν τω νόμω και οι προφήται ευρήκαμεν, Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ» (Ιωάν. α' 46). Στα λόγια αυτά του Φιλίππου προς το Ναθαναήλ, βλέπει κανείς τη λυτρωτική αγωνία όχι μόνο των δύο φίλων, αλλ' ολόκληρης της ανθρωπότητας, που ασθμαίνοντας κάτω από το βαρύ φορτίο της αμαρτίας και αδικίας, αναζητουσε τη λύτρωσή της. Ζώντας όλες τις θλιβερές συνέπειες της πτώσεως ο κόσμος, αναζητούσε αυτό που μάταια περίμενε να πάρει από το μυστικισμό των ανατολικών θρησκειών, από την τυποκρατία της ιουδαϊκής θρησκευτικότητας, από τις ατερμάτιστες αναζητήσεις της φιλοσοφίας και το νομικισμό της ρωμαϊκής κρατικής μηχανής. Η ανθρωπότητα έμενε ανικανοποίητη στην αναζήτησή της. Γιατί η μυστική διαίσθησή της δεν αναζητουσε έναν αόριστο τρόπο σωτηρίας, αλλά τον συγκεκριμένο ΚΑΠΟΙΟ, που θα ενσάρκωνε τη σωτηρία, τη λύση του ανθρωπίνου δράματος. Ζητούσε, όπως θα πει ο Απ. Παύλος στους Αθηναίους, «Εκείνον που αγνοώντας Τον ελάτρευε» (Πραξ. ιζ', 23), τον Ιησού Χριστό. Όχι μόνο τότε, αλλά σε κάθε εποχή τον Χριστό αναζητεί ο άνθρωπος, όταν ποθεί την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα, την αγάπη και θυσιάζεται μάλιστα γι' αυτά και υποφέρει. Αναζητώντας αυτά, και όταν ακόμη νομίζει, πως είναι «άθεος», ότι έχει διαγράψει το Θεό από τη ζωή του, χωρίς να το ξέρει, αναζητεί τον Χριστό, τη σαρκωμένη αλήθεια και δικαιοσύνη, τη σαρκωμένη ισότητα και αδελφοσύνη, τη σαρκωμένη ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!

2.Στην εναγώνια αυτή αναζήτηση του κόσμου απάντησε ο Θεός. Η απάντησή Του είναι η σάρκωση - ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού. Στέλνει τον Υιό Του στον κόσμο, για να σώσει με Αυτόν τον κόσμο (Ιωάν. γ', 16). Στέλνει δηλαδή στον κόσμο Αυτόν, που μυστικά αναζητουσε ο κόσμος. Αυτοπροσφέρεται ο Θεός, χαρίζεται ο Θεός στον κόσμο, για να μπορεί ο κόσμος να συναντά διαρκώς λυτρωτικά τον Θεό μέσα στη συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα, μέσα στην καθημερινότητα και πεζότητα της ζωής. Γιατί όρισε ο Θεός διαιώνιο σημείο συναντήσεως του άνθρώπου μαζί Του, την Εκκλησία Του, μέσα στην οποία, σε κάθε στιγμή της Ιστορίας, θα μπορεί να σώζεται ο άνθρωπος και ο κόσμος. Ο Θεός, λοιπόν, αυτοαποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού σαν απτή και ιστορική πραγματικότητα. Ως « Εμμανουήλ», «Θεός μεθ ' ημών», ως θεάνθρωπος, που γεννήθηκε επί Ηρώδου βασιλέως και έπαθεν επί Ποντίου Πιλάτου «δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν». Και προσφέρει στον κόσμο τη σωτηρία, καλώντας τον κόσμο στο σώμα του, στην Εκκλησία Του, μέσα στην οποία θα μπορέσει να βρει τη σωτηρία. « Έρχεσθε και ίδετε...» ήταν η λυτρωτική πρόσκληση του Χριστού στους πρώτους μαθητές Του (Ίωάν. α', 40). Μια πρόσκληση που από τότε δεν έπαυσε να άκούει άδιάκοπα ο κόσμος.

3.Την πρόσκληση αυτή του Χριστού δέχτηκαν πρώτοι οι μαθητές Του. Και Τον άκολούθησαν και είδαν. Είδαν τη δόξα και τη δύναμή Του. Είδαν τυφλούς να άναβλέπουν, χωλούς να περπατούν, λεπρούς να καθαρίζονται, κωφούς ν' ακούουν, νεκρούς να άνασταίνονται, πτωχούς να ευαγγελίζονται (Ματθ. ια', 5). Ο θαυμασμός τους μετουσιώθηκε στην αδιάσειστη εκείνη βεβαιότητα, που εκφράζουν τα λόγια ενός από τους Αποστόλους, του μαθητή της άγάπης: «ο άκηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών έψηλάφησαν... άπαγγέλλομεν» (Α' Ίωάν. α', 1-2). Και αυτό είναι το πνευματικό κλίμα, μέσα στο οποίο ζει αδιάκοπα, μαζί με τους Αποστόλους, η Μία και μοναδική Αποστολική Εκκλησία, η Ορθοδοξία. Αυτή είναι η μυστική εμπειρία της από τη συνάντησή της με τον Χριστό, που μαρτυρεί αδιάκοπα στον κόσμο. Η χαρμόσυνη εκείνη ομολογία του Φιλίππου στο Ναθαναήλ «Ευρήκαμεν Ιησούν», επαναλαμβάνεται σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη από την ίδια την Εκκλησία, με τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια βεβαιότητα: «Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον...».

4.Η ακλόνητη βεβαιότητα του Χριστιανού ανθρώπου για τη λυτρωτική συνάντησή του με το Χριστό μέσα στην ιστορία εκφράζεται σαν ιεραποστολική μαρτυρία. Δεν μπορούσε ο Φίλιππος να έχει βρει τον Χριστό και να μη μεταφέρει το «ευαγγέλιό» του, τη χαρά και τον ενθουσιασμό του, το μήνυμα της ελπίδας, στο φίλο του Ναθαναήλ. Το ίδιο και οι άλλοι Απόστολοι, το ίδιο και οι μάρτυρες και άγιοί μας. «Ουαί μοι, εάν μη ευαγγελίζωμαι», αλίμονό μου αν δεν κηρύττω τον Χριστό, είναι η εύλογη διαπίστωση του Αποστόλου των Εθνών και πρωταγωνιστή της Ιεραποστολής, Παύλου (Α' Κορ. 9,16). Η Ιεραποστολή της Εκκλησίας είναι πρόσκληση του κόσμου στην εν Χριστώ σωτηρία. Στοιχείο της ίδιας της ουσίας της έκκλησιαστικής ζωής η Ιεραποστολή, είναι το αυθόρμητο ξεχείλισμα της ανθρώπινης υπάρξεως από την άμεση σχέση και ένωσή της με το Χριστό. Ο λυτρωμένος από τον Χριστό άνθρωπος και η λυτρωμένη από τον Χριστό ανθρώπινη κοινωνία, ο κάθε πιστός δηλαδή χωριστά, αλλά και ολόκληρη η Εκκλησία, λουσμένοι από το Φως της παρουσίας του Χριστού, ακτινοβολουν ΧΡΙΣΤΟ και προσφέρουν ΧΡΙΣΤΟ στον κόσμο, που Τον περιμένει. Η Ιεραποστολική μαρτυρία της Εκκλησίας είναι διπλή. Είναι πρώτα βεβαίωση της λυτρωτικής της εμπειρίας («Ευρήκαμεν Ιησούν»), αλλά και κλήση στην εν Χριστώ σωτηρία, που εκφράζεται, και πάλι στο σημερινό Ευαγγέλιο, με τα λόγια του Φιλίππου: « Έρχου και ίδε»...

5.Αυτό το μήνυμα απευθύνει η Εκκλησία και στη σημερινή αναζήτηση του κόσμου για σωτηρία. Γιατί δεν παύει ποτέ η πείνα και η δίψα του κόσμου για γνησιότητα και αλήθεια, για σωτηρία. Απευθύνει το μήνυμα και την πρόσκλησή της σ' αυτούς, που δε γνώρισαν ακόμη το Χριστό, και συνεχώς Τον αναμένουν, ή και σ' αυτούς που έμαθαν κάποτε κάτι για το Χριστό, αλλά που θέλησαν να Τον ξεχάσουν στη ζωή τους, μιλώντας για «θάνατο του Θεού» και δείχνοντας μ' αυτό την αποχριστιανικοποίησή τους. Και σε κοινωνίες όμως, που η μηχανή δεν εξυπηρετεί απλώς τον άνθρωπο, αλλά φτάνει σε σημείο να υποκαθιστά την ίδια τη σκέψη του, δεν παύει η αναζήτηση του Χριστού, το ίδιο έντονη και αγωνιώδης, όπως και εκεί, που δεν έχει ακουστεί ακόμη ούτε μια λέξη για το Χριστό. Το Χριστό αναζητεί και σήμερα ο άνθρωπος σε οποιαδήποτε «ζούγκλα» και να βρίσκεται, είτε στη «ζούγκλα» της Αφρικής, είτε στη «ζούγκλα» της καταναλωτικής κοινωνίας. Είναι εύκολο να το διακρίνει κανείς αυτό στις ομάδες των νέων μας, που απογοητευμένοι από τη χρήση των ναρκωτικών και την κατάχρηση του σεξ, αναζητουν κάτι που θα γεμίσει πραγματικά την κουρασμένη ύπαρξή τους, που θα της δώσει νόημα και σκοπό, θα την ζωοποιήσει.

Πείνα και δίψα Χριστού βρίσκουμε, όμως, και μέσα σ' αυτό τον κατ' επίφαση λεγόμενο Χριστιανικό κόσμο, που δεν είναι τίποτε άλλο από μια πανσπερμία αιρέσεων και πλάνης. Εκτός από την «κηρυγμένη» αθέΐα, υπάρχει και η κρυφή αθεΐα της πολυποίκιλης πλάνης, που κάνει μεγαλύτερο ακόμη κακό στο Χριστό και απ' αυτή την αθεΐα, γιατί αλλοιώνει - παραμορφώνει τον Χριστό, και προσφέρει ψεύτικο Χριστό, που δεν μπορεί να σώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο. Όλα εκείνα τα εκατομμύρια των συνανθρώπων μας, που ζουν μέσα στη θολούρα αυτή των αιρέσεων και του ψευτοχριστιανισμου, σηκώνουν και αυτοί ικετευτικά τα χέρια και ζητούν την Αλήθεια. Ζητούν την πραγματική λύτρωση, που μάταια την περιμένουν τόσους αιώνες από τον παραμορφωμένο αιρετικό χριστιανισμό, που έμαθαν να θεωρουν σαν άλήθεια.

Πείνα και δίψα Χριστού -δεν είναι κακό να το πούμε- έχουμε και μεις πολλές φορές, παρ' όλο που μας αξίωσε ο Θεός να γεννηθούμε μέσα στην Εκκλησία Του, την Ορθοδοξία, και να ενταχθούμε στη λυτρωτική της κοινωνία με το βάπτισμά μας. Πόσοι όμως και από μας, χωρίς καμιά βαθύτερη σχέση με το Χριστό - Αλήθεια, με τον τυπικό και εθιμικό χριστιανισμό μας, και μέσα στις άλλεπάλληλες επιρροές των ιδεολογιών και της πλάνης του κόσμου, θύματα της λάμψης του επιφανειακά Χριστιανικού πολιτισμού μας, δεν έχουμε ουσιαστική, άμεση ανάγκη να γνωρίσουμε τον Χριστό, ίσως όπως δεν Τον είδαμε ποτέ· όπως τον είδαν οι Απόστολοί Του και οι ’γιοί μας! Να βρούμε τον αληθινό Χριστό, που άκόμη Τον αγνοούμε, γιατί περιοριστήκαμε σε μια επιπόλαιη σχέση μαζί Του, δε ζήσαμε τη ζωή Του, δε σηκώσαμε το Σταυρό Του, δεν άναστηθήκαμε μαζί Του... Ναι, όλος ο κόσμος έχει ανάγκη να γνωρίσει ή να ξαναγνωρίσει το Χριστό. Ο αγρός της ιεραποστολής περιμένει, απέραντος και έτοιμος για το θερισμό (Ίωάν. δ', 35).

6.Πεινούν και διψούν για Χριστό οι άγριοι και απολίτιστοι, οι άνθρωποι της ζούγκλας, οι ειδωλολάτρες, οι άθεοι και άπιστοι, οι αρνητές και αιρετικοί, οι ψευτοχριστιανοί και οι επιφανειακά χριστιανοί, πεινά και διψά και σήμερα για Χριστό ο κόσμος. Και αυτοί ακόμη, που μισώντας τον Χριστό και κλεισμένοι στον εγωισμό και την κακία τους πολεμουν τον Χριστό και με μανία επιδιώκουν να τον ξεριζώσουν από την καρδιά των ανθρώπων, χωρίς να το ξέρουν, αυτοί χρειάζονται περισσότερο από κάθε άλλο τον Χριστό, για να ελευθερωθούν από την εξουσία του Διαβόλου, σκοτεινά όργανα του οποίου έχουν δυστυχώς καταντήσει... Χριστό ζητά ο κόσμος ολόκληρος και σηκώνει τα χέρια σαν τον Μακεδόνα εκείνο, που είδε στο όραμά του ο Παύλος, να τον παρακαλεΐ λέγοντάς του: « Έλα στη Μακεδονία και βοήθησέ μας» (Πραξ. ιστ', 9-10).

Ποιός, όμως, μπορεί να προσφέρει στον κόσμο τον Χριστό, τον Ένα κι αληθινό, τον Χριστό που σώζει; Ποιός άλλος από την Ορθοδοξία; Μόνο αυτή έχει κρατήσει τον Χριστό ακέραιο και ανόθευτο, αναλλοίωτο και αληθινό, όπως Εκείνος φανερώθηκε στον κόσμο. Ποιά όμως Ορθοδοξία; Αυτή που γιορτάσαμε σήμερα, αυτή που ομολογήσαμε σήμερα και υποσχεθήκαμε πως είμαστε έτοιμοι για χάρη της να πεθάνουμε κιόλας. Η Ορθοδοξία, όπως την περιγράφει το «Συνοδικό», το πατερικό εκείνο κείμενο, που διαβάζεται σήμερα στις ορθόδοξες Εκκλησίες. Μέσα σ' αύτό δεν καταδικάζεται μόνο η εικονομαχία, αλλά και κάθε άλλη αίρεση και διαστρέβλωση της Αλήθειας του Χριστού, κάθε πλάνη γύρω άπό το Πρόσωπό Του. Η ορθόδοξη Ιεραποστολή, σ' οποιαδήποτε κατεύθυνση, είναι συνδεδεμένη αδιάσπαστα με αυτή την Όρθοδοξία. Γιατί μόνο αυτή σώζει και ελευθερώνει τον άνθρωπο και τον κόσμο, την κτίση ολόκληρη. Μόνο αυτή οδηγεί στη σωτηρία. Το Χριστιανισμό, λοιπόν, που γιορτάζουμε και τιμούμε σήμερα, περιμένει ο κόσμος στην αναζήτησή του, για να σωθεί. Αυτός ο Χριστιανισμός πρέπει να είναι το περιεχόμενο της Ιεραποστολικής μας μαρτυρίας.

Η συμφωνία μας με την Ορθοδοξία, που ομολογεί σήμερα η Εκκλησία μας, είναι το ουσιαστικότερο αίτημα των καιρών μας. Γιατί μόνο σαν φορείς της Ορθοδοξίας των Πατέρων μας θα μπορέσουμε να κάνουμε και μεις λυτρωτική ιεραποστολή, συνεχίζοντας τη δική τους ιεραποστολική μαρτυρία.

Γ. Μ.

ΠΗΓΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

Δεύτε λάβετε φως»

blog counter

Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου, Με οδηγό την αλήθεια, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 3 η εκδ. Αθήνα 2003, σελ. 254-262

Σκοπός

Να μιλήσομε στα παιδιά για την ιεραποστολική παράδοση της Εκκλησίας μας, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα και πτυχές από το σύγχρονο έργο της Εξωτερικής Ιεραποστολής της Ορθοδοξίας και, ειδικότερα, της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βασικές Ιδέες

•Χίλια χρόνια ακτινοβολίας του Βυζαντίου.
•Η συγκλονιστική ιστορία τοϋ χριστιανού αιχμαλώτου Φρουμεντίου.
•Η σημερινή κατάσταση της Εξωτερικής Ιεραποστολής.
• Τα 2/3 του πληθυσμού της γης δεν έχουν ακούσει για το Χριστό!
•Χρέος κάθε Χριστιανού: η Ιεραποστολή!
•Βοήθεια και συμπαράσταση στους Ιεραποστόλους.

Βοήθημα

Ειδικό μάθημα τοϋ Γραφείου Εξωτερικής Ιεραποστολής της Ι. Συνόδου.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στα 1.000 χρόνια της ζωής της η Βυζαντινή Αύτοκρατορία δεν έπαυσε να ακτινοβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις τη χριστιανική αλήθεια. Τόσο στις ώρες τις καλές, όπως το παράδειγμα της ιεραποστολής των Σλάβων - από τον Κύριλλο και το Μεθόδιο - όσο και στις δύσκολες στιγμές. Έτσι βλέπουμε να μεταφέρεται το φως του Ευαγγελίου έως ψηλά στις Σκανδιναυϊκές χώρες, έως πέρα μακρυά στα αγγλικά νησιά, έως κάτω στην Αραβία, στις Ινδίες, στην Αφρική. Να εισδύει με την παρουσία Βυζαντινών έμπόρων έως τα όροπέδια της Κεντρικής ’σίας, στο Τουρκεστάν, στη Μογγολία και τη μυστηριώδη Κίνα. Μεγάλοι ιεράρχες της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος, ο Χρυσόστομος και ο Φώτιος, πρωταγωνιστούν και τονώνουν αυτή την Ιεραποστολική έξόρμηση.

Στο μάθημά μας για το Μ. Αθανάσιο, κάναμε λόγο για τον Ιεραπόστολο Φρουμέντιο, που ο μεγάλος εκείνος Πατριάρχης έστειλε ως πρώτο Επίσκοπο της Αιθιοπίας. Στο σημερινό μάθημα, που είναι άφιερωμένο στην Εξωτερική Ιεραποστολή της Εκκλησίας, θα πούμε περισσότερα, τόσο για τη διάδοση του Χριστιανισμού στην Αιθιοπία, τον 4ομ.Χ. αιώνα, όσο και για τη σύγχρονη κατάσταση της Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής.

Διήγηση

Με ολάνοιχτα πανιά το καράβι διασχίζει το Αραβικό πέλαγος. Γυρίζει από μια εξερευνητική αποστολή, που ωργάνωσε ένας σοφός της Τύρου, ο Μερόπιος. Απότομα όμως ο καιρός αλλάζει, αγριεμένα τα κύματα κτυπούν το σκάφος και το σπρώχνουν δυτικά. Η φουρτούνα δυναμώνει. Μερόνυχτα παλεύουν οι ναύτες με τη μανιασμένη θάλασσα. Πεινασμένοι, διψασμένοι, εξαντλημένοι. Κάποτε χαρούμενες φωνές ηχούν στο καράβι. Στεριά! Μεθυσμένοι από χαρά όλοι βάζουν τα δυνατά τους να οδηγήσουν όσο το δυνατόν συντομότερα το πλοίο στην ελπιδοφόρα άκτή. Με ανακούφιση πηδάνε ύστερα από λίγες ώρες στη γη και προχωρούν στο εσωτερικό της άγνωστης χώρας ψάχνοντας για νερό και τροφή.

Ξάφνου όμως κραυγές - τρόμου αυτή τη φορά - βγαίνουν από τα στήθη τους. Τρέχουν προς τη θάλασσα να σωθούν. Είναι όμως πλέον πολύ άργά. Οι μαύροι τους έχουν περικυκλώσει από παντού και ορμούν επάνω τους με γυμνά μαχαίρια. Ύστερα από λίγο, αίμα, αίμα πολύ κυλούσε στην ακτή. Όλους σχεδόν τους έσφαξαν και τους θυσίασαν στους ψεύτικους θεούς τους. Μόνο δυό γλύτωσαν. Δυό νέοι. Ο Αιδέσιος και ο Φρουμέντιος, συγγενείς του φιλοσόφου Μεροπίου. Όταν το βλέμμα του αρχηγού των αγρίων έπεσε επάνω στα δύο αδέλφια, που πιθανώς να προσηύχοντο περιμένοντας και αυτοί το θάνατό τους, του ήλθε κάποια νέα ιδέα:

-Αλ Μακάουα, Αλ Μακάουα! διέταξε τους ανθρώπους του. Δηλαδή στο βασιλιά, στο βασιλιά.

Τις επόμενες μέρες οι άγριοι με αιχμαλώτους τους δυό νέους προχωρούν προς το εσωτερικό της χώρας. Διαβαίνουν ποτάμια, χαράδρες, δάση πυκνά, που αντιλαλοϋν από τα μουγγρητά των θηρίων, ανεβαίνουν βουνά, προχωρούν στα ψηλά οροπέδια της Αιθιοπίας. Τέλος φθάνουν στο παλάτι και προσφέρουν τα δυό παιδιά δώρο στο βασιλιά.

Ο Φρουμέντιος και ο Αιδέσιος μένουν με ανοικτό το στόμα βλέποντας τα εξωτικά εκείνα παλάτια της Αξούμ με τους δούλους και τους γιγαντόσωμους μελαψούς σωματοφύλακες. Γρήγορα όμως συνηθίζουν και κατορθώνουν με την ευγένεια και την καλωσύνη να γίνουν σε όλους άγαπητοί. Ο βασιλιάς αγάπησε ιδιαιτέρως τους νέους αυτούς σκλάβους και διώρισε τον μεν Αιδέσιο οινοχόο του παλατιού και τον Φρουμέντιο, επειδή ήταν πολύ έξυπνος και μορφωμένος, γραμματέα της Αυλής του.

Ο καιρός περνά. Οι πρώην μικροί σκλάβοι μεγαλώνουν, έχουν πια κάθε ελευθερία κινήσεως και αποφασίζουν να βάλουν σε ενέργεια ένα μεγάλο σχέδιο. Ν' απελευθερώσουν, με τη σειρά τους, τον τόσο καλό κατά βάθος λαό της Αιθιοπίας από τη σκλαβιά της ειδωλολατρίας. Με σύνεση αλλά και ενθουσιασμό μιλούν για την πίστη στο Χριστό. Η ακτινοβολία της ζωής τους δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα λόγια τους.

Κάποτε τα αιθιοπικά ανάκτορα αναστατώνονται. Ο βασιλιάς πεθαίνει αφήνοντας τη βασίλισσα με δυό ανήλικα πριγκιπόπουλα. Χάρις στην ικανότητα, τη μόρφωση, και την ευγένειά του, ο Φρουμέντιος γίνεται παιδαγωγός του ανηλίκου διαδόχου Αιζούμα και για μια περίοδο μάλιστα αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας. Τώρα πια μπορεί περισσότερο να εργασθεί για τη διάδοση της χριστιανικής αληθείας στην Αιθιοπία.

Τα χρόνια περνούν και ο σπόρος της Πίστεως, που με τόση σοφία έσπειραν οι δυό νέοι χριστιανοί, αρχίζει να βλαστάνει στη χέρσα ειδωλολατρική γη. Οι ανθρωποθυσίες καταργούνται· ναοί χριστιανικοί αρχίζουν να υψώνονται σε διάφορα σημεία της Αιθιοπίας.

Η νοσταλγία όμως της πατρίδος δεν έσβησε από την καρδιά του Φρουμεντίου και του Αιδεσίου. Γι' αυτό, ύστερα από πολλά χρόνια, αποφάσισαν να γυρίσουν στην πατρική γη. Όταν όμως ο Φρουμέντιος το 330 μ.Χ. φθάνει στην Αίγυπτο και διηγείται στον Πατριάρχη της Αλεξανδρείας Μέγα Αθανάσιο τα εκπληκτικά εκείνα γεγονότα, ζητώντας του να ενδιαφερθεϊ για τη συνέχιση της Ιεραποστολικής εργασίας, ο μεγάλος ιεράρχης απαντά:

-Ποιός άλλος από σένα θα ήταν καταλληλότερος να ηγηθεί στον εκχριστιανισμό του λαού;

Ο Φρουμέντιος είχε βαθειά αγαπήσει τον αιθιοπικό λαό και ένιωσε ότι δεν είχε δικαίωμα ν' αρνηθεί τη φωνή του Θεού που τον καλούσε να αποτελειώσει το έργο του. Αφήνει λοιπόν κατά μέρος κάθε άλλο σχέδιο, χειροτονείται από τον Μέγα Αθανάσιο επίσκοπος Αιθιοπίας, και με μια ομάδα ιερέων και διακόνων προχωρεί πάλι κατά το νοτιά, προς τα υψίπεδα της μεγάλης χώρας.

Με απερίγραπτη χαρά τον υποδέχθηκαν στην Αξούμ. Ύστερα από λίγο, ο ηγεμών Αϊζουμά ζήτησε το βάπτισμα και τον ακολούθησαν χιλιάδες Αίθίοπες. Ο Φρουμέντιος με αυταπάρνηση και σύστημα άρχισε τον Ευαγγελισμό του μεγάλου λαού. Όταν το 383 πέθανε, ο Χριστιανισμός είχε πια απλώσει βαθύτατες ρίζες στα υψίπεδα της Αιθιοπίας. Οι κάτοικοί της τιμούν μέχρι σήμερα σαν απόστολο τον Φρουμέντιο και τον ονομάζουν ειρηνικό πατέρα (αββά Σαλαμά).

Ανάπτυξη

Σήμερα, σε ποιό σημείο βρίσκεται η Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή;

Όπως κατ' άρχήν ξέρουμε, έχουμε τις μεγάλες Εκκλησίες της Μεσογείου, των λαών της ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας, καθώς επίσης και τις άλλες στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Αυστραλία, που αποτελούνται από Ορθοδόξους μετανάστες. Εκτός όμως απ' αυτές, έχουμε και μερικές μικρές ορθόδοξες νησίδες στον ειδωλολατρικό κόσμο σε διάφορα σημεία της γης. Συνήθως ο περισσότερος κόσμος τις αγνοεί. Γι' αυτό αξίζει να κάνουμε με τη φαντασία μας ένα ταξίδι στις μικρές ορθόδοξες νησίδες του κόσμου για να πάρουμε μια ιδέα για την κατάστασή τους. Λοιπόν έτοιμοι; Ας ξεκινήσουμε από τη «χώρα του ανατέλλοντος ηλίου». Ξέρει κανείς ποιά είναι; (...) Ωραία· η Ιαπωνία . Λοιπόν στη χώρα αυτή σήμερα υπάρχει μια Όρθόδοξη δυναμική Εκκλησία με ορθοδόξους Ιάπωνες ιερείς, ναούς και παρεκκλήσια. Ο καθεδρικός ναός του Τόκιο, ένας μεγάλος βυζαντινός ναός, είναι ένα από τα αξιοθέατα της πόλεως. Κοντά στη «χώρα του ανατέλλοντος ηλίου» είναι η «χώρα της πρωινής γαλήνης», η Κορέα. Στην Κορέα σήμερα γίνεται ένα σοβαρό ιεραποστολικό εργο. Και οι ελπίδες μας για την εδραίωση της Ορθοδοξίας είναι μεγάλες.

Ας τραβήξουμε τώρα πιο δυτικά, για να ρίξουμε μια ματιά στην πανάρχαια Κίνα. Εδώ υπάρχουν ορθόδοξες κοινότητες στο Πεκίνο, στη Σαγκάη, στο Τιέν-Τσιν και σε πολλές άλλες πόλεις. Φεύγοντας όμως από την ’πω Ανατολή και πριν ν' αφήσουμε την Ασία, ας μη ξεχάσουμε και μια μικρή κοινότητα ορθοδόξων στην ιστορική Περσία.

Συνεχίζοντας το ταξίδι μας μέσω του άνω Ειρηνικού, ας προχωρήσομε προς τη βορειοδυτική χερσόνησο της Αμερικής. Στη «χώρα του ηλίου του μεσονυκτίου», την Αλάσκα. Ξέρετε γιατί λέγεται έτσι; (...) Διότι στο βόρειο τμήμα της κατά την περίοδο του καλοκαιριού ο ήλιος ανατέλλει λίγο μετά τη δύση του. Και εδώ στην Αλάσκα έχουμε λίγο-πολύ μια πολύ αξιόλογη Όρθόδοξη Εκκλησία, που αποτελείται από Εσκιμώους και Ερυθροδέρμους της Αμερικής. Ιδρύθηκε από Ρώσους ιεραποστόλους το 18ο αίώνα και διωργανώθηκε από τον μεγάλο Ίννοκέντιο Βενιαμίνωφ. Σήμερα στην Αλάσκα υπάρχουν πολλοί ορθόδοξοι ναοί. Εκτός των Ιεραποστόλων, που προέρχονται από τις ορθόδοξες κοινότητες της Αμερικής, υπάρχουν και αρκετοί ιθαγενείς ιερείς.

Αλλά καιρός τώρα να δούμε μια άλλη περιοχή που βρίσκεται από πολλές πλευρές πλησιέστερα σε μας. Την πυρωμένη ήπειρο, από την οποία ξεκινήσαμε στο σημερινό μας μάθημα. Νοτιοδυτικά των οροπεδίων της Αιθιοπίας, κοντά στον Ισημερινό, τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε κατά ένα συγκινητικό τρόπο, η Ορθόδοξη Αφρικανική Εκκλησία. Η μια είναι στο Ζαΐρ, που βρίσκεται στο κέντρο της Αφρικής. Η άλλη είναι στην Ουγκάντα, κοντά στη μεγάλη λίμνη Βικτωρία (υψόμ. 1250 μ. πάνω από τη θάλασσα), και η άλλη στην Κένυα, κάτω άπό το ψηλότερο βουνό της Αφρικής το Κιλιμάντζαρο. Πολλοί Αφρικανοί σπουδάζουν σήμερα σε διάφορες σχολές της Ελλάδος. Η ΟρΘοδοξία στην Αφρική παρουσιάζει στις μέρες μας εξαιρετικές δυνατότητες αναπτύξεως αρκεί να βρεθούν κατάλληλοι άνθρωποι, οι οποίοι θα βοηθήσουν. Οι εκκλήσεις που μας στέλνουν όσοι βρίσκονται σ' αυτές τις χώρες, είναι συνεχείς. «Ελάτε να μας βοηθήσετε, ελάτε να μας βοηθήσετε, τώρα είναι η ώρα της Ορθοδοξίας στην Αφρική», φωνάζουν.

Συμπέρασμα

Η Ορθοδοξία ακτινοβολεί πάντοτε σ' ό λο τον κόσμο.

Εμβάθυνση

«Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. κη' 19), μας είπε ο Κύριος, μετά την Ανάστασή του. Πρέπει όμως να ξέρετε παιδιά, ότι δυστυχώς την τόσο σαφή εντολή του Κυρίου δεν την έχουν προσέξει όσο θα έπρεπε, όλοι οι χριστιανοί. Γι' αυτό σήμερα αν και έχουν περάσει 20 αιώνες από τότε που ήρθε στη γη ο Χριστός, υπάρχουν εκατοντάδες φυλές στην Ασία, στην Αμερική, στην Αφρική, που ζούν χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για τον Χριστό. Τα 2)3 του πληθυσμού της γης ζουν ακόμη μακρυά από κάθε χριστιανική επίδραση.

Περισσότερο πρόσφορο έδαφος για την Ιεραποστολή παρουσιάζει στην εποχή μας η Αφρική. Σήμερα υπάρχουν ακόμα εκεί πολλά εκατομμύρια ειδωλολάτρες. Δυστυχώς οι χριστιανοί δεν δείχνουν όσο θα έπρεπε ενδιαφέρον, και αφήνουν τους μουσουλμάνους να παραπλανούν τους πρωτόγονους λαούς. Πολλοί Αφρικανοί προσηλυτίσθηκαν τα τελευταία χρόνια στον Ισλαμισμό.

Το περίεργο είναι ότι ενώ από όλα σχεδόν τα ευρωπαϊκά κράτη λίγο πολύ, υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται στην Ιεραποστολή, εμείς οι Έλληνες σχεδόν απουσιάζουμε . Ευτυχώς όμως τα τελευταία χρόνια άρχισε κάποια συστηματική προσπάθεια και μέσα στους κόλπους της όρθοδόξου Εκκλησίας. Έτσι ύστερα από τόσους αίώνες (μετά το Βυζάντιο οι Έλληνες δεν είχαμε Ιεραποστολική δράση) πάλι οργανώνεται εξωτερική Ιεραποστολή της Εκκλησίας μας. Χαρακτηριστικό είναι ότι η προσπάθεια αυτή άρχισε με πρωτοβουλία παλαιών μαθητών των Κατηχητικών Σχολείων, που δημιούργησαν στην Αθήνα ένα ειδικό ιεραποστολικό Κέντρο (το «Πορευθέντες»), Σήμερα υπάρχουν και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος σύλλογοι που βοηθούν την Εξωτερική Ιεραποστολή. Το έργο όμως του συντονισμού των ιεραποστολικών ενεργειών έχει άναλάβει το Γραφείο Εξωτερικής Ιεραποστολής της Αποστολικής Διακονίας, το οποίο, σε συνεργασία με τις τοπικές έκκλησιαστικές άρχές, αποστέλλει τους ιεραποστόλους και τις οικονομικές ενισχύσεις που θα βοηθήσουν το έργο τους. Σιγά σιγά παρουσιάζονται εθελοντές γι' αυτή τη σεμνή εκστρατεία αγάπης. Νέοι και ώριμοι, άνδρες και γυναίκες διαφόρων έπιστημών. Διότι οποιοδήποτε επάγγελμα και αν διαλέξει κανείς, μπορεί να βοηθήσει σ' αυτή τη δουλειά.

Μη νομίσετε όμως παιδιά, ότι όσα είπαμε σήμερα ενδιαφέρουν μόνο μερικές εκλεκτές ψυχές που θα αποφασίσουν να αφιερωθούν στο έργο της ιεραποστολής. Όλοι πρέπει να ενδιαφερθούν. Όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε περισσότερο ή λιγότερο. Με ποιό τρόπο άραγε; (...).

Μπορούμε και πρέπει όπωσδήποτε όλοι από σήμερα να προσευχόμαστε με θέρμη για την έξωτερική ιεραποστολή της Εκκλησίας, για να ευογεί ο Θεός την προσπάθεια που άρχισε, για να βρεθούν οικονομικοί πόροι, να εμπνευσθούν άνθρωποι για τη μεγάλη αυτή αποστολή.

Θυμηθείτε πως διαδόθηκε ο Χριστιανισμός στην Αιθιοπία. Ναυαγοί, αιχμάλωτοι ήταν οι πρώτοι φορείς του. Κάθε χριστιανός όπου βρεθεί πρέπει να είναι ιεραπόστολος. Σήμερα παρουσιάζεται μεγάλη μεταναστευτική κίνηση στην πατρίδα μας. Δεν ξέρουμε αργότερα πού θα βρεθούμε και μεις. Είτε για σπουδές, είτε για εργασία στο εξωτερικό. Όπως και αν εξελιχθεί η ζωή μας, ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι έχουμε χρέος να μεταλαμπαδεύσουμε την ορθόδοξη πίστη, όπου και αν σταθούμε.

Οι Ιεραπόστολοι στο εξωτερικό για να κινηθούν χρειάζονται ποικίλη ενίσχυση. Αργότερα, όταν μεγαλώσετε, μην ξεχνάτε το χρέος που έχει ο καθένας μας να βοηθήσει σ' αυτή την προσπάθεια.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κάποιος ιεραπόστολος άναφέρει σ' ένα βιβλίο του το εξής περιστατικό. Ερώτησαν, λέει, ένα Κινέζο χριστιανό, τι θα έκανε αν τελικά πήγαινε στον ουρανό.

-Να σου πω, απάντησε εκείνος. Το πρώτο το οποίο θα κάνω, είναι να πάω οπωσδήποτε να συναντήσω το Χριστό για να τον ευχαριστήσω που ήρθε στη γη ανάμεσά μας, για να μας φέρει την αλήθεια.

-Και μετά;

-Μετά θα πάω να συναντήσω τον ιεραπόστολο, ο οποίος ήρθε στη χώρα μου και θα τον ευχαριστήσω, γιατί έκανε αυτό τον μεγάλο κόπο και τη μεγάλη θυσία.

-Και κατόπιν;

- Ύστερα θα πάω να συναντήσω εκείνους, οι οποίοι έστειλαν αυτόν τον ιεραπόστολο και, αν ένδιαφέρεσαι ακόμη για το κατόπιν, θα πάω να συναντήσω εκείνους, οι οποίοι εξασφάλισαν τα μέσα για να έρθει ο ιεραπόστολος.

Η μεγάλη έκστρατεία αγάπης, που γίνεται παιδιά, για τη διάδοση της βασιλείας του Χρίστου στη γη, δεν χρειάζεται μόνον αυτούς που ηρωϊκά θα αποφασίσουν να εργασθούν με πνεύμα Θυσίας στην πρώτη γραμμή. «Όλοι οι πιστοί καλούνται να βοηθήσουν σ' αυτήν. Όλοι μας μπορούμε και οφείλομε με διαφόρους τρόπους να βοηθήσομε».

Ιεραποστολή: χρέος κάθε χριστιανού

blog counter

Επισκόπου Αχελώου κ. Ευθυμίου, Ο καλός αγώνας, εκδ . Αποστολικής Διακονίας, σελ. 191-198

Σκοπός

Να υπογραμμίσομε το χρέος της διαδόσεως του Ευαγγελίου σ' όλον τον κόσμο, προβάλλοντας ως παράδειγμα το ενδιαφέρον του Χριστού για όλους τους ανθρώπους.

Βασικές Ιδέες

•  Μια ευκαιρία για καινούργιες εμπειρίες.
•  Αγιογραφικό κείμενο: Ματθ. θ' 35-38, ι', 1, 7-8.
•  Είναι θέλημα του Θεού.
•  Συνέπεια της χριστιανικής ζωής.
•  Το χρέος μας να δούμε, ν' ακούσομε, ν' αποφασίσομε.

Βοήθημα

Έντυπο μάθημα του Γραφείου Εξωτερικής Ιεραποστολής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η κάθε μέρα που ανατέλλει είναι, παιδιά, μια καινούργια ευκαιρία που μας προσφέρεται μια για πάντα από τον Θεό. Ευκαιρία για καινούργιους αγώνες, για καινούργια άμιλλα στο στίβο της ζωής, για νέες νίκες, πρωτόγνωρες χαρές ή άπογοητεύσεις, μια ευκαιρία μοναδική να χτίσομε κάτι καινούργιο μέσα μας και γύρω μας, ν' αποκτήσομε νέες εμπειρίες.

Κι είναι η γοητεία του άγνωστου και του καινούργιου που μαγεύει πιο πολύ τις νεανικές σας καρδιές, σε τούτη ιδιαίτερα την ηλικία. Στην ηλικία που αγαπάτε με πείσμα το απόλυτο κι η ματιά σας εκστασιάζεται μπροστά στους μεγάλους ανθρώπους, τα ευγενικά και γενναία αισθήματα, τις μεγάλες και ηρωικές πράξεις. Γιατί έχετε μέσα σας κρυμμένο έναν ήρωα έφηβο, που όλο και ζητάει κάτι περισσότερο απ' αυτό που έχει, που δεν επαναπαύεται στη μια κορφή, αλλά θέλει καινούργιες συγκινήσεις, καινούριες κατακτήσεις.

Σ' αυτόν τον ήρωα έφηβο πιστεύω βαθιά πως απευθύνεται τούτο το κείμενο της Κ.Δ. που θα διαβάσομε σε λίγο. Ας αξιοποιήσομε τούτη την ευκαιρία που μας προσφέρει σήμερα ο Κύριος μέσα από τις σελίδες του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Μια ευκαιρία που πιστεύω πως είναι σημαντική για τη ζωή μας.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ

(Ο Κατηχητής διαβάζει το κείμενο (σε απόδοση): Ματθ. Θ' 35-38 και τους στιχ. 1, 7 και 8 του Ι' κεφ.).

«...Και περιήγεν ο Ιησούς τας πόλεις πάσας και τας κώμας... Ιδών δε τους όχλους ευσπλαγχνίσθη περί αυτών, ότι ήσαν εκλελυμένοι και ερριμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα...».

Ας μεταφέρομε παιδιά, τούτη την εικόνα, που τόσο όμορφα μας παρουσιάζει ο Ευαγγελιστής στη δική μας εποχή, σε τούτη τη μέρα και στιγμή αν θέλετε...

Εκείνος που υποσχέθηκε «ότι είναι πάντα ο ίδιος στους αιώνες», βγαίνει και πάλι στον απέραντο αγρό Του, για να σπείρει το Λόγο Του... Προχωρεί μέσα στους θορυβώδεις δρόμους μας, τους δρόμους όλου του κόσμου, σε μικρά λησμονημένα μονοπάτια, στις πολιτείες και τα χωριά, στις ζούγκλες και στις ερημιές της γης. Ψάχνει για το ένα εκείνο πρόβατο που λείπει από τη στάνη, για εκείνο που έχασε ή δεν γνώρισε ποτέ τη σιγουριά και την αγάπη του βοσκού του. Για κάθε καρδιά χτυπά η καρδιά Του, γιατί «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Η ματιά του τρέχει πάνω στην ακαλλιέργητη γη που καρτερεί το σπόρο για να βλαστήσει και να φουντώσει. Αγκαλιάζει στοργικά με το βλέμμα Του όλα εκείνα τ' αδέλφια μας που καρτερούν αιώνες τώρα Εκείνον, που είναι το φως στο ατέλειωτο σκοτάδι τους, Ζωή και Ανάσταση για τη στερημένη άπ' το αληθινό νόημα και σκοπό ζωή τους... Τρέχει στα σκοτεινά βάθη της Ασίας, στην καυτερή Αφρική και στους πάγους της Αλάσκας, κι αντικρύζει γεμάτος θλίψη την ανικανοποίητη προσμονή στα μάτια χιλιάδων αδελφών μας.

Και στρέφεται σε μας. Δεν χρειάζεται να μας πει τίποτα. Ρίχνομε μια ματιά στο γεωγραφικό χάρτη και βλέπουμε μόνοι μας, πόσο πολύς είναι ο θερισμός. Κοιτάζομε γύρω μας και αισθανόμαστε πόσο λίγοι είναι οι εργάτες.

Τι θ' απαντήσομε λοιπόν στο ερωτηματικό Του βλέμμα;

Ας προσπαθήσομε λοιπόν να τοποθετηθούμε τίμια μπροστά στο ερωτηματικό βλέμμα του Κυρίου, να δούμε βαθιά το θέμα της Ιεραποστολής, να ξεχωρίσομε σ' αυτό το δικό μας χρέος και τη δική μας προσωπική ευθύνη.

1. Είναι θέλημα του Θεού

Είναι αλήθεια συγκλονιστικό αυτό που διαβάζομε σ' ένα σημείο της Κ.Δ. και δεν μπορεί παρά να συνταράξει βαθιά και να συγκινήσει την καρδιά και τη σκέψη μας. «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε τον Υίόν αυτού τον Μονογενή έ δ ω κ ε ν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν...».

Όλοι μας ξέρομε τη σημασία εκείνου του «έδωκεν», όταν σκεφθούμε ότι μεταφράζεται σε ενσάρκωση του Υιού του Θεού, άπειρη συγκατάβαση του Θεού προς τον ’νθρωπο, αμέτρητη αγάπη, Σταύρωση, θάνατο πάνω στο ατιμωτικό ξύλο του Σταυρού και ένδοξη Ανάσταση. Γιατί αυτή η κένωση και αυτοπροσφορά του Θεού προς το αμαρτωλό ανθρώπινο γένος; Μας το λέει ο ίδιος ο Ευαγγελιστής: «ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον». Τόσο πολύ, μας αγάπησε ο Θεός, τόσο βαθιά θέλησε τη σωτηρία και την Αποκατάσταση του ανθρώπου...

Ο Θεός αποκαλύφθηκε και φανερώθηκε δια του Υιού Του... Ο Θεός θέλει την Ιεραποστολή, αφού πρώτος Εκείνος έκανε τη λυτρωτική κίνηση τη σωτηριώδη έξοδο που ζητεί από τους μαθητές Του κι εξακολουθεί και σήμερα να ζητάει από μας. Πρώτος αναζήτησε το χαμένο πρόβατο και Εκείνος είναι που αποστέλλει τους δώδεκα μαθητές στην περικοπή που διαβάσαμε σήμερα: «πορευόμενοι κηρύσσετε λέγοντες ότι ήγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών».

Σκεφθήκαμε ποτέ, ότι αυτή η «Βασιλεία των Ουρανών» που τόσο πολύ συνηθίσαμε το άκουσμά της, είναι άγνωστη κι ακατανόητη για εκατομμύρια ανθρώπους; Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί «είδομεν το Φως το αληθινόν», απολαύσαμε την αληθινή ζωή και πήραμε γεύση της Αιώνιας Ζωής. Αλλά αυτή η ζωή, αυτό το Φως, μας δίνονται για να μας «μεταμορφώσουν» σε μάρτυρες του Χριστού μέσα στον κόσμο μας.

Η μεταφορά του Σωτηρίου μηνύματος, εως εσχάτου της γης, είναι η τελευταία εντολή του Κυρίου στους μαθητές Του: «Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Η Λύτρωση και το Φως του Χριστού, δεν πρέπει να μείνει δικό τους κτήμα, εγωιστικά περιορισμένο στις Ιουδαϊκές κοινότητες. Τα έθνη, σ' όλο τον κόσμο πρέπει να γευθούν τη χαρά της Ενσαρκώσεως του Θεού, πρέπει κι αυτά να συγχορεύσουν και να συμψάλουν για το «καλό άκουσμα» της Σωτηρίας...

Έτσι οι πύρινες γλώσσες της Πεντηκοστής, βλέπομε να φλογίζουν το κήρυγμα των μαθητών και του Παύλου στις ατέλειωτες περιοδείες του. Φλογισμένο απ' τη φωτιά του Αγίου Πνεύματος, το κήρυγμα δεν σταματά ούτε μπροστά στους κινδύνους, ούτε μπροστά στα μαρτύρια, ούτε στα σύνορα της Ιουδαίας. Γρήγορα ξεχύνεται έξω απ' αυτή, για να κατακλύσει την Ελλάδα και τη Ρώμη.

«Κι οι αιώνες περνούν. Έρχεται το Βυζάντιο. Νέα Ιεραποστολικά κατορθώματα. Νέοι λαοί πλησιάζουν και προσκυνούν το Σταυρό. Κι όταν, μετά χίλια περίπου χρόνια, η Αυτοκρατορία πέφτει κάτω από τις επιδρομές των Τούρκων, η Ιεραποστολή σταματά σε τούτη τη γωνιά της γης, αλλά τη σκυτάλη παίρνει η Ρωσική Εκκλησία. Τα σύνορα της Εκκλησίας πλαταίνουν. Το λάβαρο του Σταυρού διασχίζει την αχανή Σιβηρία και φθάνει στην Κίνα, Κορέα, Ιαπωνία, μέχρι την παγωμένη Αλάσκα...».

Το θέλημα του Θεού εκπληρώνεται. Η σκληροκαρδία και ο εγωισμός μας, δεν εμποδίζουν το Λόγο του Θεού, να σπάσει τα σύνορα, να εξουδετερώσει τις αποστάσεις, να στήσει τα λάβαρο του Σταυρού, σε νέες χώρες, σε νέες καρδιές...!

2. Συνέπεια της χριστιανικής ζωής

'Οταν μιλάμε για Ιεραποστολή, παιδιά, δεν εννοούμε απλώς ένα έργο «αλληλεγγύης», ένα «χρέος», ή μια έκφραση Αγάπης. Τούτη η λέξη, έχει σχέση με την ίδια την ύπαρξή μας ως Χριστιανών. «Ανάγκη γαρ μοι επίκειται, ουαί δε μοι εστί, εάν μη ευαγγελίζωμαι...», μας λέει ο Απόστολος των Εθνών.

Ο Χριστιανός που τρώγοντας το Σώμα και πίνοντας το Αίμα του Χριστού, συσσωματώνεται μ' Αυτόν, δεν είναι δυνατόν να σκέπτεται, να αισθάνεται, να θέλει, να ενεργεί, να βλέπει τον κόσμο με τρόπο διαφορετικό απ' το Χριστό μας. Δεν μπορεί να περιορίσει τον ορίζοντά του στην ενορία του, την πόλη του, το έθνος του. Είναι αδύνατο να αδιαφορήσει για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν χωρίς ελπίδα και «άθεοι εν τω κόσμω». Γνωρίζει ότι ο θεός, «εποίησεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων» και τούτο κάνει πιο επιτακτικό το χρέος του, να καταστήσει κοινωνούς της χαράς Του και τους άλλους ανθρώπους. Και το χρέος αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το κοσμοπολίτικο εκείνο πνεύμα, που ψάχνει για περιπέτειες μακριά από την πατρίδα, ούτε με καμιά ρομαντική διάθεση που παραβλέπει τις ανάγκες της πατρίδας του. Ζώντας με το Χριστό πάντα, ο Ιεραπόστολος παραμένει ρεαλιστής. Ξέρει ότι παντού υπάρχει πεδίο για ιεραποστολική εργασία. Όμως, είναι σε θέση να διακρίνη, ότι σε ώρισμένες περιοχές η ανάγκη είναι επιτακτική και οι «εργάται ολίγοι», ότι υπάρχουν περιοχές στις οποίες το Ευαγγέλιο ούτε μια φορά δεν έχει κηρυχθεί. «Πώς ουν επικαλέσονται εις ον ουκ επίστευσαν; πώς δε πιστεύσουσι ου ουκ ήκουσαν; πώς δε ακούσουσι χωρίς κηρύσσοντος; πώς δε κηρύξουσι εάν μη αποσταλώσι;». Αυτά τα τέσσερα «πώς» ανησυχούν και φλέγουν τη σκέψη και την ψυχή του. Ο Ιεραπόστολος πιστεύει ότι δεν υπάρχει πιο πολύτιμος θησαυρός στη διάθεση του ανθρώπου από την αλήθεια και το Λόγο του Θεού.

Για τούτο αισθάνεται, ότι περισσότερο αδικημένοι στην εποχή μας είναι όσοι έχουν στερηθεί το Θείο Λόγο, όχι γιατί οι ίδιοι αρνήθηκαν να τον ακούσουν, αλλά γιατί εκείνοι που τον κατέχουν επί αιώνες πολλούς αδιαφόρησαν να τους τον κηρύξουν.

Είναι αδύνατο να βλέπει το Σταυρό του Κυρίου, πάνω στον οποίο Εκείνος, «τείνας τας παλάμας ενηγκαλίσατο έθνη και λαούς», και να περιορίζεται να υμνεί το Σταυρωμένο Λόγο, και να ζητεί το έλεός Του, χωρίς να συμμερίζεται το παγκόσμιο νόημα της θυσίας αυτής.

Ο συνειδητός χριστιανός, που συμμετέχει διαρκώς και βαθιά στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας, που βιώνει καθημερινά τα συνταρακτικά γεγονότα της θυσίας και της προσφοράς του Θεού, φλογίζεται απ' την ανάγκη να φωνάξει και στους άλλους: «Δεύτε».

Όταν λοιπόν έθνη ολόκληρα παραμένουν διαρκώς σιωπηλά στον αίνο και τη δοξολογία του Θεού, όταν «αι γλώσσαι και φυλαί της γης», δεν έμαθαν ακόμα να προσεύχονται στο Δημιουργό τους και να ζητούν τη Λύτρωση και Χάρη πώς είναι δυνατόν να επαναπαυθεί, όποιος από μας ένιωσε έστω και για μια φορά βαθιά την Αγάπη του Θεού, πώς είναι δυνατόν να σιωπήσει, να μην ποθήσει βαθιά να ενώσει τον αίνο και τη Δοξολογία στο Λυτρωτή μας, με όλες τις φωνές της Δημιουργίας;

Γι' αυτό παιδιά, όπως είπαμε και πριν, η συμμετοχή στην Ιεραποστολή δεν είναι απλώς θέμα καθήκοντος, αλλά προϋπόθεση και συνέπεια της αληθινής εν Χριστώ ζωής.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ

1. Να δούμε!

Ξέρω καλά πως αυτή τη στιγμή ένα ερώτημα έντονο βασανίζει την καρδιά σας και ζητάει επιτακτική απάντηση. Κι εμείς; Πώς να εκτεθούμε σε περιπέτειες, πώς να ριψοκινδυνεύσουμε στην αβεβαιότητα του έξω; Πώς να βγούμε απ' τις καλοτακτοποιημένες συνήθειες και δουλειές μας, απ' τους ασφαλτοστρωμένους μας δρόμους, για να λασπωθούμε στ' αυλάκια, που καρτερούν το Σπόρο;

Ας σκύψομε και πάλι στο Λόγο του Θεού, στην περικοπή που διαβάσαμε στην αρχή κι ας προσπαθήσομε σ' αυτές τις γραμμές να βρούμε απάντηση για το δικό μας χρέος, για τη δική μας Αποστολή.

Ο Κύριος στρέφει το βλέμμα Του στους λαούς της γης. Βλέπει τον πόνο ή την άγνοια, την πείνα και τη δίψα της αλήθειας στα γεμάτα προσδοκία μάτια τους, τον πόθο της Λυτρώσεως να καίει την ύπαρξή τους. Είναι όλοι αυτοί «οι πτωχοί», οι «συντετριμμένοι την καρδίαν», οι «τεθραυσμένοι», παιδιά Του άγαπημένα.

Να λοιπόν το πρώτο δικό μας χρέος: Ν α δ ο ύ μ ε. Να στρέψομε και μεις το βλέμμα μας προς τον «εν σκότει» λαό του Θεού. Να θυμηθούμε ότι το έργο Εκείνου που ήλθε «ευαγγελίσασθαι πτωχοίς, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν», είμαστε καλεσμένοι να το τελειώσομε και να το ολοκληρώσομε εμείς.

2. Ν' ακούσομε

Το δεύτερο χρέος μας λοιπόν, είναι ν' άκούσομε. Το βλέμμα του Κυρίου, αντικρύζει τα εκατομμύρια των ανθρώπων, που δεν άκουσαν ακόμη λέξη για όλη την Ιστορία της Αγάπης και της Λυτρώσεως. Και μετά στρέφεται σε μας. Αναζητάει τους εντολοδόχους που θα φέρουν το μήνυμα. Και μας αποστέλλει. «Η Βασιλεία των Ουρανών ήγγικεν...», ήλθε στον κόσμο και στις καρδιές μας και δεν έχομε δικαίωμα να τη γευόμαστε μόνοι μας. Γιατί πώς; Πώς αλήθεια θα φθάσομε στο Θεό μονάχοι μας, χωρίς τους αδελφούς όλης της γης; Πώς θα αντικρύσομε το ερωτηματικό βλέμμα Εκείνου, που μας έστειλε να σπείρουμε το Λόγο Του;

3. Ν' άποφασίσομε

Γι' αυτό πρέπει ν' άποφασίσομε . Είναι το τελευταίο μας χρέος. Από μας τους νέους ανθρώπους, περιμένει ο Θεός την ηρωική συγκατάθεση, το μεγάλο «Ναι».

Να γίνει η ζωή μας από τώρα μια ζωντανή και συνεχής δέηση, για όλους Εκείνους που από μας περιμένουν το λυτρωτικό μήνυμα. Να χαρίσουμε τη σκέψη μας σ' εκείνα τ' αδέλφια μας που δεν ένιωσαν ποτέ τη χαρά της Γεννήσεως του Θεού, μήτε την αγαλλίαση της Αναστάσεώς Του.

Εμείς οι νέοι άνθρωποι, να γίνομε οι κήρυκες στο σπίτι και το περιβάλλον μας, να ζεστάνομε με τη νεανική μας φλόγα τις παγωμένες καρδιές των συνανθρώπων μας, να τους θυμήσουμε ότι περ' απ' τον εαυτό τους υπάρχουν οι άλλοι, που είναι αδέλφια μας.

Κι αργότερα, γιατί όχι, να γίνομε εμείς οι ίδιοι εκείνοι, που θα φέρουν το μήνυμα της Αγάπης του Θεού «έως εσχάτου της Γης»...

Το βλέμμα του Κυρίου, πονεμένο, ερωτηματικό, γεμάτο αγάπη, δεν θα πάψει ποτέ να στρέφεται σε μας... Τι θ' απαντήσομε λοιπόν;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η Ιεραποστολή είναι χρέος του κάθε αληθινού χριστιανού.

Ο μοναδικός Ορθόδοξος Ναός στην Βόρειο Κορέα!

blog counter

Ο ναός της Αγίας Τριάδος είναι ο μοναδικός Ορθόδοξος Ναός(σ.σ.ήδη υπήρχαν προτεσταντικές και καθολικές κοινότητες) στην Β.Κορέα!Την άδεια για να χτιστεί ο ναός την έδωσε προσωπικά ο πρόεδρος του Κ.Κ.της Βορείου Κορέας Κιμ ο Β,μετά από μία επίσκεψή του στον Ναό του Αγ.Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ στο Χάμπαμπορσκ.Τον ναό ο οποίος τον εντυπωσίασε,τον είχε επισκεφτεί κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ρωσία το 2002.Ο ναός άρχισε να χτίζεται το 2003 και εγκαινιάστηκε το 2006 από τον μητροπολίτη Σμόλενσκ Κύριλλο(νυν πατριάρχη)
.

Τότε χειροτονήθηκε και ο πρώτος ΒόρειοΚορεάτης ορθόδοξος ιερέας.Σήμερα στον ναό λειτουργούν 2 ιερείς,ο Θεόδωρος Κιμ και ο Ιωάννης Ρα.

πηγή