Έλληνας ερημίτης Ιεραπόστολος στους Λάπωνες

blog counter

Που να φανταστεί κανείς ότι στα μέσα του 14ου αιώνα ένας μοναχός από την Κωνσταντινούπολη θα αποφάσιζε να διαλέξει το νησί Μουρμάνσκ της λίμνης  Ονέγκα στο βόρειο άκρο της Ρωσίας για έρημο, προκειμένου να ασκηθεί!

Την ιστορία του την γνωρίζουμε από τη διαθήκη του, που μας άφησε.

Τον έλεγαν Λάζαρο, φαίνεται ότι για αρκετό διάστημα, πριν πάρει την απόφαση να γίνει ερημίτης, ζούσε στη Ρωσία, στην περιοχή του Νόβγκοροντ. Από το χώρο της ασκήσεώς του, το Μουρμάνσκ, έμεινε στην ιστορία ως Λάζαρος Μουρμάνσκι.

Ο ερημίτης Λάζαρος, γύρω στα 1351, παίρνει το δρόμο προς βορρά, στην περιοχή που κατοικούσαν οι Λάπωνες.

Αναζητεί τόπο ησυχίας και περισυλλογής, φτάνει στη λίμνη  Ονέγκα και διαλέγει το νησί της αναχωρήσεώς του.

Φαίνεται ότι στην αρχή πρέπει να είχε πολύ μεγάλες δυσκολίες με τους νομάδες κατοίκους της περιοχής κοντά στη λίμνη, δηλαδή τους Λάπωνες και τους Τσούντους.

Στη διαθήκη του τους χαρακτηρίζει «ανθρωποφάγους», ασφαλώς όχι με την κυριολεκτική σημασία της λέξεως, αλλά για τα βάσανα που πέρασε από αυτούς.

Να πως τα περιγράφει με λίγα λόγια, στη διαθήκη του: «Πολλές στενοχώριες, πολύ ξύλο και πληγές υπέμεινα από αυτούς.

Συχνά με χτυπούσαν και με έδιωχναν από τη λίμνη. Μου έκαψαν μάλιστα και την καλύβα μου.

Οι καταραμένοι δέχονταν τη διδασκαλία του διαβόλου και είχαν πολλές δεισιδαιμονίες. Έφτιαξαν μάλιστα ένα καταυλισμό κοντά μου με γυναίκες και παιδιά.

Έκαναν άσχημα πράγματα και μου είπαν: «Καλόγερε, φεύγα από έδώ». Και οι ανθρωποφάγοι ήθελαν να με σκοτώσουν και να δώσουν το πτώμα μου τροφή στα σκυλιά τους…».

Η κατάσταση αυτή άλλαξε, όταν μια φορά θεράπευσε ένα παιδί Λάπωνα, που γεννήθηκε τυφλό.

Τότε ο πατέρας του παιδιού και όλη η οικογένεια δέχτηκαν τη χριστιανική πίστη.

Με τον καιρό διαδόθηκε η φήμη του ερημίτη στην περιοχή.

Πολλοί μοναχοί συγκεντρώθηκαν γύρω του από διάφορες περιοχές, με αποτέλεσμα να ανοικοδομηθεί ένας ναός, αφιερωμένος στην «Ανάσταση του Λαζάρου, του φίλου του Θεού» και συγχρόνως ένα μοναστήρι.

Όσοι από τους ιθαγενείς έγιναν χριστιανοί εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον τόπο εκείνο, ενώ οι άλλοι, συνεχίζοντας το νομαδικό τους βίο, έφυγαν για άλλες περιοχές.

Μοναχός Σέργιος

Πηγή: Τριμηνιαίο περιοδικό «Πάντα τα Έθνη», Έτος Ι΄, τ.37, 1ο τρίμηνο 1991, εκδότης «Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

Θεοφάνεια στο νέο Καθεδρικό Ναό στα Τίρανα

blog counter

•   ηλεκτρονικού ταχυδρομείου

ΠΗΓΗ. orthodoxalbania.org - Romfea

Η εορτινή ατμόσφαιρα των Θεοφανίων και του Αγιασμού των Υδάτων έγινε ακόμα πιο αισθητή αυτή τη χρονιά στα Τίρανα, αφού οι εκδηλώσεις έλαβαν χώρα στο νέο Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού. Εκατοντάδες πιστοί τον κατέκλισαν από τις πρώτες πρωινές ώρες, αλλά όπως συμβαίνει στις μεγάλες εορτές, οι εκατοντάδες πιστών έγιναν γρήγορα χιλιάδες.

Οι τεράστιοι χώροι ωστόσο του νέου Καθεδρικού Ναού απέκλεισαν με επιτυχία κάθε ενδεχόμενο συνωστισμού που παρατηρείται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις.  

Τη Θεία Λειτουργία ετέλεσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος, υποβοηθούμενος από τους Επισκόπους Αμαντίας κ. Ναθαναήλ και Βύλιδος Άστειο και άλλους κληρικούς. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού, πριν από την οποία ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Αναστάσιος απευθύνθηκε στους πιστούς για να τους εξηγήσει τα διαδικαστικά της τελέσεώς της στο νέο Καθεδρικό Ναό, και στη συνέχεια ομίλησε περί του νοήματος της ημέρας, κατά την οποία η όλη κτίση καθαγιάζεται και ανανεώνεται και ο κόσμος παίρνει καινούργιο φως.

Η ακολουθία τελέσθηκε εντός του Καθεδρικού Ναού και ολοκληρώθηκε εκτός αυτού με τον αγιασμό των υδάτων και την μεταφορά του αγιάσματος στις δεξαμενές, όπου καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας χιλιάδες πιστοί προσήλθαν με ευλάβεια για να γεμίσουν τα δοχεία τους προς αγιασμό των οικογενειών και των σπιτιών τους.   
 

Η Ορθόδοξη Μαρτυρία στην Παπούα-VIDEO-`1

blog counter

Η Ορθόδοξη μαρτυρία στην Δυτική Παπούα.

blog counter

04ΙΑΝ

Εισαγωγικά.

Στα πλαίσια της έρευνάς μας για την καταγραφή της ορθόδοξης παρουσίας  στην ευρύτερη περιοχή της Ασίας, σημαντικός σταθμός αποτέλεσε η περιοχή της  Δυτικής Παπούα.

Συγκεκριμένα ανακαλύψαμε την ύπαρξη ορθοδόξων κοινοτήτων, που άρχισαν να δημιουργούνται μετά το 2007. Προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επαφή με μέλη των κοινοτήτων αυτών και μετά από πολύ δυσκολία το καταφέραμε.

Συγκεκριμένα ήρθαμε σε επαφή με τον π.Χρυσόστομο Gaspersz, που είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Jayapura  και που δραστηροποιείται ιεραποστολικά  στην περιοχή Abepura της Δυτικής Παπούα. Ο π. Χρυσόστομος μας έδωσε αρκετές πληροφορίες και μας έστειλε φωτογραφικό υλικό, ένα μέρος από το οποίο δημοσιεύουμε στην συνέχεια.

Από την έρευνά μας στην περιοχή της Δυτικής Παπούα διαπιστώσαμε και τα εξής.

Α.Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν διαθέτει εκεί ορθόδοξο ιεραπόστολο.

Β.Η Ορθόδοξη παρουσία οφείλεται σε δύο ιεραποστόλους-ιερείς, οι οποίοι ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη Σίδνεϋ-Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας του Πατριαρχείου Μόσχας.

Η συγκεκριμένη Μητρόπολη ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία των Ρώσων της Διασποράς (ROCOR) και συγκεκριμένα στο τμήμα αυτό που απέκτησε εκκλησιαστική κοινωνία με το Πατριαρχείο Μόσχας το 2008, επί Αρχιεπισκόπου Λαύρου. Σήμερα ποιμαίνεται από τον Σεβασμιότατο κ.κ.Ιλαρίωνα, ο οποίος είναι και Αρχιεπίσκοπος της  ROCOR του Πατριαρχείου Μόσχας.

Γ.Σημαντικό ρόλο στην δημιουργία των ορθοδόξων κοινοτήτων διαδραμάτισε ο (Αρχιμ. ) Δανιήλ Bambang Byantoro. Αυτός κατήχησε τους πρώτους ορθόδοξους Παπούα και βάπτισε αρκετούς από αυτούς. Ο Δανιήλ είναι ο πρώτος Ινδονήσιος Ορθόδοξος Ιεραπόστολος, ο οποίος ανήκε πρώτα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το 2004 προσχώρησε στην εκκλησία των Ρώσων της Διασποράς  ROCOR και το 2008 το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον καθαίρεσε για κανονικά παραπτώματα, όπως αναφέρει σχετική Συνοδική Απόφαση. Όμως παραμένει και δραστηριοποιείται ως υπεύθυνος Αρχιμανδρίτης-Κοσμήτορας  της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στην περιοχή της Ινδονησίας της Μητροπόλεως Σίδνεϋ-Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας.

Έτσι δημιουργήθηκε μια περίεργη κατάσταση μεταξύ των δύο εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών – Μητροπόλεων που υπάρχουν στην περιοχή της Ινδονησίας.

Ένα χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι και η μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ των ορθοδόξων  Ινδονήσιων ιεραποστόλων, ένα λυπηρότατο γεγονός που αποτελεί  ανοικτή πληγή στο Σώμα της Στρατευομένης Εκκλησίας στην περιοχή της Ινδονησίας. Καταγράφουμε απλά το γεγονός, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν είμαστε αρμόδιοι να λύσουμε το εκκλησιαστικό αυτό ζήτημα.

Όμως  υπάρχει ο κίνδυνος να κατηγορηθούμε, ότι προβάλλουμε με την σχετική δημοσίευση  σχισματικές καταστάσεις. Στους επίδοξους πιθανούς κατηγόρους μας απαντάμε προκαταβολικά ως εξής:

Η συγκεκριμένη δημοσίευση είναι προϊόν κοπιαστικής έρευνας στα πλαίσια της ελευθερίας που προσφέρει το διαδίκτυο. Η καταγραφή μιας πραγματικής εκκλησιαστικής  κατάστασης δείχνει πώς η Θεία Πρόνοια  ενεργεί για την σωτηρία των ανθρώπων, όπως πολύ χαρακτηριστικά αποτυπώνει η γραφίδα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

«Πάντας μέν ὁ Θεός οὐ χειροτονεῖ, διά πάντων δέ αὐτός ἐνεργεῖ, εἰ καί αὐτοί εἶεν ἀνάξιοι, διά τό σωθῆναι τόν λαόν. Εἰ γάρ δι’ ὄνου, καί διά Βαλαάμ, διά μικροῦ ἀνθρώπου, τοῦ λαοῦ ἕνεκεν ἐλάλησε, πολλῷ μᾶλλον διά τοῦ Ἱερέως … Εἰ μέν γάρ δόγμα ἔχει διεστραμμένον, κἄν ἄγγελος ᾖ, μή πείθου˙ εἰ δέ ὀρθά διδάσκει, μή τῷ βίῳ πρόσεχε, ἀλλά τοῖς ρήμασιν…».

Και εφόσον θέλουμε να είμαστε μέλη της Μίας Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, που είναι Εκκλησία της Μετανοίας, της Αγάπης και της Συγχωρητικότητας, ευχόμαστε  να δημιουργηθούν οι κατάλληλες εκείνες συνθήκες και προϋποθέσεις, ώστε να εκλείψουν στην περιοχή οι κάθε είδους φατριασμοί, αντιπαραθέσεις και συκοφαντίες.

Μετά την ιστορική απόφαση για την εκκλησιαστική κοινωνία του Πατριαρχείου Μόσχας με τους Ορθόδοξους Ρώσους της Διασποράς( ROCOR) το 2008, δημιουργούνται νέες συνθήκες δράσης της Ορθοδοξίας στον ιστορικό χρόνο.

Μία πιθανή επανεξέταση του θέματος του Δανιήλ Byantoro από τις αρμόδιες εκκλησιαστικές αρχές, πιστεύουμε ότι θα δημιουργήσει νέες  ευοίωνες προϋποθέσεις στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην ευρύτερη περιοχή της Ινδονησίας και όχι μόνο.

Οι συνθήκες που δημιουργούνται στις παγκόσμιες κοινωνίες επιβάλλουν την ενότητα της Ορθοδοξης Εκκλησίας και όχι τις κάθε είδους διασπάσεις.

 π. Δημήτριος Αθανασίου

Γενικά

Η Δυτική Παπούα ανήκει γεωγραφικά στο νησί Νέα Γουϊνέα, που  είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του κόσμου και βρίσκεται στον Ειρηνικό ωκεανό, βόρεια της Αυστραλίας.

Το νησί Νέα Γουϊνέα  έχει έκταση 786.000 τ.χλμ. και ένα συνολικό πληθυσμό 7,5 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ιστορικά το νησί κατοικείται κυρίως από τη φυλή των Παπούα.  Τα δυτικό μισό ανήκει στο κράτος της Ινδονησίας και χωρίζεται στις επαρχίες Παπούα και Δυτική Παπούα, ενώ το ανατολικό μισό αποτελεί το ανεξάρτητο κράτος της Παπούας Νέας Γουινέας.

Η επαρχία της Δυτικής Παπούα έχει πληθυσμό περίπου 3500000 κατοίκους και πρωτεύουσα την πόλη Τζαγιαπούρα.(Jayapura)

Ο εκχριστιανισμός  στην Δυτική Παπούα άρχισε το 1855 από δύο Γερμανούς Προτεστάντες Ιεραποστόλους,τους Carl Johan Ottow και Gottlieb Geissler.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία άρχισε την εμφάνισή της στην περιοχή πολύ αργότερα δια της Μητροπόλεως Αυστραλίας-Σίδνευ και Νέας Ζηλανδίας του Πατριαρχείου Μόσχας.

(Η Μητρόπολη Σίδνευ-Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας ανήκει στην Ορθόδοξη  Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς που από το 2008 έχει εκκλησιαστική κοινωνία με το Πατριαρχείο Μόσχας).

Συγκεκριμένα το έτος 2007 δύο μέλη της Εκκλησίας των Βαπτιστών της Jayapura οι Joseph  Mori Muzendi (τώρα π. Αθανάσιος Muzendi) και Rolling Gaspersz (τώρα π. Χρυσόστομος Gaspersz ) μετά από έντονους προβληματισμούς για την διαίρεση των χριστιανικών εκκλησιών, ήρθαν σε επικοινωνία με τον Αρχιμανδρίτη Daniel Byantoro της Μητροπόλεως Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας, υπεύθυνο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας. Αφορμή για την επικοινωνία αυτή στάθηκε ένα βιβλίο του π.Δανιήλ.

Μετά από διεξοδικές συζητήσεις-κατηχήσεις  μαζί του κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί την συνέχεια της Εκκλησίας των Αποστολικών χρόνων.

Έτσι τo 2007 o πρώην πάστορας Ιωσήφ βαπτίζεται ορθόδοξος και παίρνει το όνομα Αθανάσιος. Μαζί του βαπτίζεται και η σύζυγός του Nτόλι (τώρα πρεσβυτέρα Παρασκευή).

Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους 2007  χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος  από τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα .

Τον Σεπτέμβριο 2008 ο π.Χρυσόστομος και η σύζυγός του βαπτίζονται και αυτοί ορθόδοξοι και την επόμενη χρονιά βαπτίζουν και τα τρία παιδιά τους.

Στις 29 Ιουνίου 2009 ο π.Χρυσόστομος χειροτονείται διάκονος. Στην αρχή συνεργάζεται με τον π. Αθανάσιο για την οργάνωση της Ορθόδοξης κοινότητας του Αγίου Αθανασίου στην πόλη Jayapura.

Tον Φεβρουάριο του 2012  ο π.Χρυσόστομος χειροτονείται πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα. Με την ευλογία του Μητροπολίτη αναλαμβάνει την οργάνωση της Ορθόδοξης κοινότητας στην περιοχή Αbepura.

Oι ορθόδοξες κοινότητες στην Δυτική Παπούα.

Oι ορθόδοξες κοινότητες σήμερα στην Δυτική Παπούα είναι οι εξής:

Α.Η Ορθόδοξη κοινότητα του Αγίου Αθανασίου. (Υπεύθυνος π. Αθανάσιος Mouzendi).

Η Ορθόδοξη κοινότητα δημιουργήθηκε κάτω από τις εξής συνθήκες:

Ο π.Αθανάσιος κατάγεται από την Παπούα, αλλά ως πάστορας Ιωσήφ της εκκλησίας των Βαπτιστών υπηρετούσε αρχικά στο νησί Batam  νότια της Σιγκαπούρης. Την δεκαετία του 1970 η Ινδονησιακή κυβέρνηση προκειμένου να εξισλαμίσει την Παπούα έστειλε εκεί περίπου 1000 μουσουλμάνους Ιεραποστόλους. Οι προσπάθειες εξισλαμισμού έγιναν και στις πρωτόγονες φυλές, τους ανιμιστές, που ζούσαν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, αλλά και στους Χριστιανούς (Προτεστάντες,Καθολικούς,Βαπτιστές,Πεντηκοστιανούς κ.λ.π) που ζούσαν σε πιο κεντρικές περιοχές της Δυτικής Παπούα. Ο πάστορας Ιωσήφ θεώρησε αναγκαίο να επιστρέψει στην πατρίδα του, προκειμένου να ενισχύσει την πίστη των Χριστιανών πατριωτών, μπροστά στον κίνδυνο του εξισλαμισμού και έτσι ανέλαβε πάστορας σε μια εκκλησία των Βαπτιστών. Συγχρόνως ο ίδιος άρχισε να ψάχνει για θέματα που αφορούσαν τον αρχέγονο χριστιανισμό. Με αφορμή ένα βιβλίο του Αρχιμ.Δανιήλ Byantoro για την ορθόδοξη εσχατολογία και την ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ήρθε σε επαφή με τον Αρχιμ.Δανιήλ και στην συνέχεια με τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα. Αφού βαπτίστηκε Ορθόδοξος, με το όνομα Αθανάσιος, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Ήταν  αυτός και η πρεσβυτέρα Παρασκευή οι πρώτοι Ορθόδοξοι στην Δυτική Παπούα.

Τον π.Αθανάσιο ακολούθησαν στην συνέχεια και άλλοι από την κοινότητα των Βαπτιστών που υπηρετούσε. Βαπτίστηκαν ορθόδοξοι και αποτέλεσαν την πρώτη Ορθόδοξη κοινότητα του Αγίου Αθανασίου στην Δυτική Παπούα. Σαν προσωρινό ναό είχαν ένα δωμάτιο από την οικία του π.Αθανασίου.

Ο  π. Αθανάσιος έχει συμβάλει ενεργά στην εξάπλωση της Ορθοδοξίας σε όλη την περιοχή και σε μικρότερα χωριά, όπου έχουν δημιουργηθεί πυρήνες ορθοδόξων πιστών με βασικό συνεργάτη την πρεσβυτέρα Παρασκευή που ασχολείται και αυτή ενεργά με την Κατήχηση.

Αυτός δώρησε στην Ορθόδοξη Εκκλησία ένα οικόπεδο, όπου προσπαθεί να κτίσει τον Ναό της Αναστάσεως.

 Β.Η Ορθόδοξη κοινότητα του Αγίου Νικολάου. (Υπεύθυνος π.Χρυσόστομος Gasperz)

Πώς γνώρισα την Ορθοδοξία ( Αφήγηση π. Χρυσοστόμου Gasperz)

Ονομάζομαι π. Χρυσόστομος S. Gaspersz. Γεννήθηκα στις 25 Οκτωβρίου του 1974 στο Bintuni, Δυτική Παπούα (Νέα Γουϊνέα). Έχω ήδη τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Το όνομα της συζύγου μου είναι Imelda Cicilia Rumbewas.

Πριν γίνω Ορθόδοξος, ήμουν ένας απλό Χριστιανός. Εκκλησιαζόμουνα μόνο όταν η καρδιά μου το ήθελε, αλλιώς προτιμούσα να μείνω στο δωμάτιό μου ή απλά να παίξω λίγη μουσική με φίλους μέχρι νατελειώσει η μέρα. Ένα βράδυ, το 1998, ενώ ήμουν ξαπλωμένος στο δωμάτιό μου, ένιωσα τόσο βαρετά με τις καθημερινές ασχολίες με τους φίλους μου. Ξαφνικά, μια ερώτηση διαπέρασε το μυαλό μου «Γιατί δε χρησιμοποιώ τα ταλέντα μου στη μουσική για να υπηρετήσω το Θεό που μου τα έδωσε; Γιατί χρησιμοποιώ τα ταλέντα μου μόνο για να περάσω κάποιο  χρόνο με τους φίλους μου τραγουδώντας ανώφελα τραγούδια;» Εν τέλει, ενθάρρυνα τον εαυτό μου να αρχίσει να προσεύχεται στο Θεό έτσι ώστε να μπορώ να Τον υπηρετήσω με τα ταλέντα μου. Η προσευχή μου ήταν μεν μικρή, αλλά είχε σοβαρή πρόθεση, που δεν ήξερα αν ο Θεός μου έδωσε την απάντησή Του ή όχι. Η προσευχή στο Θεό ήταν η εξής: «Κύριε, θέλω να χρησιμοποιήσω τα ταλέντα μου στη μουσική για να Σε υπηρετώ, Αμήν!» Αυτό ήταν όλο.

Tο 2003, ένας επίτροπος από την Παπούα με προσκάλεσε να παίξω μουσική σε μία Κυριακάτικη Ακολουθία στην Εκκλησία των Βαπτιστών στην πόλη Jayapura. Μετά από αυτή την ακολουθία, θυμήθηκα την παλιά μου προσευχή και πίστεψα ότι ο Θεός είχε δώσει την απάντησή του.

Συνέβη ένα εκπληκτικό γεγονός που έζησα το Μάρτιο του 2005. Ένα βράδυ, γύρω στις 11.30, ξύπνησα ακούγοντας μια ευγενική φωνή που με τρόμαξε. Η φωνή είπε:

«Σας αγαπώ όλους και θέλω όλοι να σωθείτε, μαζί τους κι εσύ. Γι’αυτό μη ζεις τη ζωή σου σαν χαζός, γιατί έχω κάποιες δουλειές για σένα να κάνεις». Άκουσα τη φωνή και δεν ήξερα αν ήταν φωνή μέσα από την καρδιά μου ή όχι, αλλά αυτό ήταν που έζησα. Από τότε, κάποιοι κοντινοί μου άνθρωποι, είδαν κάποια όνειρα για μένα. Είπαν ότι στα όνειρά τους με είδαν να στέκομαι στην κορυφή ενός βουνού πολύ ψηλού, κοιτώντας κάτω και γύρω και προσπαθώντας να αποφασίσω ποια πόλη θα νικήσω πάλι, ενώ πίσω μου, υπάρχουν χιλιάδες νέοι άνδρες που κρατούν σημαίες και είναι έτοιμοι για πόλεμο. Μπροστά μας είναι η εικόνα του σταυρού και πίσω μας μια εικόνα οκτάπλευρου κτιρίου..

Για τρία χρόνια, υπηρέτησα στην Παπούα στην Εκκλησία των Βαπτιστών ως μουσικός, αρχηγός (καθοδηγητής) της λατρείας, και κάποιες φορές έδωσα διαλέξεις στην Κυριακάτικη Ακολουθία. Άρχισα να μαθαίνω τι ήθελε ο Ιησούς να είμαι και ενθάρρυνα τον εαυτό μου να συγκρίνει τις συνθήκες του Χριστιανισμού των σημερινών ημερών με το τι λέει η Βίβλος πραγματικά. Κάποια παράξενα συναισθήματα μου δημιουργήθηκαν  όταν διάβασα κάποιους στίχους της Βίβλου, όπως για παράδειγμα Προς Εφεσίους: 4:4-6, 1, Προς Κορινθίους 11:1-15 και άλλα. Και τότε, άλλη ερώτηση μου δημιουργήθηκε: «Γιατί εμείς στην Εκκλησία των Βαπτιστών δεν έχουμε σχέση με άλλες χριστιανικές θρησκείες; Γιατί παρόλο που έχουμε μία και ίδια Βίβλο, αλλά υπάρχουν τόσα πολλά θρησκεύματα με διαφορετικά δόγματα;» Συζήτησα αυτές τις ερωτήσεις με τον ιερέα μας, J. Mori Muzendi (σήμερα πατήρ Αθανάσιος Muzendi) και συμφωνήσαμε να προσευχηθούμε στο Θεό για τις απαντήσεις Του. Τελικά, τον επόμενο χρόνο, ο Θεός απάντησε στις προσευχές μας στέλνοντας τον Αρχιμανδρίτη π. Δανιήλ Byantoro στην Παπούα. Από τις διδασκαλίες και τις ομιλίες του, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πολλά πράγματα για τον Χριστιανισμό, συμπεριλαμβανομένων και των σημερινών συνθηκών. Και συνειδητοποιήσαμε ότι πρέπει να ανατρέξουμε στην παλιά πίστη του Χριστιανισμού.

Ξεκινώντας με την επίσκεψη του Αρχιμανδρίτη π. Δανιήλ Byantoro, στις 16 Σεπτεμβρίου 2008, ο πατήρ Αλέξιος Setir Cahyad βάπτισε εμένα και τη γυναίκα μου Χριστιανούς Ορθόδοξους. Τον επόμενο χρόνο βαπτίστηκαν τα παιδιά μου από τον Αρχιμανδρίτη π. Δανιήλ Byantoro.

Στις 29 Ιουνίου 2009, χειροτονήθηκα Διάκονος και υπηρέτησα στην ενορία του Αγίου Αθανασίου με τον π. Αθανάσιο. Αλλά το Μάιο του 2010, ο π.Αθανάσιος είχε το δικό του σχέδιο ιεραποστολής και αποκόπηκε από μας. Από τότε που ο π. Αθανάσιος μας άφησε και η ενορία του Αγίου Αθανασίου χτίστηκε από την περιουσία του πατρός Αθανασίου, αναγκαστήκαμε  να βρούμε άλλη τοποθεσία για να κτίσουμε εκκλησία.

Η σημερινή κατάσταση.

Ο π.Χρυσόστομος με την ιεραποστολική του δραστηριότητα  δημιούργησε ήδη,  με κατηχήσεις και βαπτίσεις,  τον πρώτο πυρήνα των Ορθοδόξων στην περιοχή Αbepura Jayapura Papua.

Η ορθόδοξη κοινότητα αριθμεί 37 μέλη και υπάρχουν και εννέα κατηχούμενοι.

Προκειμένου να καλυφθούν οι λατρευτικές ανάγκες των Ορθοδόξων πιστών κατασκευάζεται ο ναός του Αγίου Νικολάου. Επειδή όμως το οικόπεδο της κοινότητας βρίσκεται σε περιοχή, όπου το έδαφος είναι σαθρό και έχει κλίση. Βρίσκεται δε δίπλα σε ορμητικό χείμαρο  και δεν υπάρχουν τα απαραίτητα χρήματα για τις απαραίτητες  παρεμβάσεις. Ο ναός που κατασκευάζεται είναι ξύλινος.

Δημοσιεύουμε στην συνέχεια φωτογραφίες από την Ορθόδοξη κοινότητα της Abepura Jayapura Papua, ευχόμενοι ο Άγιος Νικόλαος να ενισχύσει, δια των πρεσβειών του, το έργο του π.Χρυσοστόμου  στον Ευαγγελισμό των ανθρώπων της περιοχής, ώστε να  εισέλθουν στην σωτήρια μάνδρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας  όσο το δυνατόν περισσότεροι.

π.Δ.

Α.Βαπτίσεις Ορθοδόξων Κατηχουμένων.

Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Αλληλούια.

Β.Εικόνες από την κατασκευή του ξύλινου ναού του Αγίου Νικολάου

Γ.Εικόνες από το Κατηχητικό σχολείο της Κοινότητας.

Ώρες Λατρείας στον προσωρινό ναό.

Mοιράζοντας Κατηχητικά φυλλάδια στους δρόμους της Jayapoura.

Share this:

«Oι Χριστιανοί στοχοποιούνται περισσότερο από άλλους»(Daily Telegraph)

blog counter

«Οι χριστιανοί, οι οποίοι δηλώνουν καθαρά τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και απασχολούνται σε κρατικές υπηρεσίες, βρίσκουν την επαγγελματική τους προαγωγή ουσιαστικά αδύνατη»… παρατηρεί σχετικά με τη θρησκευτική καταπίεση των χριστιανών στη Βιρμανία πρόσφατη έκθεση της Civitas, με τίτλο «Χριστιανοφοβία».
Η έκθεση, η οποία παρουσιάζεται και στη βρετανική εφημερίδα «Telegraph», σχολιάζει το φαινόμενο των διώξεων των χριστιανών, το οποίο υποστηρίζει ότι παρατηρείται παγκοσμίως. «Είναι γενικά αποδεκτό ότι πολλές ομάδες αντιμετωπίζουν σε κάποιο βαθμό διακρίσεις ή διώξεις. 

Αυτό όμως που είναι πολύ λιγότερο γνωστό είναι ότι οι χριστιανοί στοχοποιούνται περισσότερο από κάθε άλλο σώμα πιστών», τονίζει η έκθεση, καθώς εκτιμά ότι 200.000.000 χριστιανοί, δηλαδή περίπου το 10% των χριστιανών παγκοσμίως, «αντιμετωπίζονται μειονεκτικώς στην κοινωνία, παρενοχλούνται ή καταπιέζονται ενεργώς για τα πιστεύω τους».

Συντάκτης της έκθεσης είναι ο δημοσιογράφος Ρούπερτ Σορτ, ο οποίος είναι και υπότροφος του Blackfriars Hall στην Οξφόρδη. Οπως αναφέρει, η κρατική εχθρότητα εναντίον των χριστιανών παρατηρείται πιο πολύ στην Κίνα, όπου φυλακίζονται περισσότεροι χριστιανοί συγκριτικά με κάθε άλλη χώρα του πλανήτη. Η έκθεση, όμως, τονίζει ότι η «μερίδα του λέοντος» από τις διώξεις εναντίον χριστιανών παρατηρείται σε χώρες όπου η θρησκεία με τους περισσότερους πιστούς είναι το Ισλάμ. «Υπάρχει πλέον σοβαρός κίνδυνος ότι ο χριστιανισμός θα εξαφανιστεί από τα βιβλικά του εδάφη» σχολιάζει η «Χριστιανοφοβία», καθώς επικαλείται εκτιμήσεις που αναφέρουν ότι το ένα τρίτο ή ίσως ακόμη και το ένα δεύτερο των χριστιανών στη Μέση Ανατολή έχει φύγει από την περιοχή ή έχει σκοτωθεί στη χρονική διάρκεια του προηγούμενου αιώνα. Η έκθεση υποστηρίζει ότι 12 από τις 20 χώρες οι οποίες εκτιμήθηκαν ως θρησκευτικά «ανελεύθερες» από το think tank ανθρωπίνων δικαιωμάτων Freedom House είναι χώρες με «μουσουλμανικές πλειοψηφίες», ενώ καταγράφει εκατοντάδες φανατικές επιθέσεις στα προηγούμενα χρόνια, με επίκεντρο την Αίγυπτο, το Ιράκ, το Πακιστάν, τη Νιγηρία, την Ινδία, τη Βιρμανία και την Κίνα.

Συγχρόνως η έκθεση φαίνεται ότι αποδίδει κάποιες ευθύνες και στη ρητορική του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, καθώς η λέξη «σταυροφορία», την οποία χρησιμοποίησε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη, μάλλον έδωσε στους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής την εντύπωση μιας «χριστιανικής επίθεσης στον μουσουλμανικό κόσμο», δηλαδή μια λανθασμένη εντύπωση.

Κραυγή αγωνίας από την Εκκλησία της Αντιόχειας

Ο προκαθήμενος της ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Συρίας, Πατριάρχης Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής Γιουχάνα Γιαζίγκι, κάλεσε από τη Δαμασκό όλους τους χριστιανούς να παραμείνουν στη σπαρασσόμενη επί 21 μήνες από τον εμφύλιο πόλεμο χώρα.

Απευθυνόμενος στο ποίμνιό του, στην πρώτη του ομιλία μετά την ανάδειξή του στον πατριαρχικό θρόνο έπειτα από τον θάνατο του προκατόχου του Ιγνάτιου Δ’ Χαζίμ, ο προκαθήμενος κάλεσε τις αντιμαχόμενες πλευρές να δώσουν τέλος στη σύρραξη και να ξεκινήσουν διάλογο.

Σε βίντεό τους, που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, οι αντικαθεστωτικοί απείλησαν σήμερα ότι θα επιτεθούν σε δύο χριστιανικά χωριά, εάν οι κάτοικοί τους δεν διώξουν τα κυβερνητικά στρατεύματα που σταθμεύουν εκεί. Η ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αντιόχειας, που εδρεύει πλέον στη Δαμασκό, είναι μια από τις 14 αυτοκέφαλες εκκλησίες του ορθόδοξου δόγματος.

Πως με συνήρπασε η χριστιανική πίστη (Προσωπική μαρτυρία Ορθοδόξου Ινδονήσιου)

blog counter

του Αλεξίου Setir Cahyadi

Αφιερώνω αυτή τη μαρτυρία στην Αγία Τριάδα, με την καρδιά γεμάτη ευχαριστίες που δεν μπορούν να εκφραστούν πλήρως με λέξεις, σαν ελάχιστο δείγμα ταπεινής ευγνωμοσύνης καΙ βαθειας εξυμvήσεως του ενδόξου ονόματος του Θεού, επειδή η Χάρη Του με βοήθησε να γνωρίσω το αληθινό φως, που είναι ο Σωτήρας της ψυχής.

Γεννήθηκα καΙ μεγάλωσα σε βουδδιστική οικογένεια και με ζήλο παρακολούθησα τη βουδδιστική διδασκαλία. Έτσι έγινα τόσο καλός βουδδιστής, ώστε κατόρθωσα να φέρω στο Βουδδισμό και τη μωαμεθανή μνηστή μου. Παντρευτήκαμε σύμφωνα με το βουδδιστικό τυπικό.

Κατά τη διάρκεια του γάμου μας δεν είχα καμμιά ιδιαίτερη θρησκευτική εμπειρία σαν βουδδιστής. Λίγο αργότερα οι περιστάσεις με ανάγκασαν να εγκαταλείψω το χωριό μου και εγκατασταθώ στην πόλη Solo. Εκεί άρχισα να εργάζομαι στους σιδηροδρόμους, προς απογοήτευση της οικογένειας μου, η οποία ήθελε να γίνω διδάσκαλος του Βουδδισμού.

Όσο καιρό εργαζόμουν στους σιδηροδρόμους (μετά εργάστηκα σε Ασφαλιστική  Εταιρεία) έμενα σε μια συνοικία ότου κατοικούσαν πολλές χριστιανικές oικογένειες. Εκείνη την εποχή είχα την ευλογία να αποκτήσω δύο παιδιά, και τα δύο κορίτσια. Η μεγαλύτερη κόρη μου είχε πολλές χριστιανές φίλες. Μερικές άπ’ αυτές παρακολουθούσαν το Κατηχητικό σχολείο της περιοχής. Η κόρη μου ήθελε να πηγαίνει μαζί τους στο Κατηχητικό, αλλά εγώ της το απαγόρευα. Εκείνη όμως έκλαιγε και ζητούσε να πηγαίνει. Τελικά αναγκάστηκα να υποχωρήσω.

Μια μέρα η κόρη μου έφερε μια μικρή καινή Διαθήκη, την οποία της είχαν δώσει στο Κατηχητικό. Από περιέργεια διάβαζα αυτό το μικρό βιβλίο, όταν είχα καιρό και αισθανόμουν ότι από κάπου μου εδίδετο η ικανότητα κατανοήσεώς του. Τώρα γνωρίζω ότι αυτό ήταν ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος. Σιγά-σιγά άρχισα να καταλαβαίνω πόσο μοναδική και διαφορετική είναι η χριστιανική διδασκαλία, σε σύγκριση με τη διδασκαλία, που εγώ πριν θεωρούσα σωστή. Η μοναδικότητα της μου αύξησε την επιθυμία να μάθω περισσότερα γι’ αυτήν την καινούργια και παράξενη χριστιανική διδασκαλία. Όσο διάβαζα, τόσο με συνέπαιρνε. Τελικά αποφάσισα ότι έπρεπε κάτι να κάνω. Ένας χριστιανός (προτεστάντης) φίλος με πήγε σε μια σύναξη προσευχής στο Solo. Δεν είχα όμως διδαχθεί να είμαι μέλος οποιασδήποτε  Εκκλησίας, ούτε την αναγκαιότητα του Βαπτίσματος. Αυτή η προτεσταντική σύναξη προσευχής έδιδε και τη Θεία Κοινωνία, χωρίς την παρουσία χειροτονημένου κληρικού.

Μια μέρα, σε μια συγκέντρωση διαφόρων χριστιανών, συνάντησα κάποιον που φαινόταν ότι είχε πλατειά γνώση της χριστιανικής διδασκαλίας και μεγάλη σοφία. Ήταν ο π. Δανιήλ Bambang. Δεν γνώριζα τότε ότι ήταν ορθόδοξος Ιερέας. Από επιθυμία να μάθω περισσότερα για την ορθή πίστη, ζήτησα να παρακολουθώ τα δικά του μαθήματα. Έτσι κατηχήθηκα στην Ορθοδοξία επί αρκετούς μήνες.

Στη συνέχεια, με τη Χάρη του Παντοδύναμου Θεού και χωρίς κανείς να με αναγκάσει, βαπτίστηκα ορθόδοξος στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Τώρα γνωρίζω ότι είμαι στις αγκάλες της Αποστολικής Εκκλησίας, στους κόλπους της αληθινής αρχικής Εκκλησίας. Η πνευματική μου αναζήτηση έχει βρει το λιμάνι της αναπαύσεως κι η καρδιά μου έχει τη βεβαιότητα ότι βρίσκομαι στην αληθινή και αναλλοίωτη πίστη των Αγίων Αποστόλων, η οποία έχει διατηρηθεί ακεραία από την  Ορθόδοξη  Εκκλησία, διά μέσου των αιώνων. Είθε η δόξα και η λατρεία να αποδίδονται στο όνομα του Ενός και Μοναδικού Θεού· της Υπεραγίας Τριάδος· του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Απόδοση από τα Αγγλικά: Ευάγγελος Κατσιναβάκης

Πηγή: Τριμηνιαίο περιοδικό «Πάντα τα Έθνη», Έτος Ι΄, τ.37, 1^ο τρίμηνο 1991, εκδότης «Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος»-vatopaidi,wordpress.com

“Seeing Young Chinese Christian Seekers is the Most Astounding Experience I’ve had in a Long Time.”

blog counter

This autumn, the Sretensky Monastery choir made a twenty-day tour, visiting Orthodox parishes of the United States. The tour ended… in China—where it had been invited to give two concerts.Although every step these Russians took around the city reminded them of themselves, this land nevertheless remains mysterious and somewhat incomprehensible, wonderful and amazing. The abbot of Sretensky Monastery, Archimandrite Tikhon, shares with us his impressions of China.

The Forbidden City.

Fr. Tikhon, you and the Sretensky Monastery Choir were in China this year. How did that come about, considering the complex relationship between the Chinese government and the Orthodox Church?

The monastery’s choir was, unexpectedly to us, invited to China by Maestro Long Yu, a man who is very famous in that country. He is the director of the International Peking Music Festival, in which the most acclaimed symphony orchestras, choirs, and soloists participate.

During the preliminary negotiations we placed special emphasis on the fact that the Sretensky Choir is first and foremost an Orthodox Christian, church choir. The activities of the Orthodox Church in China have been officially limited for many decades, and therefore I have to admit that we were quite surprised when a man so close to the higher echelons of Chinese government, who knew full well that we are Orthodox Christian, invited us and not someone else. But the festivals commission confirmed it: yes, the choir of a Russian Orthodox monastery is invited. We warned them that we are not going to remove the religious songs from the program. In reply the commission proposed that we give one concert of church hymns, the other of secular choral art. We agreed.

Officially, in China Orthodox church services are only conducted on the territory of the Russian consulate. Unfortunately no Chinese citizens are allowed there, not even the small group of Orthodox Chinese. Thus, the Chinese had an opportunity to hear Orthodox hymns for practically the first time in many years, in no other place than at our choir’s concert.

The Sretensky Choir performing in the Forbidden City

Their interest was unfeigned. The Chinese are a very musical people and an appreciative audience. There were many young people. There were also many older people there who could still remember the Soviet Union. The hall was filled with many professional artists and music critics. One of the concerts was given in a very special place, the Forbidden City—that is what they call the huge palace complex of the Chinese emperors. The choir’s performance was given very high marks by the audience and critics.

Did you have an opportunity to walk around Peking?

Peking is an extraordinarily interesting city. Although few, some ancient structures are still preserved. But as a whole the city has been entirely rebuilt. It is modern, with broad highways and enormous new buildings. The reconstruction carried out in preparation for the Olympics is impressive. Many now write and speak about this.

Beijing

But apparently that is not what amazed you about China?

You guessed it. This was not my first trip to that country. During the three years after my last trip, much has truly changed. By all indications, the standard of living of this 1.5 billion-strong population is higher. But that is not the main thing.

I was most astounded by what I least expected to see: the blossoming of Christianity in China.

A few years ago, yes, and even before this trip, many assured me that the vast majority of Chinese are simply not capable of understanding Christianity. Supposedly the Chinese, according to them, are not only non-religious; they are almost by nature absolutely incapable of accepting anything spiritual because they are materialistic in the extreme. To faith—and in part to Orthodox Christianity—they are so indifferent and cold that it is completely useless even talking to them about it.

To my great surprise, and—I have to admit—no less great joy, it all turns out to be precisely the other way around.

Yes, of course there is as they say, a cult of money and material success in China, but that’s not for me to judge. The legendary Chinese pragmatism has long been a “byword among the nations”. But what I came across on this trip remains one of the strongest impressions I have had in a long time.

Young Christians in China

It all began when some Chinese people calling themselves Christians expressed the desire to make my acquaintance after one of them read my book, Everyday Saints in English. To tell you the truth, these new acquaintances of mine couldn’t really say what confession they are in—they just read the Gospels, believe in the Lord Jesus Christ, pray to Him, and firmly and stubbornly consider themselves Christians. Some of them are not baptized at all, others were baptized by Protestants, yet others by Catholics… There are no Orthodox among them for the simple reason that I mentioned earlier in this conversation.

But what faith these Christians have! They invited me to their home in a new apartment building on the outskirts of Peking. Apparently in China they gather in different homes to pray; you might say it is like the early years of Christianity, or like fairly recent in times Russia. And this is extraordinarily touching. Really, it reminds me of the seventies and eighties in Moscow, when young believers gathered to pray, read akathists, always rushing to pass along to each other what were then rare Christian books, to get together… I saw in China today that same pure and radiant neophyte spirit… And they say that there is a huge number of such “house churches” all over China.

Most of the young people interested in the faith are picked up and lead to their faith by Pentecostals and Catholics. To be honest, they are struggling very courageously in those faiths…

Are their activities also illegal?

Their mission can be complicated at times, but unlike attending the Orthodox church, it is not illegal.

Of course, for us the Protestant way of doing things is somewhat novel. They say, “We are going to praise Christ!” and head off to the park with a guitar. We can imagine these Protestant songs: often poetically naïve, sometimes utterly simplistic, but sincere. Well, the Chinese Christians sing these songs in the parks and on the boulevards. Crowds of young people gather around them, and they ask about things with lively interest. Then someone passes around Holy Scripture on reprinted brochures. They answer questions, invite them to gatherings… This is not against the law. In any case, I did not see any actions against it by the authorities.

A group of Christians studying the Bible in China.

The Chinese’s interest in Christianity is, without exaggeration, enormous. We—Hieromonk Paul (Shcherbachev) and I—met with Chinese governmental officials, and they confirmed that they foresee a very serious future for Christianity in China. In their opinion, the pragmatic and materialistic development vector in their country has reached a dead end. Many Chinese understand that their lives need a completely different vector, a spiritual one. And many see the solution in Christianity.

According to various data, from seven to ten percent of the Chinese are Christians. This is an amount roughly equal to the population of our own country [Russia]. Officially, it is accepted like this: At the end of 2006, the head of the State bureau of religions Ye Siou Ben informed the information center that the number of Christians in China has reached 130 million (and there could be more recent data). It also must be taken into consideration that these are mainly young or medium age people. There are no exact statistics, but according to various data the number of Christians in China increases by one to three million every year.

Is there any missionary work being done in China now?

As far as I know, there is Archpriest Dionysius Pozdnayev [of the Moscow Patriarchate] and Hieromonk Damascene (Christensen) [of the Serbian Orthodox Church] who go there. But if we are talking about heterodox missions—many of them are coming from Russia, mainly Pentecostals. Christian doctors or small-scale businessmen go there consciously to combine their work with preaching.

There is a real—not renaissance, you can’t call it that—but a real discovery of Christianity happening in China. It is a real pity that we, for whom this matter is more important than for anyone else, have practically no participation in this.

And there is a real, serious interest in Orthodoxy there. Protestants and Catholics have told me that they are praying the Jesus prayer and seeking Orthodox literature in hopes of learning more about the Orthodox experience of communion with God… So, the Chinese young people’s sincere striving for faith has had the greatest impression on me and been the greatest—I am not even afraid to say the word—shock that I have experienced in recent times.

Pravoslavie.ru