«Oι Χριστιανοί στοχοποιούνται περισσότερο από άλλους»(Daily Telegraph)

blog counter

«Οι χριστιανοί, οι οποίοι δηλώνουν καθαρά τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και απασχολούνται σε κρατικές υπηρεσίες, βρίσκουν την επαγγελματική τους προαγωγή ουσιαστικά αδύνατη»… παρατηρεί σχετικά με τη θρησκευτική καταπίεση των χριστιανών στη Βιρμανία πρόσφατη έκθεση της Civitas, με τίτλο «Χριστιανοφοβία».
Η έκθεση, η οποία παρουσιάζεται και στη βρετανική εφημερίδα «Telegraph», σχολιάζει το φαινόμενο των διώξεων των χριστιανών, το οποίο υποστηρίζει ότι παρατηρείται παγκοσμίως. «Είναι γενικά αποδεκτό ότι πολλές ομάδες αντιμετωπίζουν σε κάποιο βαθμό διακρίσεις ή διώξεις. 

Αυτό όμως που είναι πολύ λιγότερο γνωστό είναι ότι οι χριστιανοί στοχοποιούνται περισσότερο από κάθε άλλο σώμα πιστών», τονίζει η έκθεση, καθώς εκτιμά ότι 200.000.000 χριστιανοί, δηλαδή περίπου το 10% των χριστιανών παγκοσμίως, «αντιμετωπίζονται μειονεκτικώς στην κοινωνία, παρενοχλούνται ή καταπιέζονται ενεργώς για τα πιστεύω τους».

Συντάκτης της έκθεσης είναι ο δημοσιογράφος Ρούπερτ Σορτ, ο οποίος είναι και υπότροφος του Blackfriars Hall στην Οξφόρδη. Οπως αναφέρει, η κρατική εχθρότητα εναντίον των χριστιανών παρατηρείται πιο πολύ στην Κίνα, όπου φυλακίζονται περισσότεροι χριστιανοί συγκριτικά με κάθε άλλη χώρα του πλανήτη. Η έκθεση, όμως, τονίζει ότι η «μερίδα του λέοντος» από τις διώξεις εναντίον χριστιανών παρατηρείται σε χώρες όπου η θρησκεία με τους περισσότερους πιστούς είναι το Ισλάμ. «Υπάρχει πλέον σοβαρός κίνδυνος ότι ο χριστιανισμός θα εξαφανιστεί από τα βιβλικά του εδάφη» σχολιάζει η «Χριστιανοφοβία», καθώς επικαλείται εκτιμήσεις που αναφέρουν ότι το ένα τρίτο ή ίσως ακόμη και το ένα δεύτερο των χριστιανών στη Μέση Ανατολή έχει φύγει από την περιοχή ή έχει σκοτωθεί στη χρονική διάρκεια του προηγούμενου αιώνα. Η έκθεση υποστηρίζει ότι 12 από τις 20 χώρες οι οποίες εκτιμήθηκαν ως θρησκευτικά «ανελεύθερες» από το think tank ανθρωπίνων δικαιωμάτων Freedom House είναι χώρες με «μουσουλμανικές πλειοψηφίες», ενώ καταγράφει εκατοντάδες φανατικές επιθέσεις στα προηγούμενα χρόνια, με επίκεντρο την Αίγυπτο, το Ιράκ, το Πακιστάν, τη Νιγηρία, την Ινδία, τη Βιρμανία και την Κίνα.

Συγχρόνως η έκθεση φαίνεται ότι αποδίδει κάποιες ευθύνες και στη ρητορική του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, καθώς η λέξη «σταυροφορία», την οποία χρησιμοποίησε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη, μάλλον έδωσε στους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής την εντύπωση μιας «χριστιανικής επίθεσης στον μουσουλμανικό κόσμο», δηλαδή μια λανθασμένη εντύπωση.

Κραυγή αγωνίας από την Εκκλησία της Αντιόχειας

Ο προκαθήμενος της ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Συρίας, Πατριάρχης Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής Γιουχάνα Γιαζίγκι, κάλεσε από τη Δαμασκό όλους τους χριστιανούς να παραμείνουν στη σπαρασσόμενη επί 21 μήνες από τον εμφύλιο πόλεμο χώρα.

Απευθυνόμενος στο ποίμνιό του, στην πρώτη του ομιλία μετά την ανάδειξή του στον πατριαρχικό θρόνο έπειτα από τον θάνατο του προκατόχου του Ιγνάτιου Δ’ Χαζίμ, ο προκαθήμενος κάλεσε τις αντιμαχόμενες πλευρές να δώσουν τέλος στη σύρραξη και να ξεκινήσουν διάλογο.

Σε βίντεό τους, που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, οι αντικαθεστωτικοί απείλησαν σήμερα ότι θα επιτεθούν σε δύο χριστιανικά χωριά, εάν οι κάτοικοί τους δεν διώξουν τα κυβερνητικά στρατεύματα που σταθμεύουν εκεί. Η ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αντιόχειας, που εδρεύει πλέον στη Δαμασκό, είναι μια από τις 14 αυτοκέφαλες εκκλησίες του ορθόδοξου δόγματος.

Πως με συνήρπασε η χριστιανική πίστη (Προσωπική μαρτυρία Ορθοδόξου Ινδονήσιου)

blog counter

του Αλεξίου Setir Cahyadi

Αφιερώνω αυτή τη μαρτυρία στην Αγία Τριάδα, με την καρδιά γεμάτη ευχαριστίες που δεν μπορούν να εκφραστούν πλήρως με λέξεις, σαν ελάχιστο δείγμα ταπεινής ευγνωμοσύνης καΙ βαθειας εξυμvήσεως του ενδόξου ονόματος του Θεού, επειδή η Χάρη Του με βοήθησε να γνωρίσω το αληθινό φως, που είναι ο Σωτήρας της ψυχής.

Γεννήθηκα καΙ μεγάλωσα σε βουδδιστική οικογένεια και με ζήλο παρακολούθησα τη βουδδιστική διδασκαλία. Έτσι έγινα τόσο καλός βουδδιστής, ώστε κατόρθωσα να φέρω στο Βουδδισμό και τη μωαμεθανή μνηστή μου. Παντρευτήκαμε σύμφωνα με το βουδδιστικό τυπικό.

Κατά τη διάρκεια του γάμου μας δεν είχα καμμιά ιδιαίτερη θρησκευτική εμπειρία σαν βουδδιστής. Λίγο αργότερα οι περιστάσεις με ανάγκασαν να εγκαταλείψω το χωριό μου και εγκατασταθώ στην πόλη Solo. Εκεί άρχισα να εργάζομαι στους σιδηροδρόμους, προς απογοήτευση της οικογένειας μου, η οποία ήθελε να γίνω διδάσκαλος του Βουδδισμού.

Όσο καιρό εργαζόμουν στους σιδηροδρόμους (μετά εργάστηκα σε Ασφαλιστική  Εταιρεία) έμενα σε μια συνοικία ότου κατοικούσαν πολλές χριστιανικές oικογένειες. Εκείνη την εποχή είχα την ευλογία να αποκτήσω δύο παιδιά, και τα δύο κορίτσια. Η μεγαλύτερη κόρη μου είχε πολλές χριστιανές φίλες. Μερικές άπ’ αυτές παρακολουθούσαν το Κατηχητικό σχολείο της περιοχής. Η κόρη μου ήθελε να πηγαίνει μαζί τους στο Κατηχητικό, αλλά εγώ της το απαγόρευα. Εκείνη όμως έκλαιγε και ζητούσε να πηγαίνει. Τελικά αναγκάστηκα να υποχωρήσω.

Μια μέρα η κόρη μου έφερε μια μικρή καινή Διαθήκη, την οποία της είχαν δώσει στο Κατηχητικό. Από περιέργεια διάβαζα αυτό το μικρό βιβλίο, όταν είχα καιρό και αισθανόμουν ότι από κάπου μου εδίδετο η ικανότητα κατανοήσεώς του. Τώρα γνωρίζω ότι αυτό ήταν ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος. Σιγά-σιγά άρχισα να καταλαβαίνω πόσο μοναδική και διαφορετική είναι η χριστιανική διδασκαλία, σε σύγκριση με τη διδασκαλία, που εγώ πριν θεωρούσα σωστή. Η μοναδικότητα της μου αύξησε την επιθυμία να μάθω περισσότερα γι’ αυτήν την καινούργια και παράξενη χριστιανική διδασκαλία. Όσο διάβαζα, τόσο με συνέπαιρνε. Τελικά αποφάσισα ότι έπρεπε κάτι να κάνω. Ένας χριστιανός (προτεστάντης) φίλος με πήγε σε μια σύναξη προσευχής στο Solo. Δεν είχα όμως διδαχθεί να είμαι μέλος οποιασδήποτε  Εκκλησίας, ούτε την αναγκαιότητα του Βαπτίσματος. Αυτή η προτεσταντική σύναξη προσευχής έδιδε και τη Θεία Κοινωνία, χωρίς την παρουσία χειροτονημένου κληρικού.

Μια μέρα, σε μια συγκέντρωση διαφόρων χριστιανών, συνάντησα κάποιον που φαινόταν ότι είχε πλατειά γνώση της χριστιανικής διδασκαλίας και μεγάλη σοφία. Ήταν ο π. Δανιήλ Bambang. Δεν γνώριζα τότε ότι ήταν ορθόδοξος Ιερέας. Από επιθυμία να μάθω περισσότερα για την ορθή πίστη, ζήτησα να παρακολουθώ τα δικά του μαθήματα. Έτσι κατηχήθηκα στην Ορθοδοξία επί αρκετούς μήνες.

Στη συνέχεια, με τη Χάρη του Παντοδύναμου Θεού και χωρίς κανείς να με αναγκάσει, βαπτίστηκα ορθόδοξος στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Τώρα γνωρίζω ότι είμαι στις αγκάλες της Αποστολικής Εκκλησίας, στους κόλπους της αληθινής αρχικής Εκκλησίας. Η πνευματική μου αναζήτηση έχει βρει το λιμάνι της αναπαύσεως κι η καρδιά μου έχει τη βεβαιότητα ότι βρίσκομαι στην αληθινή και αναλλοίωτη πίστη των Αγίων Αποστόλων, η οποία έχει διατηρηθεί ακεραία από την  Ορθόδοξη  Εκκλησία, διά μέσου των αιώνων. Είθε η δόξα και η λατρεία να αποδίδονται στο όνομα του Ενός και Μοναδικού Θεού· της Υπεραγίας Τριάδος· του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Απόδοση από τα Αγγλικά: Ευάγγελος Κατσιναβάκης

Πηγή: Τριμηνιαίο περιοδικό «Πάντα τα Έθνη», Έτος Ι΄, τ.37, 1^ο τρίμηνο 1991, εκδότης «Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος»-vatopaidi,wordpress.com

“Seeing Young Chinese Christian Seekers is the Most Astounding Experience I’ve had in a Long Time.”

blog counter

This autumn, the Sretensky Monastery choir made a twenty-day tour, visiting Orthodox parishes of the United States. The tour ended… in China—where it had been invited to give two concerts.Although every step these Russians took around the city reminded them of themselves, this land nevertheless remains mysterious and somewhat incomprehensible, wonderful and amazing. The abbot of Sretensky Monastery, Archimandrite Tikhon, shares with us his impressions of China.

The Forbidden City.

Fr. Tikhon, you and the Sretensky Monastery Choir were in China this year. How did that come about, considering the complex relationship between the Chinese government and the Orthodox Church?

The monastery’s choir was, unexpectedly to us, invited to China by Maestro Long Yu, a man who is very famous in that country. He is the director of the International Peking Music Festival, in which the most acclaimed symphony orchestras, choirs, and soloists participate.

During the preliminary negotiations we placed special emphasis on the fact that the Sretensky Choir is first and foremost an Orthodox Christian, church choir. The activities of the Orthodox Church in China have been officially limited for many decades, and therefore I have to admit that we were quite surprised when a man so close to the higher echelons of Chinese government, who knew full well that we are Orthodox Christian, invited us and not someone else. But the festivals commission confirmed it: yes, the choir of a Russian Orthodox monastery is invited. We warned them that we are not going to remove the religious songs from the program. In reply the commission proposed that we give one concert of church hymns, the other of secular choral art. We agreed.

Officially, in China Orthodox church services are only conducted on the territory of the Russian consulate. Unfortunately no Chinese citizens are allowed there, not even the small group of Orthodox Chinese. Thus, the Chinese had an opportunity to hear Orthodox hymns for practically the first time in many years, in no other place than at our choir’s concert.

The Sretensky Choir performing in the Forbidden City

Their interest was unfeigned. The Chinese are a very musical people and an appreciative audience. There were many young people. There were also many older people there who could still remember the Soviet Union. The hall was filled with many professional artists and music critics. One of the concerts was given in a very special place, the Forbidden City—that is what they call the huge palace complex of the Chinese emperors. The choir’s performance was given very high marks by the audience and critics.

Did you have an opportunity to walk around Peking?

Peking is an extraordinarily interesting city. Although few, some ancient structures are still preserved. But as a whole the city has been entirely rebuilt. It is modern, with broad highways and enormous new buildings. The reconstruction carried out in preparation for the Olympics is impressive. Many now write and speak about this.

Beijing

But apparently that is not what amazed you about China?

You guessed it. This was not my first trip to that country. During the three years after my last trip, much has truly changed. By all indications, the standard of living of this 1.5 billion-strong population is higher. But that is not the main thing.

I was most astounded by what I least expected to see: the blossoming of Christianity in China.

A few years ago, yes, and even before this trip, many assured me that the vast majority of Chinese are simply not capable of understanding Christianity. Supposedly the Chinese, according to them, are not only non-religious; they are almost by nature absolutely incapable of accepting anything spiritual because they are materialistic in the extreme. To faith—and in part to Orthodox Christianity—they are so indifferent and cold that it is completely useless even talking to them about it.

To my great surprise, and—I have to admit—no less great joy, it all turns out to be precisely the other way around.

Yes, of course there is as they say, a cult of money and material success in China, but that’s not for me to judge. The legendary Chinese pragmatism has long been a “byword among the nations”. But what I came across on this trip remains one of the strongest impressions I have had in a long time.

Young Christians in China

It all began when some Chinese people calling themselves Christians expressed the desire to make my acquaintance after one of them read my book, Everyday Saints in English. To tell you the truth, these new acquaintances of mine couldn’t really say what confession they are in—they just read the Gospels, believe in the Lord Jesus Christ, pray to Him, and firmly and stubbornly consider themselves Christians. Some of them are not baptized at all, others were baptized by Protestants, yet others by Catholics… There are no Orthodox among them for the simple reason that I mentioned earlier in this conversation.

But what faith these Christians have! They invited me to their home in a new apartment building on the outskirts of Peking. Apparently in China they gather in different homes to pray; you might say it is like the early years of Christianity, or like fairly recent in times Russia. And this is extraordinarily touching. Really, it reminds me of the seventies and eighties in Moscow, when young believers gathered to pray, read akathists, always rushing to pass along to each other what were then rare Christian books, to get together… I saw in China today that same pure and radiant neophyte spirit… And they say that there is a huge number of such “house churches” all over China.

Most of the young people interested in the faith are picked up and lead to their faith by Pentecostals and Catholics. To be honest, they are struggling very courageously in those faiths…

Are their activities also illegal?

Their mission can be complicated at times, but unlike attending the Orthodox church, it is not illegal.

Of course, for us the Protestant way of doing things is somewhat novel. They say, “We are going to praise Christ!” and head off to the park with a guitar. We can imagine these Protestant songs: often poetically naïve, sometimes utterly simplistic, but sincere. Well, the Chinese Christians sing these songs in the parks and on the boulevards. Crowds of young people gather around them, and they ask about things with lively interest. Then someone passes around Holy Scripture on reprinted brochures. They answer questions, invite them to gatherings… This is not against the law. In any case, I did not see any actions against it by the authorities.

A group of Christians studying the Bible in China.

The Chinese’s interest in Christianity is, without exaggeration, enormous. We—Hieromonk Paul (Shcherbachev) and I—met with Chinese governmental officials, and they confirmed that they foresee a very serious future for Christianity in China. In their opinion, the pragmatic and materialistic development vector in their country has reached a dead end. Many Chinese understand that their lives need a completely different vector, a spiritual one. And many see the solution in Christianity.

According to various data, from seven to ten percent of the Chinese are Christians. This is an amount roughly equal to the population of our own country [Russia]. Officially, it is accepted like this: At the end of 2006, the head of the State bureau of religions Ye Siou Ben informed the information center that the number of Christians in China has reached 130 million (and there could be more recent data). It also must be taken into consideration that these are mainly young or medium age people. There are no exact statistics, but according to various data the number of Christians in China increases by one to three million every year.

Is there any missionary work being done in China now?

As far as I know, there is Archpriest Dionysius Pozdnayev [of the Moscow Patriarchate] and Hieromonk Damascene (Christensen) [of the Serbian Orthodox Church] who go there. But if we are talking about heterodox missions—many of them are coming from Russia, mainly Pentecostals. Christian doctors or small-scale businessmen go there consciously to combine their work with preaching.

There is a real—not renaissance, you can’t call it that—but a real discovery of Christianity happening in China. It is a real pity that we, for whom this matter is more important than for anyone else, have practically no participation in this.

And there is a real, serious interest in Orthodoxy there. Protestants and Catholics have told me that they are praying the Jesus prayer and seeking Orthodox literature in hopes of learning more about the Orthodox experience of communion with God… So, the Chinese young people’s sincere striving for faith has had the greatest impression on me and been the greatest—I am not even afraid to say the word—shock that I have experienced in recent times.

Pravoslavie.ru

Οι Χριστιανοί και οι Τούρκοι

blog counter

Σάββας Καλεντερίδης

Με βάση έκθεση της οργάνωσης Open Doors, 100.000.000 χριστιανοί που κατοικούν σε διάφορες περιοχές του κόσμου ζουν σε κίνδυνο. Στον κατάλογο των 50 πιο επικίνδυνων χωρών για τους χριστιανούς η Τουρκία καταλαμβάνει την 31η θέση.

Από την άλλη πλευρά, η πιο ασφαλής περιοχή για τους χριστιανούς είναι η περιοχή του Ομόσπονδου Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ, όπου έχουν καταφύγει τα τελευταία χρόνια από άλλες μη ασφαλείς περιοχές του Ιράκ, με πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν να είναι η μη γνώση της κουρδικής γλώσσας.

Η οργάνωση Open Doors είναι μια διεθνής ΜΚΥΟ που ιδρύθηκε το 1955 και έχει ως σκοπό την προστασία των χριστιανών που καταπιέζονται σε διάφορες περιοχές του κόσμου εξαιτίας της πίστης τους. Η οργάνωση κάθε χρόνο συντάσσει χάρτη με τις περιοχές που είναι επικίνδυνες για τους χριστιανούς. Στον χάρτη που συνέταξε για το 2011 η Τουρκία βρίσκεται στην 31η θέση, ενώ στην πρώτη θέση φιγουράρει η Βόρειος Κορέα, όπου εκ των 400.000 χριστιανών οι 70.000 κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.


Στη φετινή έκθεση της οργάνωσης, που ανακοινώθηκε την παραμονή της απονομής των Βραβείων Νόμπελ, υπάρχει ειδική αναφορά στο Ιράν, στην Τουρκία, στη Συρία, στο Ιράκ και το ομόσπονδο Κουρδιστάν.

Το Ιράν, από τη δεύτερη θέση που κατείχε πέρυσι, κατέβηκε στην πέμπτη σειρά, όπου οι χριστιανοί συνεχίζουν να υφίστανται πιέσεις, οι οποίες αυξήθηκαν με την άνοδο στην εξουσία των συντηρητικών ισλαμιστών, το 2005. Οι εκκλησίες των Αρμενίων και των Ασσυρίων χριστιανών που ζουν στη χώρα αυτή είναι υπό τη συνεχή παρακολούθηση του κράτους. Απαγορεύεται στους πολίτες του Ιράν να επιλέξουν τη χριστιανική θρησκεία, ενώ όσοι είναι ήδη χριστιανοί απειλούνται με θάνατο, όπως επιτάσσει ο ιερός νόμος (σαρία). Οι 460.000 χριστιανοί του Ιράν χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα κατά τη λειτουργία στην εκκλησία, ενώ απαγορεύεται ρητά η χρήση της περσικής γλώσσας στις θρησκευτικές τελετές και στη διδασκαλία.

Οσον αφορά την Τουρκία, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, αν και έχει υπογράψει τις σχετικές διεθνείς συμφωνίες, οι χριστιανοί στη χώρα αυτή δεν είναι ισότιμοι με τους μουσουλμάνους πολίτες. Ο χριστιανισμός είναι η μεγαλύτερη αιτία επίθεσης για τους Τούρκους εθνικιστές. Οι 100.000 χριστιανοί που ζουν στην Τουρκία θεωρούνται δυνάμει «πράκτορες ξένων δυνάμεων» από το κράτος και από τους μουσουλμάνους. Το γεγονός ότι δεν έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικοί ένοχοι της σφαγής των χριστιανών στη Μαλάτεια, τον Απρίλιο του 2007, αλλά και οι δολοφονίες του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ στην Κωνσταντινούπολη και του ιερέα Σαντόρο, στην Τραπεζούντα, αποτελεί απόδειξη της εμπλοκής του κράτους στις εγκληματικές ενέργειες εναντίον χριστιανών.

Σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ερντογάν, που έγιναν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, αυτές έχουν μείνει στα χαρτιά και δεν έχουν εφαρμοστεί στην πράξη.

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση, η κυβέρνηση αναγνωρίζει επίσημα μόνον την Εκκλησία των Αρμενίων και των Ελληνορθοδόξων, ενώ μέσα στην κοινωνία είναι εμπεδωμένη η άποψη ότι οι χριστιανοί είναι «πράκτορες ξένων δυνάμεων» και «προδότες της πατρίδας».

Επίσης δεν δίδονται άδειες ανέγερσης εκκλησιών, δεν επιτρέπεται η λειτουργία θρησκευτικών σχολείων, ενώ απαγορεύονται θρησκευτικά σεμινάρια. Οι χριστιανοί που εργάζονται στο Δημόσιο υφίστανται διακρίσεις και καταπιέσεις λόγω της πίστης τους, ενώ πολλοί χριστιανοί χάνουν τη δουλειά τους και πάλι εξαιτίας της πίστης τους. Επιπλέον, όσον αφορά την Τουρκία, η έκθεση αναφέρει ότι όσοι εισέρχονται σε εκκλησίες και όσοι προσέρχονται σε θρησκευτικές συγκεντρώσεις παρακολουθούνται στενά από αστυνομικούς και άτομα των υπηρεσιών πληροφοριών, υπό το πρόσχημα της προστασίας τους, ενώ εκείνοι που εξέρχονται των εκκλησιών υφίστανται παρενοχλήσεις και εξυβρίζονται από τους αστυνομικούς και από τους εθνικιστές-ισλαμιστές.

Τέλος, στην έκθεση αναφέρεται ότι 1.900.000 χριστιανοί της Συρίας, που ήταν η πιο ασφαλής χώρα για τους χριστιανούς στη Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ασφάλειας και επιβίωσης, εξαιτίας της δράσης των ένοπλων ισλαμιστών, ενώ το μέλλον τους προβλέπεται εξαιρετικά δυσοίωνο, σε περίπτωση που αναλάβουν τα ηνία της εξουσίας οι σουνίτες μουσουλμάνοι.

Οταν μιλούν Ελληνες για το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας, θεωρούνται «κύκλοι που ενοχλούνται από την ελληνοτουρκική προσέγγιση».

Τώρα που μιλούν οι ξένοι;

http://www.dimokratianews.gr

The Untold Secret: Many Former Anglicans Join The Orthodox Church

blog counter

by Fr. Anthony Bondi

As the Ordinariate of the Church of Rome makes big headlines about taking in former Anglican clergy the Western Rite Vicariate of the Russian Orthodox Church Outside of Russia is quietly growing.

The Vicariate was given a large boost two years ago with the entrance of Archbishop Anthony of the Former Exarchate of the Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and his Western Rite parishes.

Archbishop Anthony resigned his position and now serves the Russian Church as a Benedictine monk who is the Pastoral Vicar to the Metropolitan for Western Rite. To date there are 50 clergy who have come into the Vicariate in the past two years inclusive of the original group. There are many former Romans who became Anglicans and who now have found themselves wanting to leave the Anglican Communion or even the Continuing Churches.

Some former Roman Catholics turned Anglicans have applied to the Ordinariate only to find out after many months of waiting that they are considered “unsuitable” and would not be allowed to be Roman priests. So they find themselves wanting to leave the continuing churches but thinking that they would have to give up the priesthood if they do.

Some wish to be Orthodox but thought that they would have to learn Greek or Slavonic and celebrate the Eastern Liturgy…but then they find out about the Western Rites in the Russian and the Antiochian Churches.

Many have applied to the Antiochian Archdiocese, but having gone through property issues in their former affiliations, are very dismayed that they must turn over ownership of the property to the Archdiocese. The Russian Church’s Western Rite Vicariate does not require this.

We are interested more in their theology and spirituality and their salvation in the Ancient Church than their property. Many are seriously exploring entrance into the stability of Holy Orthodoxy.

At present we have received close to 30 applicants in the last two months. They need to go through the process which includes a criminal background check and canonical examinations. The examinations are ‘open book’ and their main purpose is diagnostic so that we are assured that the candidate will ‘read, learn, mark and inwardly digest’ the Orthodox Faith then live it and teach it faithfully.

The sensitive issue of ordination is oftentimes brought up. Father Anthony replies

“The Orthodox Church does not make judgments on the ordinations of other Churches. All she knows is what is essential for the celebration of her own grace-filled Mysteries, which is their celebration by an Orthodox priest ordained by a canonical Orthodox Bishop. I keep reminding candidates that there is no perfect Church so stop looking for one. But there is a Church that has continued to have the theological stability that this world so desperately needs and it has now opened the doors even wider to Western Christians.”

The transition is easy for most Anglicans. They never had a problem with the married priesthood, or believed in the Immaculate Conception or the treasury of merits, indulgences, papal infallibility, or immediate and universal jurisdiction.

“Why if an Anglican bishop and his parishes come in we generally will show him the respect due to his former office and elevate him to a Mitered Archpriest so that he can continue to celebrate a Pontifical Liturgy should he wish to do so.”

Some thought that the use of the Julian Calendar would be a problem. The Julian Calendar is 13 days behind the Gregorian one. However, we find that many like that, after the hype of Western Christmas is over, our Christmas rolls around on January 7th (December 25th Julian), (we have taken advantage of all of the post season sales) we can quietly celebrate the Incarnation of the Word made Flesh.

Recently a seeker said that he was reading the Chicago-Lambeth Quadrilateral and found his answer to the question what should he do?

“It was right in front of my eyes and written over a hundred years ago, but furthermore, we do hereby affirm that the Christian unity can be restored only by the return of all Christian communions to the principles of unity exemplified by the undivided Catholic Church during the first ages of its existence; which principles we believe to be the substantial deposit of Christian Faith and Order committed by Christ and his Apostles to the Church unto the end of the world, and therefore incapable of compromise or surrender by those who have been ordained to be its stewards and trustees for the common and equal benefit of all men.”

He picked up the phone and called me that night and said,

“I’m coming home.”

Fr. Anthony is the Pastoral Vicar for Western Rite to Metropolitan Hilarion and a monk of Christminster

Source:Virtue Online

Ανέγερση Ρωσικού Ναού του Αγ. Νικολάου στη Μπανγκόκ

blog counter

ΠΗΓΗ.Romfea

Νέος Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού θα ανεγερθεί στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης Μπανγκόκ, με ευλογία του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου.

Να αναφερθεί ότι η κατάθεση του θεμελίου λίθου θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012.

Στη σχετική απόφαση με αποδέκτη τον εκπρόσωπο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας στο Βασίλειο της Ταϊλάνδης Αρχιμανδρίτη Όλεγκ Τσερεπάνιν ο Πατριάρχης Κύριλλος γράφει: «Παρέχω την ευλογία μου για την έναρξη οικοδόμησης του Ναού Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού στη Μπανγκόκ, σύμφωνα με το κατατεθέν σχέδιο. Ταις πρεσβείες του Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας Νικολάου, να έχετε ευλογία του Κυρίου σε αυτό το σπουδαίο και καλό έργο Εσείς, οι κληρικοί, οι λαϊκοί και όλοι όσοι εργάζονται στις ενορίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας στην Ταϊλάνδη».

Από το καζίνο στην εκκλησία

blog counter

Τατιάνα Μαρσάνσκιχ, ειδικά για τη Russia Beyond the Headlines

Ο Σεργκέι Γιερεμέγιεφ μένει εδώ και εφτά χρόνια στο νησί Ολχόν, στη Βαϊκάλη. Τη δεκαετία του 1990 εργαζόταν σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία, είχε στην τσέπη του ένα πιστόλι και έπαιζε στο καζίνο. Τώρα είναι ένας απλός οικονόμος στην εκκλησία και ζει με την οικογένειά του σε ένα ξύλινο σπιτάκι.

Είναι ο μοναδικός ναός του νησιού. Αν δεν υπήρχε ο Σεργκέι, θα ήταν κλειστός και άδειος. Πηγή: προσωπικό αρχείο

Ο πρώην μοσχοβίτης Σεργκέι σηκώνεται στις επτά το πρωί. Μετά πηγαίνει στην εκκλησία, την ανοίγει και περιμένει όσο οι άνθρωποι προσέρχονται για προσευχή. Είναι ο μοναδικός ναός του νησιού. Αν δεν υπήρχε ο Σεργκέι, θα ήταν κλειστός και άδειος. Ήταν αυτός που έφτιαξε τον φράχτη γύρω του, βρήκε τις καμπάνες, και συνέδραμε στην ανέγερση του καμπαναριού. Φαίνεται τριάντα πέντε χρονών. Έχει μερικά πτυχία, ένα απ' αυτά είναι της Σορβόνης. Μιλά άπταιστα αγγλικά και γαλλικά. Καταλαβαίνει και ελληνικά. Κάποτε ήταν υπεύθυνος πρόσληψης προσωπικού. “Και μετά βαρέθηκα”, λέει ο ίδιος μέσα σ' ένα μικρό δωματιάκι του σπιτιού του, οι τοίχοι του οποίου είναι γεμάτοι εικόνες, και πίνει γάλα από μια κούπα. “Πήγα να σπουδάσω στο Παρίσι, ταξίδεψα πολύ. Κυρίως ήθελα να δω ρωσικά μοναστήρια. Πιθανόν, μόνο όταν βρεθείς στο εξωτερικό, αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι σοβαρά για την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας σου”.

Αλλαξε στο Αγιον Ορος

Όταν στο Πανεπιστήμιο είχαν διακοπές, ο Σεργκέι φόραγε το σακίδιο του, έβγαινε στον δρόμο και έκανε ωτοστόπ. “Πού πας;” τον ρωτούσαν οι οδηγοί. Έλεγε την αλήθεια: “Στο Άγιον Όρος”.  Ξεκινούσε το ταξίδι έχοντας πενήντα φράγκα στην τσέπη του, και το ολοκλήρωνε με χίλια. Οι οδηγοί που τον έπαιρναν συνοδηγό, του έδιναν όχι μόνο φαγητό, φάρμακα, αλλά και χρήματα. “Πώς να εξηγήσω τι έκανα στον Άθω;” χαμογελά ο Σεργκέι. “Ο Άθως είναι ένα μέρος όπου δεν πρέπει να μιλάς για πολλά πράγματα”. Οκτώ ώρες προσευχή, οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες ανάπαυση. Αυτή είναι η καθημερινότητα του Αγίου Όρους.

Ο Σεργκέι έχει μερικά πτυχία, ένα απ' αυτά είναι της Σορβόνης. Κάποτε ήταν υπεύθυνος πρόσληψης προσωπικού. “Και μετά βαρέθηκα”, λέει ο ίδιος. Πηγή: Cornelius Langenbruch

Σταδιακά τα ενδιαφέροντα του Σεργκέι άρχισαν να αλλάζουν. Δεν ξόδευε άσκοπα τα χρήματα, δεν έχανε χρόνο στο καζίνο, έκοψε επαφές με πολλούς φίλους. “Μου φαίνεται ότι τότε άλλαξε η αναπνοή μου”, λέει. Ένας αγιορείτης μοναχός του πρότεινε να μείνει στον Άθω. Για πάντα. Ο Σεργκέι όμως αρνήθηκε, λέει πως δεν ήταν έτοιμος, και γύρισε στη Μόσχα. Αλλά δεν κατάφερε να ζήσει στη Μόσχα. Ήθελε να φύγει από 'κει τρέχοντας. “Δεν άντεχα την φασαρία της πρωτεύουσας, και τον ανταγωνισμό. Κάλυπταν τα πάντα».

Ξενώνας “Φιλοξενία” 

Η Νάστια, η γυναίκα του Σεργκέι, μιλούσε με έναν Ολλανδό τουρίστα κοντά στην πύλη της εκκλησίας. “Δεν πιστεύω να είσαι ευτυχισμένη εδώ. Μπορείς να ζήσεις, ας πούμε ένα εξάμηνο, έναν χρόνο το πολύ, αλλά να μείνεις για πάντα...!” συλλογιζόταν εκείνος φωναχτά.

Η Νάστια χαμογελά. Ούτε οι γονείς της, ούτε οι φίλοι δεν καταλαβαίνουν την επιλογή της. Τι να πει ένας τυχαίος τουρίστας. Και εκείνη σπούδασε στο Παρίσι και πάντα ονειρευόταν μια καριέρα στη Δύση. Όταν ο Σεργκέι της πρότεινε να αφήσουν τη Μόσχα και να πάνε στο Ολχόν, της πήρε αρκετή ώρα να το βρει στον χάρτη. Τελικά, μόλις το βρήκε, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αφού στο μοναδικό κατοικημένο νησί της Βαϊκάλης δεν είχε καν ηλεκτρικό ρεύμα. Ο Σεργκέι όμως επέμεινε. Ήθελε να φύγει από τη Μόσχα, και δεν είχε πολλή σημασία για πού. Είχε ξαναπάει στο Ολχόν, και το νησί του άρεσε. “Μοιάζει κάπως με το Άγιο Όρος”, έλεγε συχνά.

“Ποιος φεύγει από μόνος του για να ζήσει στη Σιβηρία;” χαριτολογεί τώρα η Νάστια όταν ανακαλεί την πρώτη της αντίδραση για την προοπτική της μετακόμισης στη Βαϊκάλη. “Είχα πάντα την ιδέα ότι από 'δω φεύγουν τρέχοντας”. Ωστόσο, μάζεψε τη βαλίτσα και ακολούθησε τον άντρα της στο χωριό Χουζίρ. Έτσι, οι γονείς της της έβγαλαν το παρατσούκλι “γυναίκα του επαναστάτη που καταδικάστηκε”. Συνήθισε γρήγορα στην καινούργια ζωή. Εμαθε να αρμέγει κατσίκες, να καλλιεργεί αγγούρια και ντομάτες, γέννησε δύο παιδιά και άρχισε να τραγουδά στην χορωδία της εκκλησίας. “Τι έμαθα να απολαμβάνω;” επαναλαμβάνει η Νάστια την ερώτηση. “Το περπάτημα χωρίς παπούτσια στο γρασίδι, το ότι μπορείς να πας παντού με τα πόδια και κάθε μέρα να αναπνέεις τον θαλασσινό αέρα. Επίσης, ότι δεν χρειάζεται να εξοικονομώ χρήματα για να αγοράσω ένα διαμέρισμα στη Μόσχα”.

Η Βαϊκάλη είναι μαργαριτάρι της Σιβηρίας. Πηγή: Cornelius Langenbruch

Για να είναι η ζωή πιο χαρούμενη, αλλά και για να βοηθά τους ταξιδιώτες, η Νάστια και ο Σεργκέι άνοιξαν έναν ξενώνα με το ελληνικό όνομα “Φιλοξενία”. Βρίσκεται απέναντι από το δικό τους σπίτι, και πέντε βήματα μακριά από την εκκλησία. Άνθρωποι απ' όλον τον κόσμο φιλοξενούνται εκεί όλον τον χρόνο και απολύτως δωρεάν. Κάποιοι τουρίστες έρχονται ειδικά για να γνωρίσουν του περίεργους Ρώσους. Στον πρώτο όροφο του ξενώνα μένουν δύο Γάλλοι, που έφτασαν από το Παρίσι στη Μόσχα με ποδήλατα. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία, βάφουν τον φράχτη της εκκλησίας. Ένας Ισραηλινός φτιάχνει κάτι στο σπίτι του Σεργκέι, μια κοπέλα από την Αγία Πετρούπολη ανέβηκε πάνω στη σκάλα και καθαρίζει τις καμπάνες…

Ο Σεργκέι μεταφέρει νερό σε κουβάδες από στάμνες στο θερμοκήπιο και προσπαθεί, στον δρόμο, να απαντήσει στην ερώτηση σχετικά με τα εισοδήματά του. “Ως οικονόμος μπορώ να κρατάω για τον εαυτό μου ένα μέρος από τις δωρεές για τον ναό. Αυτή είναι η αμοιβή για την καθημερινή μου εργασία. Καμιά φορά δουλεύω ως ξεναγός. Επίσης υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι που βοηθάνε. Πρόσφατα, ήρθαν εδώ Γερμανοί. Τους είπα τα πάντα για τον ναό, και τους ξενάγησα. Και εκείνοι μάζεψαν στη Γερμανία οχτακόσια ευρώ, και μου τα έστειλαν. Ξέρεις πόσον καιρό μπορείς να ζήσεις στο Χουζίρ μ' αυτά τα λεφτά; Πάρα πολύ!”

Ο ήχος από τις καμπάνες απλώνεται πάνω από το χωριό. Ο Σεργκέι αφήνει τους κουβάδες και βιάζεται να πάει προς το καμπαναριό. Ο γιος του και η κόρη παίζουν εκεί το αγαπημένο τους παιχνίδι: Ποιος θα χτυπήσει την καμπάνα πιο δυνατά. Αν και δεν είναι πολύ ευχάριστος, ο ήχος αυτός, δεν ενοχλεί κανέναν. Στο Ολχόν, γενικά, όλοι βλέπουν τα πάντα πολύ ήρεμα.