ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ 9ΧΡΟΝΟΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΓΚΑΝΤΑ

blog counter

Μουσουλμάνος πατέρας έκαψε το 9χρονο γιο του γιατί ασπάστηκε τον Χριστιανισμό 

Ένας μουσουλμάνος στην ανατολική Ουγκάντα ​​έδεσε το 9χρονο γιο του σε ένα δέντρο και άναψε φωτιά επειδή ο γιος του ασπάσθηκε τον χριστιανισμό και αρνήθηκε να νηστέψει κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. 

Η Morning Star News αναφέρει ότι ο 9χρονος Nassif Malagara, ο οποίος ζει στην επαρχία Καμουλί, υπέστη σοβαρά εγκαύματα από τον πατέρα του, τον 36χρονο Abubakar Malagara, ο οποίος τον έπιασε να μην τηρεί το Ραμαζάνι. 

Μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα στις 5 Ιουνίου, το παιδί αποφάσισε να αφιερωθεί στο Χριστό καθώς προηγουμένως ένας γείτονας τον είχε πάει σε μια εκκλησία έξω από το χωριό.

Ο ιερέας της εκκλησίας, ο οποίος παρέμεινε ανώνυμος, για λόγους ασφαλείας, δήλωσε στην Morning Star News ότι το αγόρι έμεινε μετά την λειτουργία και του είπε ότι "ήθελε να δεχθεί τον Ιησού ως προσωπικό του Σωτήρα". 

«Ήμουν λίγο διστακτικός, αλλά μετά από συνεχείς πιέσεις στη συνέχεια προσευχήθηκα μαζί του, και έφυγε», εξήγησε ο ιερέας. 

Μετά από την εμπειρία του στην εκκλησία, ο ιερέας είπε ότι το αγόρι εξέφρασε στον πατέρα του και τη μητριά του, ότι δεν ήθελε πλέον να παρακολουθήσει το μεντρεσέ (ισλαμικό σχολείο) ή να λάβει μέρος σε μουσουλμανικές δραστηριότητες. 

Ο ιερέας πρόσθεσε ότι ο πατέρας και η μητριά θύμωσαν όταν έμαθαν ότι το αγόρι είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό. 

Στις 9 Ιουνίου, ο πατέρας του αγοριού έπιασε το παιδί να τρώει κατά την διάρκεια του ραμαζανιού και άρχισε να τον χτυπά με ραβδιά. 

Στη συνέχεια τον έδεσε σε μία μπανανιά, πήγε στο σπίτι και επέστρεψε με ένα αναμμένο κομμάτι ξύλο. Το δέντρο είχε ξερά φύλλα, που έπιασαν αμέσως φωτιά και προκάλεσαν σοβαρά εγκαύματα στο σώμα του. 

Οι γείτονες άκουσαν τις κραυγές του παιδιού, το έλυσαν από το δέντρο και το πήγαν στο νοσοκομείο, ενώ ο πατέρας συνελήφθη από την αστυνομία. 

Παρά το γεγονός ότι το 85 τοις εκατό του πληθυσμού της Ουγκάντα ​​είναι Χριστιανοί, το περιστατικό του μικρού Malagara δεν είναι το πρώτο με μουσουλμάνους στην ανατολική Ουγκάντα που κάνουν ​​αντίποινα εναντίον ενός μέλους της οικογένειάς τους επειδή άφησε το Ισλάμ για τον Χριστιανισμό. 

Τον Μάρτιο, δύο Μουσουλμάνοι στο Κατέντε χτύπησαν με ξύλα τα παιδιά τους και έκαψαν το σπίτι τους, όταν έμαθαν ότι είχαν δεχτεί τον Χριστιανισμό. 

Τον περασμένο Ιούνιο, μια χριστιανή μητέρα ενός 11χρονου δηλητηριάστηκε από τους μουσουλμάνους συγγενείς της, επειδή εκείνη και ο σύζυγός της, πρώην δάσκαλος σε ισλαμικό σχολείο, ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό. 

Τον περασμένο Οκτώβριο, μια Χριστιανή μητέρα οκτώ παιδιών σύρθηκε από το σπίτι της από έναν μουσουλμανικό όχλο και θανατώθηκε επειδή ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. 

 Πηγή

Ιεραποστολή στον “ψηφιακό κόσμο”. Ψηφίδες από την εμπειρία μας – Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολής Αγιάς

blog counter

Λίγα λόγια για τον π. Θεολόγο και το έργο του

blog counter

by Νέα Πρωία

Ο π. Θεολόγος κατά κόσμον Δημήτριος Χρυσανθακόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1951 από ευλαβείς και εύπορους γονείς. Έτυχε καλής ανατροφής και εθήτευσε ως μαθητής και συνεργάτης στις κατασκηνώσεις πλησίον του Ιεροκύρηκος τότε της Ι. Μητροπόλεως Πατρών Αρχιμ. Π. Χαρίτωνος Πνευματικάκι και μετέπειτα Ιεραποστόλου στην Αφρική τον οποίο είχε πνευματικό. Ο π. Χαρίτων του ενέπνευσε την αγάπη προς το Ιεραποστολικό έργο.

Το 1969 ως το 1975 σπούδασε και έλαβε το πτυχίο του ως αρχιτέκτων στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Το 1975 ως το 1977 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι στην αποκατάσταση μνημείων. Είναι γνώστης της Γαλλικής, Αγγλικής και Αλβανικής γλώσσης.Μετά τις σπουδές και την εκπλήρωσι της στρατιωτικής του θητείας (1977-1979) και ενώ λαμπρό επαγγελματικό και οικογενειακό μέλλον ανοιγόταν μπροστά του, το ενδιαφέρον του εστράφη στο Άγιον Όρος, όπου έκανε επισκέψεις και εγνώρισε τον Γέροντα Παΐσιο. Αυτό φαίνεται ήταν καθοριστικό για να ακολουθήσει την μοναχική ζωή. Το 1980 εκάρη μοναχός και εγκαταστάθηκε στο Όρος. Από τότε η ευλογία της Παναγίας τον συνέχει, τον πληροί δυνάμεων και τον εμπλουτίζει θεολογικά.

Το 1993 κατόπιν επίμονων προσκλήσεων του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου ανέλαβε προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας της Αρχιεπισκοπής και ασχολήθηκε με αναστηλώσεις παλαιών μοναστηριών, ναών και κτηρίων και ανοικοδομήσεις νέων ναών, σχολείων και γενικώς κάθε οικοδομικού έργου της Αρχιεπισκοπής.

Επίσης ήταν υπεύθυνος της νεολαίας και των κατασκηνώσεων υπό την καθοδήγησι του Αρχιεπισκόπου κ. Αναστασίου, στο έργο του οποίου συνέβαλλε με ένθεο ζήλο και επιτυχία.

Η καρδιά του ήταν μπορώ να πω δοσμένη στην Αφρική. Ήταν λαϊκός το 1976 που είχαμε επισκεφθεί μαζί με κάποιον άλλο φίλο για πρώτη φορά την Κανάγκα, για να βοηθήσουμε έστω και ελάχιστα τον σεβαστό και αγαπητό μας Γέροντα π. Χαρίτωνα. Τόσο τον είχε γοητεύσει η προσπάθεια, οι άνθρωποι και το όλο κλίμα, που είχε πει και το εννοούσε «καλόν εστίν ημάς ώδε είναι». Έκανε και δεύτερη επίσκεψη το 1986 ως ιερομόναχος, αλλά παρ’ ότι το επιθυμούσε, δεν έμεινε εκεί. «Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει». Ακολούθησε η εννεαετής προσφορά του στην Εκκλησία της Αλβανίας και από το 2004 υπακούει στην πρόσκλησι του Σεβ. Κεντρώας και αναλαμβάνει δράσι ως υπεύθυνος στο Κονγκό Μπράζα.

Ως αρχιτέκτων σχεδιάζει το κτήριο του Πανεπιστημίου και διάφορους Ναούς που του αναθέτει ο Σεβασμιώτατος. Παράλληλα διδάσκει ως καθηγητής τα μαθήματα της Ναοδομίας και Εικονογραφίας στους φοιτητές της Θεολογικής Σχολής.

Στο Κονγκό Μπράζα αναπτύσσει εκτεταμμένο έργο. Στην πρωτεύουσα Μπραζαβίλ οικοδομεί τον Ναό της Αναστάσεως και στοχεύει σε άλλο σημείο της πόλεως ανέγερσι νέου και ευρύχωρου Ναού, ενώ έχει αρχίσει ιεραποστολικό άνοιγμα και προς βορράν της χώρας.

Στην μεγαλούπολι Pointe Noire συγκρότησε ένα μεγάλο ιεραποστολικό κέντρο με αίθουσα ομιλιών που προσωρινά λειτουργεί ως Ναός. Παράπλευρα κτίζει τον μεγάλο Ναό του Αγίου Δημητρίου. Εκεί κτίσθηκε ιεραποστολική κατοικία με πνευματικό κέντρο στο ισόγειο και κοντά ο Ραδιοφωνικός σταθμός της Εκκλησίας. Στην παραγκούπολι της πόλεως στην θέσι ενός Ναού παράγκα υψώθηκε ο όμορφος Ναός της Αναλήψεως του Κυρίου και σε άλλη πολυάνθρωπη συνοικία συνεχίζονται οι εργασίες ανεγέρσεως του Ναού της Αγίας Φωτεινής με προοπτική να ακολουθήσει δίπλα του κατασκευή κλινικής ή Νοσοκομείου.

Στο Ντολιζί σε μεγάλη έκτασι που αγοράστηκε έγινε ο Ναός της Αγίας Ειρήνης, το Ορφανοτροφείο «Άγιος Ευστάθιος» και το Δημοτικό Σχολείο «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» και θα ακολουθήση Γυμνάσιο. Ακόμη παρακείμενη λιμνούλα αξιοποιήθηκε με ανάπτυξι μικρής μονάδος ιχθυοκαλλιέργειας για της ανάγκες του ιδρύματος. Ενώ λίγο μακρύτερα ευρίσκεται σε εξέλιξι τουβλοποιΐα και κεραμοπλαστική που θα βοηθήσουν στην συντήρησι του Ορφανοτροφείου και Σχολείου.



Στην πόλι ΝΚΑΥΙ σχεδιάσε ένα πανέμορφο και πρωτότυπο οκταγωνικό Ναό που σχεδόν τελειώνει, αφιερωμένο στην Μεταμόρφωσι του Κυρίου. Το επόμενο βήμα θα είναι ένα ιατρείο.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην οργάνωσι των ενοριών με συμβούλια και επιτροπές, καθώς και της νεολαίας σε ομάδες με προεδρεία σε όλες τις πόλεις. Οι νεολαίοι έχουν αναλάβει πνευματικές εκδηλώσεις και πολλές άλλες δραστηριότητες. Μία φορά το χρόνο και σε διαφορετική πόλι κάνουν συνέδρια και οι χορωδίες τους διαγωνίζονται για την ανάδειξι της άριστης. Συγκεντρώνεται πολύς κόσμος και δημιουργείται ατμόσφαιρα ενθουσιασμού.

Ο π. Θεολόγος με την υποστήριξη του Σεβασμιωτάτου κ. Ιγνατίου που δίνει το παρόν σε κάθε εκδήλωσι έχει εμπνεύσει την αγάπη στην Εκκλησία και την συμμετοχή των πιστών στην ενοριακή ζωή σε όλες τις πόλεις, όπου η Ορθοδοξία δίνει το παρόν.

Γενικά το έργο που έχει επιτύχει είναι αξιοθαύμαστο και είναι ευοίωνες οι προβλέψεις για την συνέχειά του.

Οι Αφρικανοί αδελφοί μας στο Κονγκό Μπράζα έχουν πολλαπλώς ευεργετηθεί από την προσωπικότητας του π. Θεολόγου και ευγνωμονούν τον Σεβ. Κεντρώας που τον έστειλε κοντά τους.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2007 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος κατά την επίσκεψί του στο Dolisie ετέλεσε τα εγκαίνια του Ορφανοτροφείου «ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ» και εξέφρασε την εκτίμησί του για τους μόχθους και τις προσπάθειες του π. Θεολόγου. Επήνεσε μάλιστα το έργο του και τον ενεθάρρυνε προς συνέχισί του, διαβεβαώνοντας τον ότι θα έχει την αμέριστη υποστήριξη του.

Και όντως με τις ευχές Του, ευλόγησε ο Θεός και μέρα με την ημέρα παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα η Αληθινή Πίστις ακτινοβολεί και οι καμπάνες της Ορθοδοξίας χτυπούν και προσκαλούν.

Νικόλαος Σίμος

Πηγή: Φως Εθνών, Τεύχος 126, σελίδες 7 – 9

Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ, ο μεγάλος Ρώσος ιεραπόστολος

blog counter

Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ (31 Μαρτίου)

Ο άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο πιο μεγάλος Ρώσος ιεραπόστολος. Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1797 στο χωριό Ανζίσκογιε της Σιβηρίας, της επαρχίας Ιρκούτσκ, από πτωχούς και ευσεβείς γονείς, τον Ευσέβιο και τη Θέκλα και το όνομά του ήταν Ιωάννης. Στα ρωσικά το όνομά του ήταν Ιβάν Γιεφσέγιεβιτς Ποπώφ. Του έδωσαν ως επίθετο το όνομα του κοιμηθέντος Αρχιεπισκόπου του Ιρκούτσκ Βενιαμίν.

Σε ηλικία πέντε ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, αλλά ο θείος του, ο ιερομόναχος Δαβίδ, του εξασφάλισε το 1806 μια θέση στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ιρκούτσκ. Εκεί επιδόθηκε στη μάθηση, αλλά και στις πρακτικές τέχνες. Έγινε καλός μαραγκός, μηχανικός, σιδηρουργός και ωρολογοποιός. Αργότερα οι γνώσεις του αποδείχθηκαν πολύτιμες. Σε αμοιβή για την επίδοσή του πήρε το επίθετο Βενιαμίνωφ. Ένα χρόνο πριν τελειώσει τις σπουδές του, το 1817, νυμφεύεται την Αικατερίνα, κόρη ιερέα. Στις 13 Μαΐου του ιδίου έτους χειροτονείται διάκονος και διορίζεται στο ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ιρκούτσκ. Στις 28 Μαΐου 1821 ο Άγιος χειροτονείται πρεσβύτερος. Μετά από λίγο, το 1823, αναχωρεί με την οικογένειά του για την Αμερική. Μετά από ταξίδι 14 μηνών φθάνει στις 24 Ιουλίου 1824 στο νησί Ουναλάσκα, στην Αλάσκα, και αρχίζει το ιεραποστολικό του έργο. Ζει ανάμεσα σ’ ένα λαό που κυριαρχούν ειδωλολατρικές αντιλήψεις και ελάχιστα στοιχεία χριστιανισμού από τις προηγούμενες ιεραποστολές. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν η κατασκευή ενός ναού με τα ίδια του τα χέρια και με την βοήθεια των ιθαγενών. Μαθαίνει την γλώσσα των Αλλεούτιων σε σύντομο χρονικό διάστημα και χωρίς αργοπορία μεταφράζει λειτουργικά κείμενα και περικοπές της Αγίας Γραφής. Στην συνέχεια συντάσσει την πρώτη γραμματική της γλώσσας των ιθαγενών και το πρώτο αλφάβητο για την άγραφη-ως τότε γλώσσα. Γράφει κατήχηση στην αλεουτιανή γλώσσα και μετάφραση του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου και το βιβλίο «Υπόδειξη του δρόμου προς την Βασιλεία των Ουρανών». Στα δέκα χρόνια της παραμονής του στην Ουναλάσκα δεν έμεινε ούτε ένας ιθαγενής ειδωλολάτρης. Η ιεραποστολή προχώρησε και στην ευρύτερη περιοχή. Πέρασαν έτσι δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Ίδρυσε σχολεία, ιατρεία, ναούς και ταξίδεψε σε κάθε γωνιά για να γνωρίσει τους ιθαγενείς, να τους συμπαρασταθεί και να τους μεταδώσει το ευαγγελικό μήνυμα. Οι ιθαγενείς τον εκτίμησαν απεριόριστα κι εκείνος έζησε σαν ένας απ’ αυτούς και μοιράστηκε τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους.

Ο Άγιος επιστρέφει με την οικογένεια στην Μόσχα το 1838 και τοποθετείται στον καθεδρικό ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Όμως, στις 25 Νοεμβρίου 1835 ανήμερα στην εορτή της, η πρεσβυτέρα Αικατερίνη πεθαίνει. Ο Άγιος με την συμβολή του Μητροπολίτου Μόσχας Φιλαρέτου, κείρεται μοναχός στις 27 Νοεμβρίου 1840 και λαμβάνει το όνομα Ιννοκέντιος, προς τιμήν του Αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ. Η κουρά του έγινε από τον ίδιο τον Μητροπολίτη Μόσχας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1840 εκλέγεται Επίσκοπος Καμτσάτκας, Κουρίλλων και Αλλεουτίων Νήσων, ενώ συγχρόνως του δίδεται η κανονική εξουσία για όλες τις απομακρυσμένες ιεραποστολικές περιοχής. Η έδρα του ήταν η πόλη Σίτκα.

Το έργο του στην Αλάσκα είναι τεράστιο. Εργάζεται μέσα σε ένα αφάνταστα δύσκολο περιβάλλον, διατρέχοντας τις παγωμένες εκτάσεις και κινδυνεύοντας συνεχώς από χιονοστιβάδες, ρωγμές στον πάγο, άγρια ζώα και έλλειψη τροφής. Η ίδρυση σχολείων αποτελεί κύριο μέλημά του. Γράφει γι αυτό, το 1845, στον Μητροπολίτη Μόσχας Φιλάρετο: «Προσπάθησα να διδάξω όλα τα παιδιά του Θεού. Αν οι Αλλεουτιανοί με αγαπούν, το κάνουν μόνο γιατί τους έχω διδάξει».

 Την ίδια περίοδο, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας, η Επισκοπή του Αγίου Ιννοκεντίου επεκτείνεται περιλαμβάνοντας στους κόλπους της όλη τη Γιακουτία και η έδρα μετατίθεται από την πόλη Σίτκα στο Γιακούτσκ της Σιβηρίας. Εκεί ακολουθούν νέοι ιεραποστολικοί αγώνες.

Ο Άγιος Ιννοκέντιος είναι πλέον 70 ετών και έχει χάσει τις σωματικές του δυνάμεις, υποφέροντας πολύ από τα μάτια του.  Ζήτησε από το μητροπολίτη Μόσχας άγιο Φιλάρετο να του επιτρέψει να παραιτηθεί και να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Όμως ο άγιος Φιλάρετος κοιμήθηκε ξαφνικά και η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε διάδοχό του τον άγιο Ιννοκέντιο στις 25 Μαΐου 1868. Στη σπουδαία νέα του θέση ο άγιος διέπρεψε για μια ακόμη φορά, για μια δεκαετία, δείχνοντας μεγάλη ποιμαντική αλλά και κοινωνική μέριμνα. Φρόντισε επίσης και για την Αλάσκα, ιδρύοντας μια Ανεξάρτητη Αλεουτιανή Επισκοπή με έδρα τον Άγιο Φραγκίσκο.

Ο άγιος Ιννοκέντιος, μετά από 58 χρόνια ιερουργίας του Ευαγγελίου, κοιμήθηκε το Μ. Σάββατο του 1879 λίγο μετά την αναστάσιμη Ακολουθία και τάφηκε στη λαύρα της Αγίας Τριάδας του αγίου Σεργίου, δίπλα στο μητροπολίτη Φιλάρετο. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Μόσχας ανακήρυξε Άγιο τον Ιννοκέντιο στις 6 Οκτωβρίου του 1977.  Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Μαρτίου, καθώς και στις 13 Δεκεμβρίου, μαζί με τους άλλους αγίους της Αλάσκας.

Το μεγάλο του έργο, όπως ο ίδιος έλεγε, ήταν έργο της θείας χάριτος. «Είμαστε όλοι όργανα της θείας Χάριτος, τα έργα του ανθρώπου κατευθύνονται από τον Κύριο». Ενσάρκωσε, στην εποχή του, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει ή να το θέλει το έργο των Αποστόλων του Χριστού.

Πώς μια ορφανή επιθυμεί να πληρώσει το χρέος της προς την Εκκλησία

blog counter

Κάποτε, εμβαθύνοντας στις ανεξερεύνητες βουλές του Θεού, με όσα ζούμε καθημερινά, μέσα στην πορεία της Ορθόδοξης ιεραποστολής, διερωτώμαι τι λόγο θα δώσουμε στον Θεό εμείς που, υποτίθεται, βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, ζώντας, συνεχώς, το δράμα τόσων ψυχών, εικόνων του Θεού, χωρίς να γνωρίζουμε πως ο Θεός ενεργεί και ποια σχέδια έχει για τον καθένα απ’ αυτά τα πλάσματα του Δημιουργού.

Οι περιπτώσεις των παιδιών που έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν ενώ στερούνται των βιολογικών τους γονιών είναι πάρα πολλές. Τα δράματα των ορφανών είναι τεράστια.

Με τα προγράμματα που η Μητρόπολη Κένυας έθεσε σε εφαρμογή, ιδιαίτερα μέσω των ορφανοτροφείων της, είναι αμέτρητα.

Η Εκκλησία βρίσκεται κοντά στα ορφανά και κάνει ότι μπορεί να βοηθηθούν περισσότερα, να στηρίξουν τα παιδιά αυτά και να τους δώσουν ελπίδα και δύναμη.

Είναι μέσα στην αποστολή μας. Θέλουμε να προσφέρουμε ποιότητα ζωής στα απροστάτευτα αυτά πλάσματα του Θεού, που, χωρίς να φταίνε, βρέθηκαν μόνα τους και χωρίς κανένα στήριγμα, καμιά ελπίδα και, φυσικά, χωρίς κανένα μέλλον.

Κι όμως παρ’ όλο που τα ορφανά αυτά τα πήραμε όταν ήταν βρέφη, μεγάλωσαν μέσα στις αγκάλες της Εκκλησίας μας.

Τους δόθηκαν όλα τα απαραίτητα εφόδια πνευματικά, ηθικά, ακαδημαϊκά και άλλα για να αναδειχθούν, στο τέλος, παιδιά με πλούσιο πνευματικό κόσμο.

Πολλές φορές διερωτήθηκα πώς τα παιδιά αυτά, αφού στερήθηκαν των βιολογικών τους γονιών, μπόρεσαν, στο τέλος, να επιδείξουν άριστη συμπεριφορά και διαγωγή.

Στο ορφανοτροφείο μας τους δίναμε τα πάντα. Ζούσαν μια ευχάριστη και ξέγνοιαστη ζωή. Δεν τους έλειπε τίποτα.

Το σχολείο δίπλα στον ίδιο τον χώρο τους, η Εκκλησία με τις ιερές ακολουθίες, οι περίπατοι στον παρακείμενο ποταμό με την όμορφη φύση, τα παιχνίδια, όλα αυτά σημάδεψαν τη ζωή όλων των ορφανών και είχαν μέσα τους την αίσθηση ότι ο Θεός ήταν πατέρας και μητέρα τους!

Έτσι πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Από την κούνια τα παραλάβαμε προτού ακόμα καλά – καλά γνωρίσουν τι γινόταν γύρω τους. Είχαν όλα τα καλά του Θεού.

Δεν γνωρίζαμε ποιο δρόμο θ’ ακολουθούσαν και ποια κατορθώματα θα μπορούσαν να έχουν στη ζωή τους.

Τα βλέπαμε, τα χαιρόμαστε, τα καμαρώναμε. Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωναν. Είχαν την ευκαιρία να φοιτήσουν στα δημοτικά, γυμνάσια ακόμα και στα πανεπιστήμια.

Εδώ, τώρα, δίνω τον λόγο σ’ ένα κορίτσι δικό μας, την Θέκλα. Την βαπτίσαμε. Είχε την ευκαιρία να περάσει όλα τα στάδια της ζωής της μαζί μας.

Ξαφνικά, παίρνω ένα γράμμα της, μια αίτησή της προς τον γράφοντα. Τέλειωσε νηπιαγωγός και τώρα ήθελε να δουλέψει. Να πώς εκφράζεται στο γράμμα της, αυτό το οποίο με εξέπληξε αλλά και μου έδωσε δυνατά μηνύματα καλλιεργημένου ανθρώπου.

Γράφει: «Είμαι η Θέκλα. Δεν έχω γονείς ούτε συγγενείς. Μεγάλωσα μέσα στο ορφανοτροφείο Μακάριος στο Νιέρι και ήμουν, επίσης, μαθήτρια στο Δημοτικό Σχολείο Μακάριος. Συνέχισα με τις σπουδές μου και τώρα έχω συμπληρώσει και πάρει δίπλωμα παιδαγωγικής. Έκανα αυτό το μάθημα (ειδίκευση), γιατί αγαπώ τα παιδιά. Ο κύριος λόγος που σας γράφω αυτή την επιστολή είναι για να σας παρακαλέσω να μου δώσετε τώρα μια εργασία. Θα ήθελα να επιστρέψω (να δώσω) τη βοήθεια που η Ορθόδοξη Εκκλησία μου πρόσφερε, με καθαρή καρδιά. Σας παρακαλώ να με βοηθήσετε και να μου προσφέρετε αυτή την ευκαιρία. Υπόσχομαι να το κάνω με καθαρή καρδιά και δεν θα σας προσβάλω. Δεν θα ξεχάσω να ευχαριστήσω τα ακόλουθα πρόσωπα: Την Σεβασμιότητά σας για την ευλογία που μου προσφέρατε στη ζωή μου. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, γιατί είστε αυτό το πρόσωπο που ο Θεός σας έστειλε, για να βοηθήσετε πολλούς ανθρώπους όπως εμένα …».

Αφού ευχαριστεί και άλλους που την βοήθησαν, κατά τη διάρκεια της ορφάνιας της, τελευταίο ευχαριστεί όλως ιδιαιτέρως τον ιερέα Μ. και την οικογένειά του, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι και σήμερα, ήταν παρόντες όλοι και την έκαναν να αισθάνεται ότι ήταν μέλος της οικογένειάς τους, αφού περνούσε όλα τα χρόνια, την περίοδο των διακοπών, μαζί τους.

Συνήθως, τα ορφανά, όταν κλείσουν τα σχολεία πηγαίνουν και μένουν μαζί με συγγενικά τους πρόσωπα, αν υπάρχουν, ή ακόμα φίλους εθελοντές που είναι πρόθυμοι να τους φιλοξενήσουν.

Δυστυχώς ένας μεγάλος αριθμός ορφανών παραμένουν και κατά τη διάρκεια των διακοπών στο ορφανοτροφείο, αφού δεν γνωρίζουν κανένα πρόσωπο ή εθελοντή που μπορεί να τους φιλοξενήσει.

Ο ιερέας Μ. δεν είναι κανένας πλούσιος. Επειδή τον γνωρίζω, ξεκίνησε κι αυτός από την πολύ γνωστή παραγκούπολη της Κιπίρας και είχε προσωπική εμπειρία, ήξερε τι σημαίνει φτώχεια, στέρηση, πόνος, θλίψη και προπαντός πείνα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία του συμπαραστάθηκε από την ώρα που ήλθε στον κόσμο αυτό. Τον θυμάμαι ακόμα πως ερχόταν κάθε Σάββατο στον ναό του Αγίου, για να σφουγγαρίσει και ετοιμάσει τον ναό για τη λειτουργία της επομένης.

Έπαιρνε ένα μικρό βοήθημα για τα επιπλέον έξοδά του, αφού η Εκκλησία ανέλαβε να πληρώνει τα δίδακτρα του σχολείου του. Ακόμα, θυμάμαι πόσο αγαπούσαν το διακόνημα μέσα στο ιερό κάθε Κυριακή, βοηθώντας τον ιερέα.

Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Αποδείχθηκε ότι η περίοδος αυτή της ζωής του τον επηρέασε τόσο πολύ και του έδωσε σωστά μηνύματα και τον προετοίμασε κατάλληλα για να καταλήξει στο τέλος να γίνει ο ίδιος λειτουργός των Θείων Μυστηρίων.

Θυμόταν τα χρόνια εκείνα και παρόλο που ο ίδιος είχε πέντε παιδιά, θέλησε με ιδιαίτερη φροντίδα και αγάπη ν’ ανοίγει τις πόρτες του σπιτιού του και να συμπεριλάβει αυτή την ορφανή, ανάμεσα στα δικά του παιδιά.

Η ίδια ομολογεί ότι πέρασε τόσο ωραία από τα μικρά της χρόνια μέσα σ’ αυτή την οικογένεια που δεν αισθάνθηκε όπως τα άλλα παιδιά την στέρηση των βιολογικών της γονιών. Την φρόντιζαν και την αγάπησαν σαν δικό τους παιδί.

Κρατώ, ακόμα, στα χέρια μου την αίτησή της. Την διαβάζω ξανά και ξανά και ευχαριστώ τον Θεό, που, με τη βοήθεια τόσων καλών εθελοντών, μπορέσαμε και της δώσαμε ό,τι καλύτερο, για να μπορεί, σήμερα, να βλέπει, μπροστά της, ένα λαμπρό μέλλον, με αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη.

Το πιο σημαντικό: παρ’ όλο που δεν γνώρισε την αγάπη και τη θαλπωρή των φυσικών της γονιών, εντούτοις ωφελήθηκε ψυχικά και εσωτερικά, πνευματικά, μέσα στο θαυμάσιο περιβάλλον του ορφανοτροφείου μας, στάθηκε στο ύψος των δύσκολων περιστάσεων, δυνατή και με ατσάλινη θέληση, με πίστη και βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα τη βοηθήσει, στο τέλος, να υπερνικήσει τις δυσκολίες και τα προβλήματα, για να μπορέσει να εκπληρώσει τα όνειρά και τις ευγενικές της επιδιώξεις.

Κάθεται τώρα και συλλογίζεται. Αυτή η στέρηση των γονέων της από μικρής ηλικίας ήταν ίσως ένας άλλος τρόπος να γνωρίσει τον Χριστό στη ζωή της και να Τον κάνει πραγματικό φίλο Της.

Το γεγονός ότι μέσα στο περιβάλλον του ορφανοτροφείου μας μπορούσε να συνομιλεί ελεύθερα και απ’ ευθείας με τον μοναδικό φίλο και πατέρα της ήταν μια όαση μέσα στην τραυματισμένη ψυχή της ορφάνιας της, ένα βάλσαμο, που, συνεχώς, έβλεπε ν’ απλώνεται γύρω της, η, χωρίς όρια και περιορισμούς, μεγάλη και ειλικρινής ΑΓΑΠΗ Εκείνου, στον οποίο εναπέθεσε όλες τις ελπίδες της.

Τα χαρίσματα και οι δωρεές που έπαιρνε από τις ακαδημαϊκές επιτυχίες της αλλά, περισσότερο, από τη βαθιά πνευματική εμπειρία, με τις καθημερινές ακολουθίες, ο Επίσκοπος, ο ιερέας και οι υπόλοιποι, που την θυμόντουσαν συνέχεια, της έδωσαν τη δυνατότητα αυτής της απευθείας οικειότητας με την πηγή της αλήθειας και της ζωής, τον ίδιο τον Χριστό.

Ο Μουσουλμάνος διάσημος επιστήμονας που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό

blog counter


 

O πρώην Μουσουλμάνος διάσημος επιστήμονας από τη Σαουδική Αραβία με καταγωγή από την πόλη της Τζέντα Δρ Khalid Al-Sida, ασπάστηκε τον Χριστιανισμό πριν από λίγο καιρό.

Σήμερα ο διάσημος μικροβιολόγος Δρ Khalid Al-Sida έχει επιλέξει να κηρύττει τον Χριστιανισμό στους Μουσουλμάνους.

Όπως δηλώνει ο πρώην πλέον μουσουλμάνος επιστήμονας που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό,Δρ Khalid Al-Sida, «Ο Ιησούς είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Ο Ιησούς με έσωσε στη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, όταν ήμουν πρόσφυγας, και το σημαντικότερο – ο Κύριος με έσωσε από τον αιώνιο θάνατο. Δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω τον Ιησού για την αγάπη Του για μένα, την οικογένειά μου και τους ανθρώπους μου »..

Για περισσότερα από 33 χρόνια ο Δρ Khalid Al-Sida, υπήρξε ένας αφοσιωμένος οπαδός του Ισλάμ. Ωστόσο, ως επιστήμονας από τη φύση του, συνήθιζε να κάνει ερωτήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν τα  ερωτήματα αυτά, να οδηγήσουν τον διάσημο μικροβιολόγο στο Χριστιανισμό και στην πίστη στον Ιησού Χριστό.

Σύμφωνα, με τη μαρτυρία του ίδιου του Δόκτωρος Khalid Al-Sid, ένα όνειρο ήταν εκείνο που τον οδήγησε να ασπαστεί τον Χριστιανισμό.

«Μετά το μήνα του μέλιτος, πήγα πίσω στη Σαουδική Αραβία. Είδα ένα όνειρο. Σε μένα, αποκαλύφθηκε ο Ιησούς – ο Υιός του Θεού και Σωτήρας. Αλλά ήταν δύσκολο να τον δεχτώ από τη στιγμή που ήμουν μουσουλμάνος 33 χρόνια. Τότε αποφάσισα να διαβάσω την Αγία Γραφή. Ένιωσα τεράστια δύναμη από το Λόγο του Θεού.

Έχω διαβάσει την Αγία Γραφή περίπου 8-9 χρόνια. Ήταν τόσο όμορφη» σημείωσε ο διάσημος επιστήμονας σε μια προσπάθεια να εξηγήσει πώς προσέγγισε τον Χριστιανισμό.

- See more at: http://www.pronews.gr/portal/20160221/religion/%

Η πρώτη Ἱεραποστολική ἐπίσκεψη στή Τόνκα τόν Μάρτιο τοῦ 2007, τοῦ Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας π. Ἀμφιλοχίου.

blog counter

Ψάχνοντας τό "χρονοντούλαπο" τῶν Videos βρῆκα ξεχασμένο ἕνα Video ἀπό τήν πρώτη Ἱεραποστολική ἐπίσκεψη στή Τόνκα τόν Μάρτιο τοῦ 2007, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας κ. Ἀμφιλοχίου.Ἀπολαύστετο.
Δημοσιεύτηκε από Fiji Islands Greek Orthodox Church στις Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016