Russian Orthodox Church Opens in Pakistan

blog counter

February 9, 2012

With the Blessings of Metropolitan Hilarion (Primate of Russian Church Outside Russia (Moscow Patriarchate), a new Orthodox church was opened in Sargodha, Pakistan on 30th January, 2012. Rev. Father Adrian Augustus is a parish priest from Sydney who serves in Pakistan. He preaches the traditional Christian faith and creed of the Orthodox Church with its historical background. 57 people have been baptized and 117 people received the sacrament of Chrismation from Rev. Father Adrian. The Pakistan Mission is under the jurisdiction of the Australian and New Zealand Diocese of the Russian Church.

The Orthodox community in Sargodha requests your prayers, blessings, spiritual guidance and support so that this newly born church in Pakistan may grow day by day.

This is the third Orthodox Church opened in Pakistan. Previously to this Greek Church was opened, in addition to an existing Coptic church in Pakistan.

http://www.pravoslavie.ru/english/51518.htm

Πως ζούσαν και πως ζουν οι χριστιανοί σε ένα μουσουλμανικό καθεστώς

blog counter

Του Dr. Saleem Almahdy / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι πιο ισχυροί Χαλίφηδες που κυβέρνησαν το ισλαμικό έθνος μετά το θάνατο του Μωάμεθ, ήταν ο Αμπού Μπακρ και ο Ομάρ Ιμπν Αλ Χατάμπ, γνωστός ως ο ‘Δίκαιος Χαλίφης’.

Ο Μωάμεθ συνήθιζε να λέει, «Πάρτε ως παράδειγμα αυτούς που θα έρθουν μετά από μένα, τον Αμπού Μπακρ και τον Ομάρ (Ibn Timiyya, Vol. 28, σ. 651).

Ο Δίκαιος Χαλίφης υποστήριξε τα ακόλουθα, με την ευλογία του Μωάμεθ:

Ένας μουσουλμάνος δεν πρέπει να καταδικαστεί σε θάνατο επειδή αφαίρεσε τη ζωής ενός ατόμου της διαθήκης (Χριστιανός ή Εβραίος), ενός ελεύθερου ανθρώπου (ο οποίος δεν είναι Μουσουλμάνος), ή ενός σκλάβου.

Ο Ibn Timiyyia έγραψε: Τίποτα στο νόμο του Μωάμεθ δεν αναφέρει ότι το αίμα των απίστων είναι ίσο με το αίμα των Μουσουλμάνων, επειδή η πίστη είναι απαραίτητη για την ισότητα. Οι άνθρωποι της διαθήκης δεν πιστεύουν στο Μωάμεθ και το Ισλάμ, έτσι το αίμα τους δεν μπορεί να είναι ίσο. Αυτά είναι χαρακτηριστικά κείμενα που δείχνουν ότι ένας μουσουλμάνος δεν πρέπει τιμωρηθεί με θάνατο επειδή σκότωσε έναν από τους ανθρώπους της διαθήκης ή έναν άπιστο, αλλά ένας ελεύθερος Μουσουλμάνος πρέπει να θανατωθεί εάν αφαίρεσε τη ζωή ενός ελεύθερου μουσουλμάνου, ανεξαρτήτως της φυλής "(Τόμος 14, σ. 85).

* Οι Εκκλησίες δεν επιτρέπεται να κατασκευαστούν, να ανακαινιστούν, ή να ξανακτιστούν αν έχουν καταστραφεί.

Όπως αναφέρεται από τον Ibn Hazm και τον Ibn Timiyya, και επιβεβαιώνεται από όλους τους χρονικογράφους, όταν ο Ομάρ Ιμπν Αλ Χατάμπ υπέγραψε τη συνθήκη ειρήνης με τους Χριστιανούς της Συρίας, υπαγόρευσε ορισμένους όρους που πρέπει να τηρούνται από τους μουσουλμάνους κυβερνήτες σε όλες τις χριστιανικές χώρες που είχαν κατακτηθεί. Ένας από αυτούς τους όρους ήταν ότι οι Χριστιανοί απαγορευόταν να χτίσουν ένα μοναστήρι, και να ανοικοδομήσουν αυτά που καταστράφηκαν, ακόμα και το κελί ενός μοναχού (Ibn Hazm, τόμ. 4. Μέρος 7, p.346).

Η συνθήκη ειρήνης απαιτούσε, επίσης, οι Χριστιανοί να δίνουν την θέση τους σε μουσουλμάνους που ήθελαν να καθίσουν και να τους απαγορεύονται τα ακόλουθα:

* Να παρεμποδίζουν κάθε Μουσουλμάνο από την διαμονή του στις εκκλησίες τους για τρεις ημέρες κατά τις οποίες θα τους προσφέρουν φαγητό και θα υπηρετούν τους μουσουλμάνους.

* Να μοιάζουν στους μουσουλμάνους σε τίποτα, όπως στο ένδυμα, τις τιάρες τους, τα τουρμπάνια, τα παπούτσια, ή στον χωρισμό των μαλλιών τους.

* Να καβαλάνε ένα γάιδαρο με σέλα (Ένας γάιδαρος με σέλα είναι πιο άνετος στην οδήγηση, και μοιάζει με ένα είδος πλούτου και σεβασμού στη Μέση Ανατολή).

* Να εμφανίζουν οποιαδήποτε θρησκευτικά τους βιβλία στους δρόμους, όπου ζουν μουσουλμάνοι.

* Να θάβουν τους νεκρούς τους δίπλα τους μουσουλμάνους.

* Να διαβάζουν δυνατά στις εκκλησίες τους.

* Να καταλαμβάνουν οποιαδήποτε θέση στην οποία θα έχουν οποιαδήποτε εξουσία σε ένα μουσουλμάνο.

Αφού ο Ομάρ Ιμπν Αλ Khattab παρουσίασε αυτούς τους όρους στους Χριστιανούς, τους είπε ξεκάθαρα: «Αν κάποιος Χριστιανός παραβιάσει οποιονδήποτε από αυτούς τους όρους, θα είναι επιτρεπτό να θανατωθεί» (Ibn Timiyya, Τόμος 28, σελ. 654.)..

Στον Ibn Timiyya, ένα μουσουλμάνο σεΐχη και Μουφτή (δικαστής) των Μουσουλμάνων, κάποτε του έκαναν την εξής ερώτηση. Ένας Χριστιανός ιερέας ζει σε ένα σπίτι δίπλα σε μια τοποθεσία στην οποία υπάρχει μια ερειπωμένη εκκλησία χωρίς στέγη. Ο ιερέας αγόρασε το μέρος και ανακαίνισε την Εκκλησία, έτσι θα μπορούσε να συγκεντρώσει ανθρώπους για να προσεύχονται. Επιτρέπεται να το πράξει αυτό;

Ο Ιμπν Timiyya απάντησε ότι δεν έχει το δικαίωμα να το πράξει γιατί οι μουσουλμάνοι είχαν κατακτήσει αυτές τις περιοχές με τη βία και κατείχαν τις εκκλησίες, και, σύμφωνα με τους μουσουλμάνους μελετητές, είναι επιτρεπτό να τις καταστρέψουν. Ως εκ τούτου, όλοι όσοι βοήθησαν τον ιερέα πρέπει να τιμωρηθούν, και το αίμα τους θα πρέπει να χυθεί και οι ιδιοκτησίες τους να κατασχεθούν, επειδή παραβίασαν τους όρους που επιβλήθηκαν στους χριστιανούς (Ibn Timiyya, Vol. 28, σ. 648).

Στην Αίγυπτο, οι Χριστιανοί πρέπει να έχουν υπογεγραμμένη άδεια από τον Πρόεδρο της Αιγύπτου για να είναι σε θέση να οικοδομήσουν μια νέα εκκλησία. Αυτό οφείλεται σε έναν κανόνα που έχει τη δύναμη του νόμου στην Αίγυπτο και είναι γνωστός σε όλους τους Αιγυπτίους. Αν οι Χριστιανοί πρέπει να ανακαινίσουν ή να αναδιαμορφώσουν μια εκκλησία, θα πρέπει να έχουν άδεια από τον αξιωματικό της μυστικής αστυνομίας. Στην τελευταία μου επίσκεψη στην Αίγυπτο, επισκέφθηκα μια εκκλησία σε ένα πολύ φτωχό χωριό, όπου ένας αστυνομικός διέταξε τους στρατιώτες του να ισοπεδώσουν τα δύο μπάνια στην εκκλησία.

Ο πάστορας είχε ανακαινίσει ένα από τα μπάνια χωρίς την άδειά του, γνωρίζοντας ότι η εν λόγω άδεια δεν θα χορηγείτο ποτέ.

* Μη μουσουλμάνοι δεν επιτρέπεται να καταθέσουν για οποιοδήποτε ζήτημα στο δικαστήριο.

* Υπάρχουν ορισμένα επαγγέλματα που οι μη – μουσουλμάνοι δεν μπορούν να έχουν.

Στο Vol. 28, σελ.644, ο Ιμπν Timiyya διηγήθηκε την εξής περίπτωση: "Ο Χαλίντ Ιμπν Ουαλίντ (ο διάσημος πολεμιστής κυβερνήτης ο οποίος κατέκτησε πολλές χώρες για τους μουσουλμάνους) έγραψε στον IbnAl Khattab λέγοντας: «Στη Συρία υπάρχει ένας Χριστιανός γραμματέας ο οποίος έχει αναλάβει τα λογιστικά των φόρων». Ο Umar έγραψε: «Μην τον χρησιμοποιείτε» - Ο Khalid απάντησε, «Είναι απαραίτητος και αν δεν τον βάλουμε υπεύθυνο, το ταμείο θα χαθεί". Ο Ομάραπάντησε και πάλι «Μην τον χρησιμοποιείτε».

Ο Ibn Hazm είπε, "Κανείς παρά μόνο ένας ώριμος, λογικός μουσουλμάνος θα πρέπει να αναλάβει το αξίωμα του δικαστή" (Τόμος 6, Μέρος 9, σελ.. 363). Ο Ομάρ Ιμπν Αλ Khattab είπε, «Κανείς από αυτούς [Χριστιανούς] δεν πρέπει να κατέχει θέση στην οποία μπορεί να έχει ισχύ πάνω από ένα μουσουλμάνο."

Ο Αιγύπτιος χειρουργός Δρ Μαγκντί Γιακούμπ (Magdi Yacoub) δήλωσε σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι έπρεπε να φύγει από την Αίγυπτο, διότι, ως χριστιανός, δεν του επέτρεψαν να σπουδάσει γυναικολογία στα πανεπιστήμια εκεί. (βλ. και ΕΔΩ). Οι Μουσουλμάνοι αρνούνται σε χριστιανούς γυναικολόγους να εξετάσουν τις γυναίκες τους.

* Αν ένας μουσουλμάνος ασπαστεί τον Χριστιανισμό, έχει τριάντα ημέρες για να αλλάξει γνώμη και να επιστρέψει στο Ισλάμ. Διαφορετικά, θα μπορούσε να σκοτωθεί από κάθε Μουσουλμάνο χωρίς ποινή για τον δολοφόνο.

* Στη Σαουδική Αραβία, δεν μπορούν να ταξιδέψουν χριστιανοί κοντά ή μέσα από τη Μέκκα, την ιερή πόλη των μουσουλμάνων, προκειμένου να μην «μολύνουν» την πόλη.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή : "A Look Behind the Veil," του Αιγύπτιου χριστιανού πάστορα και μελετητή Dr. Saleem Almahdy, ‘TheVoice of the Martyrs’, Φεβρουάριος 1998. Ο Dr. Saleem Almahdyγεννήθηκε και μεγάλωσε ως μουσουλμάνος πριν μεταστραφεί στον χριστιανισμό.

ο νεομάρτυρας Ανδρέας († 6 Ιουλίου 1993)

blog counter

Ένας ήσυχος ύμνος γεμάτος φως: ο νεομάρτυρας Ανδρέας († 6 Ιουλίου 1993)

Η ασκητική ζωή και ο μαρτυρικός θάνατος του ιερομόναχου Ανδρέα (Κουρασβίλι) από τα Κόμανα της Γεωργίας, φύλακα του τάφου του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Περιοδικό «THE ORTHODOX WORD», τ. 218-219, σσ. 159-193 - μετάφραση I. μονή Αγίου Αυγουστίνου Φλωρίνης
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

IN ENGLISH

Τον Αύγουστο του 1992 ξέσπασε ένας σφοδρός εμφύλιος πόλεμος στη βορειοδυτική περιοχή της Γεωργίας, στην Αμπχαζία. Οι μουσουλμάνοι αυτονομιστές της Αμπχαζίας, παίρνοντας συμμάχους από την Ανατολική Τουρκία, την κεντρική Ασία, την Συρία, την Ιορδανία, τη Ρωσία και την Ουκρανία, σκότωσαν 20.000 ανθρώπους και έδιωξαν 250.000 από την πατρίδα τους πεζούς. Η κάποτε γνωστή για τις φυσικές ομορφιές της στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας Αμπχαζία, έγινε τόπος εθνικής καθάρσεως. Οι περισσότεροι εκδιωχθέντες ήταν Γεωργιανοί —οι οποίοι αποτελούσαν το 44% του πληθυσμού της περιοχής— όπως επίσης Αρμένιοι, Εσθονοί και Εβραίοι. 

Με την κατάρρευση της σοβιετικής κυβερνήσεως στις αρχές της δεκαετίας του 90, στην περιοχή αυτή —που είχε ήδη εμποτισθή από τις εθνικές διακρίσεις και την προπαγάνδα των σοβιετικών αρχών— δεν υπήρχε πλέον καμία απολυταρχική αρχή. Έτσι η περιοχή έγινε θύμα εθνικών εχθροπραξιών, που οδήγησαν σε εμφύλιο πόλεμο και άφησαν την Αμπχαζία θρυμματισμένη. 

Από ένα τόσο πυκνό σκοτάδι όμως έλαμψε μια ακτίνα φωτός αποκαλύπτοντας τη δόξα του Θεού μέσα από τον ανθρώπινο πόνο. Ο π. Ανδρέας με την ασκητική ζωή του —που ήταν σύμφωνη με τη ζωή των πατέρων της έρημου της πρώτης Εκκλησίας— έθεσε τα θεμέλια για τη μαρτυρική του θυσία προβάλλοντας την παρουσία του Θεού. Στα επόμενα άρθρα παρουσιάζουμε τόσο τους ασκητικούς αγώνες του π. Ανδρέα όσο και το μαρτύριο του. Είθε η ζωή του να μας εμπνέει να σηκώνουμε αγόγγυστα το σταυρό μας και να ακολουθούμε το παράδειγμα του Χριστού. 

I. Νεανικά χρόνια και μεταστροφή στον Χριστιανισμό 

Στις 3 Απριλίου του 1966 η οικογένεια του ELGUDJA KURASHUILLI απέκτησε ένα αγόρι στο όποιο έδωσαν το όνομα Πάατα (ΡΑΑΤΑ). Ονομάστηκε έτσι, επειδή ένας πρόγονος της οικογένειας, που έφερε το όνομα αυτό, θυσίασε τη ζωή του σ' έναν πόλεμο εναντίον των ειδωλολατρών. 

Αν και ο πατέρας του Πάατα είχε γαλουχηθεί μέσα στην κομμουνιστική ιδεολογία, μεγάλωσε τα παιδιά του με τα ιδανικά της ειλικρίνειας και της αξιοπρέπειας. Τον καιρό που υπήρχε ο κομμουνισμός στη Γεωργία ο ELGUDJA κατάφερε να διάσωση όλες τις εικόνες από την εκκλησία του χωριού και άλλες μεν να τις δώσει στον πατριάρχη Εφραίμ τον Β' και τις υπόλοιπες να τις φυλάξη στο τοπικό Εθνολογικό Μουσείο το όποιο είχε ιδρύσει ο ίδιος. 

Η μητέρα του Πάατα, η LAMARA, δούλευε στο σπίτι ανατρέφοντας τα οκτώ παιδιά της, από τα οποία τα τέσσερα υπηρέτησαν την Εκκλησία· δυο αγόρια της έγιναν Ιερείς και δύο από τις κόρες μοναχές. Το παράδειγμα της ευγένιας της μητέρας αλλά και η αγάπη της τα βοήθησε να πλησιάσουν το Θεό. 

Ο Πάατα ήταν ένα ευγενικό αγόρι πού, αν και κάποιες φορές ήταν υπερήφανο και θυμώδες, ήταν πάντοτε δίκαιο. Μετά την ογδόη τάξη συνέχισε την εκπαίδευση του σε τεχνικό σχολείο και παράλληλα δούλευε σ' ένα εργοστάσιο πού κατασκεύαζαν σύρματα. Τα περισσότερα χρήματα πού κέρδιζε από τη δουλειά του πήγαιναν στην οικογένεια του. 

Ο Πάατα ήταν προικισμένος με φοβερή σωματική δύναμη. Στα γυμνασιακά του χρόνια ήταν πρωταθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης και του καράτε. Η μελέτη δεν του άρεσε πολύ, αλλά αγαπούσε τη λογοτεχνία. 

Με το πέρας των σπουδών του στο τεχνικό σχολείο γύρισε στο χωριό του το BAGRAT, στην Ιμερετία, και άρχισε να ζει μια συνηθισμένη ζωή έχοντας πολλούς φίλους και διασκεδάζοντας συχνά μαζί τους. Πολύ γρήγορα όμως συνειδητοποίησε ότι τέτοια ζωή δεν τον ικανοποιούσε, και έτσι άρχισε να ψάχνει το θησαυρό της πνευματικής ζωής που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. 

Στα 18 του χρόνια υπηρέτησε στο σοβιετικό στρατό και στάλθηκε στην Ουγγαρία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έστελνε και λάμβανε πολλά γράμματα από την οικογένεια του. Ιδιαίτερα όμως χαιρόταν όταν λάμβανε από τη μητέρα του επιστολές οι όποιες ήταν γεμάτες ενδιαφέρον και μητρική αγάπη. Όταν απολύθηκε ο Πάατα, εξέφρασε όλη την εσωτερική του δυσαρέσκεια για το στράτευμα με το να μαζέψει όλα όσα είχε στο στρατό και να τα πετάξει στο ποτάμι, πνίγοντας μ' αυτό τον τρόπο όλες τις αναμνήσεις της στρατιωτικής του θητείας στα νερά του. 

Εκείνη την εποχή η ανεξαρτησία της Γεωργίας άνοιξε σε πολλούς το δρόμο για τη γνωριμία τους με την Εκκλησία. Στο χωριό ΒAGDATI υπήρχε μια Χριστιανική βιβλιοθήκη, που είχε υπεύθυνο τον Ηλία ΚARKADZE, ο οποίος έγινε ο νονός του Πάατα, και τώρα είναι Ιερέας. Ο π. Ηλίας θυμάται ότι μία μέρα συνάντησε τον Πάατα και, μετά από μία σύντομη συνομιλία, ο Πάατα του ζήτησε βιβλία, επειδή είχε αρχίσει να δείχνει ενδιαφέρον για τη Χριστιανική πίστη. Αφού διάλεξε αρκετά βιβλία, πήγε σπίτι του και από κείνη τη στιγμή άρχισε να αλλάζει τρόπο ζωής. Διάβαζε για πάρα πολλές ώρες και δεν έβγαινε καθόλου έξω. Το ενδιαφέρον του για την πίστη μεγάλωνε και η γνώσι του βάθαινε. Τα θεόπνευστα κείμενα τον άγγιξαν κατάβαθα, ώστε μία φορά, τόσο απορροφήθηκε από το θείο λόγο, πού δεν βγήκε από το σπίτι για μία εβδομάδα. Από εκείνη την περίοδο ο Πάατα άρχισε να ζει ασκητικά και με πολύ ζήλο, αποδοκιμάζοντας τις εφήμερες απολαύσεις. Έτσι προσέφερε όλη του τη νεότητα στο Χριστό. 

Το 1991 ο Πάατα ανακάλυψε ότι ο «ιερέας» που τον είχε βαπτίσει δεν ήταν χειροτονημένος, έτσι ζήτησε από τον φίλο του Ηλία να γίνει ο ανάδοχος του. Την ίδια χρονιά ο Πάατα πήγαινε για προσκύνημα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής στην ΑDJATA και συγκεκριμένα στο μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα. Μετά την πρώτη του επίσκεψι στο μοναστήρι, ξαναγυρνά για δεύτερη φορά, αλλά αύτη τη φορά δεν θα ξαναφύγει, θα καθίσει εκεί. 

Επισκεπτόμενος κάποτε την οικογένεια του αποσύρθηκε σε μια σπηλιά του χωριού και παρέμεινε εκεί μέσα δύο εβδομάδες εν προσευχή. 

Ανήμερα των γενεθλίων του, στις 3 Απριλίου του 1992, εκάρη μοναχός παίρνοντας το όνομα του αποστόλου Ανδρέα, ο όποιος κάποτε είχε κηρύξει στην ΑDJATA. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς χειροτονείται Ιερεύς και ως ιερομόναχος αναλαμβάνει την ηγουμενία του μοναστηρίου.

Ο π. Ανδρέας είχε το δικό του κήπο. Τον καλλιεργούσε μόνος του και η σοδειά ήταν αρκετή για τις ανάγκες του μοναστηρίου. Έψηνε ψωμί και έφτιαχνε ωραία πρόσφορα. Διάβαζε καθημερινά όλο το Ψαλτήρι και έκανε 200 μετάνοιες. Στη συνέχεια διάβαζε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και του αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου. 

Για πέντε μήνες είχε αποκλειστεί στο μοναστήρι εξ αιτίας του χιονιού. Όλο εκείνο το διάστημα ο π. Ανδρέας προσευχόταν έντονα και έλεγε χαρακτηριστικά: «Αν ξέραμε τι είναι η απομόνωση αύτη, θα αφήναμε τα πάντα και θ' ακολουθούσαμε αυτή την οδό». 

Η άσκηση του πατρός Ανδρέα ήταν πολύ αυστηρή· έτρωγε και κοιμόταν ελάχιστα, και στην πραγματικότητα κανείς δεν έπαιρνε είδηση πότε ξέκλεβε λίγο ύπνο. Δεν κοιμόταν ποτέ σε κρεβάτι. Συνήθιζε να κάθεται πάνω σε σανίδες κοντά στον τοίχο, να βάζει τα πόδια του στην καρέκλα, και έτσι να αναπαύεται. Η ψυχή του επιζητούσε τη μόνωση, να ζει σε μέρος πού δεν υπήρχε άνθρωπος και να ζει εκεί σε μυστική συζήτησι με τον Ένα που τον είχε καλέσει σε μια τόσο υψηλή αποστολή. Αρχικά, ο γέροντας του, π. Δανιήλ, του απαγόρευε να κάνη αυτού του είδους την άσκηση. Καθώς ο π. Ανδρέας προχωρούσε όμως στην ιερατική του πορεία, ποθούσε όλο και περισσότερο την ερημική ζωή. Απέφευγε να μιλά πολύ, τόσο με λαϊκούς όσο και με γυναίκες. Απαιτούσε την αυστηρότητα από τους άλλους, επειδή πρώτα έδειξε αυστηρότητα στον εαυτό του.

ΙΙ. Στα Κόμανα, με τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο

Από εδώ

Ο πατήρ Ανδρέας επιθυμούσε να εργάζεται κοντά στον πνευματικό του πατέρα επίσκοπο Δανιήλ. Ο τελευταίος γνώριζε πολύ καλά αυτή του την επιθυμία και περίμενε να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία ώστε να την πραγματοποίηση. Πολύ σύντομα ο επίσκοπος κάλεσε τον π. Ανδρέα να υπηρέτηση στο ΑBKHAZETI ως προϊστάμενος του ιερού ναού του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ["Ν": ο οποίος είχε πεθάνει από τις κακουχίες στα Κόμανα, εξόριστος από τους πολιτικούς άρχοντες της εποχής του. Τα Κόμανα ανήκουν στην ιστορική περιοχή του Πόντου]. Γι' αυτή τη θέση είχε και την ευλογία του Πατριάρχου Ηλία του Β'. 

Εκείνο τον καιρό υπήρχαν πολλές αναταραχές στο SUKHUMI και οι κάτοικοι του ζούσαν μέσα σε μια εμπόλεμη κατάσταση. Οι δύο αντίπαλες ομάδες, οι αυτονομιστές της περιοχής και οι ZVIADISTS, δημιουργούσαν πολλά προβλήματα, από τη μία ανατινάζοντας γέφυρες, προκαλώντας ζημιές στο σιδηρόδρομο, κάνοντας σαμποτάζ, χαλώντας οδικά δίκτυα, κι από την άλλη τρομοκρατώντας τους πολίτες και παίρνοντας τους ακόμη και ομήρους. 

Παρ' όλες αυτές τις αντιξοότητες, ο π. Ανδρέας στα μέσα Φεβρουαρίου του Ι993 ξεκίνησε με το δόκιμο Γαβριήλ από το Σοχούμι με προορισμό τα Κόμανα. Ξεκίνησαν αρχικά με τα πόδια και στη συνέχεια επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο και με πολλή δυσκολία κατάφεραν να φτάσουν στον προορισμό τους αποφεύγοντας πολλά στρατιωτικά μπλόκα πού βρίσκονταν κατά μήκος της όχθης του πόταμου GUMITSA. 

Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως πάνω σ' ένα λόφο. Οι κάτοικοι της περιοχής υποδέχτηκαν τον π. Ανδρέα με πολλή αγάπη και χαρά, μιας και δεν είχαν Ιερέα για αρκετό καιρό κ' είχαν μείνει χωρίς θεία λειτουργία. Στα Κόμανα υπήρχαν μόνο στρατιώτες οι όποιοι είχαν αποκάμει από την μάχη, αλλά τόσο τα κηρύγματα όσο και ή παρουσία του π. Ανδρέα αποτέλεσαν βάλσαμο στην ψυχή τους. Πήγαιναν πολύ συχνά να εκκλησιαστούν, αν και αρχικά δεν έδειξαν και τόσο ενδιαφέρον για την πίστη. 

Ο πατήρ Ανδρέας μαζί με το δόκιμο μοναχό Γαβριήλ πήγαιναν συχνά στην πρώτη γραμμή της μάχης, στην εμπόλεμη κυριολεκτικά ζώνη, και έκαναν συζητήσεις με τους στρατιώτες πάνω σε θέματα πίστεως. Πολλές φορές έμεναν και στο χωριό Αkhalsheni, όπου και οι ντόπιοι και οι στρατιώτες τους υποδέχονταν με μεγάλο ενθουσιασμό. Δυστυχώς εκείνο το χωριό δεν είχε ανθρώπους με αληθινά σταθερή πίστη, και έτσι ο π. Ανδρέας έπρεπε να τους κηρύττει συχνά το λόγο του Θεού προκειμένου να τους ενδυναμώνει. 

Βλέποντας ο διάβολος τις επίπονες προσπάθειες του π. Ανδρέα ξεκίνησε φοβερό πόλεμο. Ένα βράδυ ο δόκιμος Γαβριήλ έγινε αυτόπτης μάρτυρας μιας τέτοιας σφοδρής επιθέσεως των δαιμόνων, οι όποιοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να πνίξουν τον π. Ανδρέα. Την επόμενη μέρα ο λαιμός του π. Ανδρέα ήταν γεμάτος μελανιές και μώλωπες. Συμβουλεύοντας το δόκιμο Γαβριήλ του είπε: Πρόσεξε, θα πρέπει να αντιμετώπισης μόνος σου τον πόλεμο αυτό εναντίον των δαιμόνων. «Μα δεν μπορώ να νικήσω, πάτερ, σ' αυτή τη μάχη, έκτος κι αν ο Θεός με σώσει». Πράγματι το ίδιο εκείνο βράδυ ο δόκιμος Γαβριήλ ήρθε και ο ίδιος αντιμέτωπος με τους δαίμονες, τους οποίους νίκησε με τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές του π. Ανδρέα. Γενικά, οι ατέρμονες συζητήσεις δεν ήταν κάτι που ανέπαυε τον π. Ανδρέα. Ο λόγος του ήταν σύντομος αλλά ακριβής. Ήξερε να συγκινεί τις καρδιές των ακροατών του μόνο με λίγες λέξεις και να τους φέρνει σε συναίσθηση μετανοίας ξυπνώντας μέσα τους την επιθυμία για, ουράνια θέματα. 

Ένα άλλο χάρισμα πού είχε δοθεί στον πατέρα Ανδρέα ήταν αυτό των δακρύων. Έλεγε ασταμάτητα μέσα του την καρδιακή προσευχή ενθυμούμενος κάθε στιγμή το θάνατο. Αυτή η διαρκής μνήμη θανάτου ήταν πάντοτε στο νου του και με αυτό τον τρόπο κατάφερνε τις θλίψεις να τις αντιμετωπίζει ως ευλογίες. 

Τον συνόδευε πάντα ο λόγος του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου «Κράτα το νου σου στον αδη και μήν απελπίζεσαι». Όταν κάποιοι ρωτούσαν τον π. Ανδρέα πώς είναι, εκείνος τους απαντούσε με μια ερώτηση "Δεν έχεις το φόβο του θανάτου;", έχοντας υπ' όψιν τον άγιο Μακάριο ο όποιος, αν και είχε ανέβει με αγγέλους στον παράδεισο, δεν ήξερε αν ο ίδιος θα σωζόταν, και τον όσιο Ποιμένα ο όποιος διακήρυττε, ότι όλοι θα σώζονταν έκτος από τον ίδιο. 

Ο πατήρ Ανδρέας έτρεφε μεγάλη αγάπη και ευλάβεια προς τους αγίους Πατέρες πού ήταν ησυχαστές και ασκούνταν στη νοερά προσευχή. Ήξερε από προσωπική πείρα τις δυσκολίες της ησυχαστικής ζωής και τα εμπόδια πού έπρεπε να ξεπεράσει κανείς για να είναι δοσμένος ολοκληρωτικά στην ευχή. Αγαπούσε πολύ τους λόγους του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου, το Πατερικό της Αιγύπτου και τα γράμματα προς τους μοναχούς του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Πόσο στενοχωρούνταν όταν άκουγε κάποιους να υποστηρίζουν, ότι στις μέρες τους δεν ήταν δυνατόν κανείς να μιμηθεί τους Πατέρες εκείνης της περιόδου! -Γιατί; Γιατί είναι αδύνατον; ρωτούσε αμέσως. Δεν είναι ο Θεός ο ίδιος χθες και σήμερα και πάντα; (προς Εβραίους 13,8). 

Τέλος ένα ακόμη χάρισμα που είχε δοθεί στον π. Ανδρέα από το Θεό ήταν εκείνο του να βλέπει τις καρδιές των ανθρώπων και να καταλαβαίνει σε τί ψυχική κατάσταση ήταν όσοι έρχονταν να τον συναντήσουν. Αντιλαμβανόταν αμέσως τον λόγο για τον όποιο κάποιος υπέφερε από μια συγκεκριμένη ψυχική ασθένεια και του έδινε την πιο ευεργετική θεραπεία. 

Όλες αυτές οι ακούσιες και οι εκούσιες ασκήσεις δυνάμωναν την πίστη του π. Ανδρέα και τον προετοίμαζαν, όπως θα δούμε στο επόμενο άρθρο, για το μαρτυρικό του θάνατο. 

ΙΙΙ. Το μαρτυρικό του τέλος 

Ο τάφος του αγίου Βασιλίσκου στα Κόμανα (από εδώ)

Στις δύσκολες ώρες του πολέμου, που ο θάνατος είχε γίνει για τους κατοίκους της Γεωργίας ένα καθημερινό φαινόμενο, η θεία Πρόνοια τους είχε χαρίσει τον εικοσιεφτάχρονο ιερομόναχο π. Ανδρέα. Η αγάπη που είχε στο Θεό, η εμπιστοσύνη του και οι προσευχές του διατηρούσαν ένα κλίμα γαλήνης και ηρεμίας μέσα στις πραγματικά δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπιζαν. Στο πρόσωπό του αντανακλούσαν τόσο η εσωτερική του καθαρότητα όσο και οι επίπονοι μοναχικοί του αγώνες. Παρ᾿ όλες τις αντίξοες συνθήκες και τις δύσκολες καταστάσεις μέσα στις οποίες ζούσε, κρατούσε μέσα του άσβεστη τη φλόγα της πίστεως και αισθανόταν την παρουσία του Θεού λέγοντας ασταμάτητα την ευχή του Ιησού. Επιζητούσε την ησυχία και τη μόνωσι. 

Ήταν σε συνεχή κατάστασι μετανοίας. 

Ο λόγος του ήταν ήρεμος, γαλήνιος, ζεστός. Είχε το χάρισμα να απαλύνη τον πόνο ταλαιπωρημένων ανθρώπων με μιά ευγένεια ψυχής. Ποτέ δε θύμωνε με κανέναν και κάλυπτε τις ανθρώπινες αδυναμίες με μεγαλοψυχία και φοβερή αγάπη. Η ευαίσθητη καρδιά του τον ωθούσε να δίνῃ ελεημοσύνη όσα τρόφιμα του πρόσφεραν. Οι θείες λειτουργίες καθώς και οι αγρυπνίες, που τελούσε στόν τάφο του αγίου Βασιλίσκου, ήταν καθημερινές. Προσευχόταν όλο το βράδυ και ικέτευε τον άγιο Χρυσόστομο μπροστά στη λάρνακά του να μεσιτεύη στον Κύριο για να χαρίση την ειρήνη στην περιοχή τους. Όλα αυτά ήταν μέρος της ασκητικής ζωής του π. Ανδρέα στα Κόμανα. 

Η περιοχή όμως ήταν σε εμπόλεμη κατάστασι και ο κλοιός έσφιγγε όλο και περισσότερο. Η κατάληψι της πόλεως αναμενόταν από στιγμή σε στιγμή. Όλοι βρίσκονταν σε αναταραχή και αγωνία. Ο π. Ανδρέας όμως ήταν ο μοναδικός κάτοικος της πόλεως που δεν είχε κανένα ίχνος φόβου στην καρδιά του. 

Κάποτε ο δόκιμος Γαβριήλ τον ρώτησε σχετικά με το φόβο, όταν οι μουσουλμάνοι εχθροί πυροβολούσαν γύρω από το μοναστήρι· «π. Ανδρέα, δεν φοβάστε;» Και ο π. Ανδρέας τότε τον ρώτησε με τη σειρά του· «Αν δεν φοβάσαι την αιώνια κόλασι, γιατί φοβάσαι τους Abkhazians;». Τότε ο δόκιμος Γαβριήλ κατάλαβε, ότι πρέπει να αδολεσχήση στην πιθανή απώλεια της ψυχής του και στην πιθανότητα να μην κερδίση την αιώνια Βασιλεία. Ο πατήρ Ανδρέας είχε την αδιαμφισβήτητη ελπίδα του ελέους του Θεού, αλλά ταυτόχρονα είχε και τη συναίσθησι της δικής του αναξιότητας. 

Το τεύχος του ιστορικού ορθόδοξου περιοδικού της Αμερικής The Orthodox Word (Μάης - Αύγουστος 2001), όπου δημοσιεύεται αυτό το άρθρο.

Οι εναπομείναντες κάτοικοι των Κομάνων επιζητούσαν παρηγοριά κι αυτή τους την προσέφερε απλόχερα ο π. Ανδρέας μέσα από θείες λειτουργίες, παρακλήσεις, ικεσίες και προσευχές. Είχε ετοιμαστή πολλές φορές να εγκαταλείψῃ τα Κόμανα, αλλά τώρα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Ένα θέμα μόνο τον απασχολούσε τώρα· να μπορέση να φανή άξιος του θανάτου σε μια επερχόμενη εισβολή του εχθρού. 

Λίγο πριν το μαρτυρικό του θάνατο ο π. Ανδρέας επισκέπτεται για λίγες μέρες το χωριό του και συναντά τους γονείς του, συγγενείς και φίλους. Αλλά ανησυχώντας για την ενορία του γυρίζει πίσω στα Κόμανα, για να εκπληρώσῃ το καθήκον του ενώπιον Θεού και ανθρώπων. 

Στις 4 Ιουλίου τα Κόμανα βρίσκονταν στο κέντρο των εχθροπραξιών. Από κάθε σημείο της πόλεως ακούγονταν πυροβολισμοί. Όλοι οι κάτοικοι μαζεύτηκαν στην εκκλησία. Κάποια μοναχή ρώτησε τον π. Ανδρέα αν θα έπρεπε να εγκαταλείψουν την πόλι, κ᾽ εκείνος αρνούμενος τόνισε: Πρέπει όλο το βράδυ να προσευχηθούμε και το πρωί να τελέσουμε τη θεία λειτουργία. 
Οι τοίχοι της εκκλησίας σείονταν από τους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις. 

Την επομένη ημέρα, 5 Ιουλίου, η πόλι κυκλώθηκε από τους εχθρούς και οι φωνές των κατακτητών μπορούσαν ν᾿ ακουστούν μέσα στο ναό όπου ήταν συγκεντρωμένοι όλοι οι κάτοικοι. Όλοι τώρα μπορούσαν να αισθανθούν πόσο κοντά τους ήταν ο θάνατος. Ακόμη όμως και σ᾿ αυτές τις στιγμές το πρόσωπο του π. Ανδρέα ήταν ήρεμο και γαλήνιο. Όταν ακούστηκαν ξαφνικά κραυγές ανθρώπων που φώναζαν βοήθεια, ο π. Ανδρέας χωρίς να φοβηθή έτρεξε να βοηθήσῃ, ενώ οι σφαίρες έπεφταν βροχή απ᾿ όλες τις μεριές. Ήταν κάτι ηλικιωμένοι ενορίτες που δεν μπόρεσαν να μπουν στην εκκλησία. 

Μέσα σε λίγα λεπτά οι πυροβολισμοί είχαν όλοι στόχο την εκκλησία. Στις 3 το πρωί ο π. Ανδρέας είπε: Ο θάνατος είναι πολύ κοντά, γι᾿ αυτό είναι ώρα να εξομολογηθούμε και να κοινωνήσουμε. Όλοι όσοι ήταν στο ναό εξομολογήθηκαν και κοινώνησαν τελευταία φορά από τα χέρια του ποιμένος τους. Αμέσως μετά ο π. Ανδρέας τους ζήτησε να μη μιλάνε και να προσεύχονται εσωτερικά ο καθένας, για να μπορέσουν να ακούσουν την ήρεμη φωνή της αιωνιότητος εν μέσω καταιγισμού. Ο π. Ανδρέας βρίσκονταν σε μια άλλη διάστασι, εκεί όπου βασίλευε ἡ αιώνια αρμονία και ομορφιά και όπου οι δυνάμεις της κολάσεως δεν μπορούσαν να τον αγγίξουν. 

Στις 4:30΄ οι εχθροί βρίσκονταν έξω από τις πόρτες του ναού, τον οποίο είχαν περικυκλώσει, και χτυπούσαν να τους ανοίξουν. Ένας ενορίτης παίρνοντας ευλογία από τον π. Ανδρέα άνοιξε τις πόρτες και οι εχθροί χύμηξαν μέσα, άρπαξαν τον π. Ανδρέα και τον έβγαλαν έξω. Ο π. Ανδρέας υπάκουσε ταπεινά μη φέρνοντας καμία αντίδρασι. Εξ άλλου αυτή ήταν η στιγμή που περίμενε όλη του τη ζωή. Λέγοντας συνεχώς μυστικά την ευχή, έσκυψε το κεφάλι και γονάτισε να προσευχηθή. Έτσι όμως, όπως ήταν γονατιστός, ένας στρατιώτης τον πυροβόλησε στο πίσω μέρος του λαιμού. Αντί να πέση μπροστά, όπως θα ήταν φυσικό, το σώμα του έπεσε πίσω, κ᾽ έτσι δεν προσκύνησε τους δολοφόνους του. Το αίμα από την πληγή έρρεε για είκοσι λεπτά όπως το νερό. 

Εικ. από εδώ

  
Οι ενορίτες του τον βρήκαν να κείτεται στο χώμα με μισόκλειστα μάτια και ένα φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπο. Σήκωσαν προσεκτικά το σώμα του και το εναπόθεσαν μέσα στο ναό, ανάμεσα από τις πόρτες του ιερού μπροστά στην αγία Τράπεζα. Αφού έχρισαν με άγιο έλαιο το πρόσωπο, τα χέρια και τα πόδια του, καθάρισαν τα ρούχα του και του έβαλαν στο δεξί του χέρι να κρατά το κομποσχοίνι του, αυτό που κρατούσε 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και προσευχόταν. 

Αν και ήταν Ιούλιος και θα έπρεπε το σώμα του να αρχίσῃ να αποσυντίθεται, εκείνο έμεινε ανέπαφο. Το αίμα επίσης, που είχε χυθή στο σημείο του μαρτυρίου του, δεν είχε πήξει. Τέλος, το αίμα, στην πληγή που είχε στο κεφάλι, συνέχιζε να τρέχη. Όλα αυτά ήταν θαυμαστά γεγονότα, τα οποία συνεκλόνισαν τους Abkhaz στρατιώτες, που έσπευσαν να ζητήσουν συγχώρησι μη μπορώντας να κρύψουν τα δάκρυά τους. 

Ο μαρτυρικός θάνατος του π. Ανδρέα έφερε μια νέα τροπή στις εχθροπραξίες. 
Το αίμα του και η θυσία του ξεπλήρωσαν τις αμαρτίες όλης της Γεωργίας. Όταν οι στρατιώτες αντίκρυσαν το σώμα του βουτηγμένο στο αίμα μέσα στο ναό, έμειναν άφωνοι και έφυγαν ντροπιασμένοι. Παρ᾿ όλο που μπήκαν στο ναό κρατώντας στα χέρια τους αυτόματα όπλα, είδαν ότι οι πιστοί δεν είχαν κανένα ίχνος φόβου στα μάτια τους. 

Όλο το βράδυ οι πιστοί ενορίτες έψαλλαν τη νεκρώσιμη ακολουθία και το πρωί της 7ης Ιουλίου, στη γιορτή του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού, εναπόθεσαν το μαρτυρικό σώμα του π. Ανδρέα στα ευλογημένα χώματα των Κομάνων, θάβοντάς τον δίπλα στον τοίχο της εκκλησίας του αγίου Χρυσοστόμου. 

Στον τάφο του πατρός Ανδρέα υπάρχει ένας ξύλινος σταυρός, σημάδι του πνευματικού σταυρού που τόσο αγάπησε και σήκωσε αγόγγυστα φτάνοντας μέχρι το μαρτύριο. Η ζωή του υπήρξε μια συνεχής προσευχή στο Θεό, ένας ήσυχος ύμνος γεμάτος φως, γι᾽ αυτό και παρέλαβε από το Θεό τρία στεφάνια· το στεφάνι της καθαρότητος, το στεφάνι της ταπεινώσεως, και το στεφάνι του μαρτυρίου. Είθε η ψυχή του ν᾿ αναπαύεται στα θεία σκηνώματα ανάμεσα στους αγίους· αμήν. ΠΗΓΕΣ.ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ-ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

π.Παύλος Σαβάμπε Τακούμα-Ο σαμουράι που έγινε ορθόδοξος ιερέας!

blog counter

πηγή φώτο

Ο π.Παύλος Σαβάμπε Τακούμα ήταν ο πρώτος ορθόδοξος ιερέας της Ιαπωνίας και ένας από τους τρεις πρώτους ορθοδόξους χριστιανούς.Ήταν γιος ενός σαμουράι και γαμπρός ενός σιντοιστη ιερέα.Ήταν φανατικός εθνικιστής και μισούσε κάθε ξένη επιρροή στην χώρα του.

Για καλύτερη κατανόηση της καταστάσεως στην Ιαπωνία κατα τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα διαβάστε τον βίο του Αγιου Νικολάου Κασάτκιν(του φωτιστού των Ιαπώνων-απ'όπου και ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο ο π.Παύλος ασπάστηκε την Ορθοδοξία.

 «Κάποια βραδιά, λοιπόν, καθώς μελετούσε στο κελί του, βλέπει ένα σαμουράι να ορμά στο δωμάτιό του με το σπαθί στο χέρι. Θα τον έσφαζε, του είπε, εάν δεν σταματούσε να «διαφθείρει» με τα κηρύγματά του τους ντόπιους. 
 Ταπεινά ο Άγιος Νικόλαος δέχθηκε να πεθάνει, αν όμως πρώτα ο επίδοξος δολοφόνος του θα μάθαινε τι μελετούσε την ώρα εκείνη. 
Ο σαμουράι άφησε το σπαθί του, για να ακούσει τι είχε να του πει ο Άγιος. Και έτσι αυτός άρχισε να του εξηγεί την δημιουργία του σύμπαντος από τον Θεό, το σχέδιο της Θείας Οικονομίας και πως ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο. 
 Το αποτέλεσμα ήταν, ο παραλίγο δήμιός του να κατηχηθεί και να βαπτισθεί. Λίγα χρόνια αργότερα ο σαμουράι Τακούμα Σαβάμπε έγινε ο πατήρ Παύλος, ο πρώτος Ορθόδοξος Ιάπωνας ιερέας»

proskynitis.blogspot.com

Άγ.Νικόλαος Κασάτκιν-Ο φωτιστής των Ιαπώνων(+3 Φεβρουαρίου 1912)

blog counter

Ο Άγιος Νικόλαος, κατά κόσμο Ιωάννης Ντιμιτρέβιτς Κασάτκιν, γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1836 μ.Χ. στο χωριό Μπεργιοζόβσκυ του Μπελσκ, κοντά στην περιοχή του Σμολένσκ. Οι γονείς του ονομάζονταν Δημήτριος και Ξένη και ήσαν ευσεβείς και φιλόθεοι. Έτσι ο Άγιος αγάπησε τον εκκλησιαστικό βίο από την παιδική του ηλικία και έκανε τα πρώτα του βήματά του μέσα στην Εκκλησία με την βοήθεια του πατέρα του, ο οποίος ήταν ιερεύς. Όταν ο Ιωάννης μεγάλωσε, πήγε στο τοπικό δημοτικό σχολείο και μετά στο εκκλησιαστικό σεμινάριο του Μελίνσκι. Αφού αποφοίτησε μεταξύ των πρώτων, συνέχισε τις σπουδές του στη θεολογική ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως, από την οποία τελείωσε το έτος 1861 μ.Χ.
Στην Ιαπωνία, λίγο μετά την άφιξη των Πορτογάλων Ιησουιτών στο νότιο άκρο τον 17ο αιώνα μ.Χ., οι Ολλανδοί έμποροι είχαν πείσει την κυβέρνηση πως πρέπει η χώρα να προφυλαχθεί από την ολέθρια επιρροή των ξένων. Το αποτέλεσμα ήταν να κλείσουν τα λιμάνια για όλους εκτός από τους εμπόρους αυτούς. Για διακόσια χρόνια κράτησε η πολιτική του απομονωτισμού, που άρχισε σιγά - σιγά να υποχωρεί.

Έτσι δόθηκε στον Άγιο Νικόλαο η ευκαιρία να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην Άπω Ανατολή.
Στο Χακοντάτε, λιμάνι της βόρειας Ιαπωνίας, εγκαταστάθηκε Ρωσική Πρεσβεία και το προσωπικό της χρειαζόταν εφημέριο. Ο Ιωάννης, που πριν τελειώσει την ακαδημία είχε καρεί μοναχός, είχε μετονομασθεί σε Νικόλαο και είχε χειροτονηθεί Πρεσβύτερος το 1860 μ.Χ. από τον Μητροπολίτη Νόβγκοροντ και Αγίας Πετρουπόλεως Γρηγόριο, ήταν εκείνος που με χαρά δέχθηκε να εργαστεί ιεραποστολικά στην Ιαπωνία. Και έτσι το 1861 μ.Χ., σε ηλικία 26 ετών, ο νεαρός ιερομόναχος ξεκίνησε χωρίς συνοδεία και ταξίδεψε στην Σιβηρία. Έτσι έφθασε στο Χακοντάτε ως εφημέριος του διπλωματικού σώματος. Από εκεί έστειλε γράμμα στον Μητροπολίτη της Αγίας Πετρουπόλεως περιγράφοντας τον πολιτισμό, την ευγένεια και τον λεπτό χαρακτήρα των Ιαπώνων. 

Τους θαύμαζε γι' αυτά και όμως συγχρόνως τους λυπόταν, επειδή τους έλειπε το κυριότερο: η Ορθόδοξη πίστη.
Στο Χακοντάτε δεν τον είχαν υποδεχθεί θερμά ούτε οι Ρώσοι ούτε οι Ιάπωνες. Ειδικά οι τελευταίοι, εξ' αιτίας του χρόνιου απομονωτισμού τους, δεν είχαν την διάθεση να ακούσουν το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Αυτό αποθάρρυνε κάπως το Νικόλαο.
 Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1861 μ.Χ., όμως, δέχθηκε της επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Ιννοκεντίου, ιεραποστόλου της Αμερικής. Εκείνος τον επετίμησε για τον φθίνοντα ενθουσιασμό του και τον συμβούλεψε να μάθει την ιαπωνική γλώσσα. Έτσι και έγινε. Ο Άγιος Νικόλαος έμαθε την γλώσσα και άρχισε να κηρύττει.
 Κάποια βραδιά, λοιπόν, καθώς μελετούσε στο κελί του, βλέπει ένα σαμουράι να ορμά στο δωμάτιό του με το σπαθί στο χέρι. Θα τον έσφαζε, του είπε, εάν δεν σταματούσε να «διαφθείρει» με τα κηρύγματά του τους ντόπιους. Ταπεινά ο Άγιος Νικόλαος δέχθηκε να πεθάνει, αν όμως πρώτα ο επίδοξος δολοφόνος του θα μάθαινε τι μελετούσε την ώρα εκείνη. Ο σαμουράι άφησε το σπαθί του, για να ακούσει τι είχε να του πει ο Άγιος. Και έτσι αυτός άρχισε να του εξηγεί την δημιουργία του σύμπαντος από τον Θεό, το σχέδιο της Θείας Οικονομίας και πως ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο. Το αποτέλεσμα ήταν, ο παραλίγο δήμιός του να κατηχηθεί και να βαπτισθεί. Λίγα χρόνια αργότερα ο σαμουράι Τακούμα Σαβάμπε έγινε ο πατήρ Παύλος, ο πρώτος Ορθόδοξος Ιάπωνας ιερέας.

 Ακολούθησαν χρόνια ιεραποστολικής δράσεως, μεταφράσεως λειτουργικών βιβλίων και της Αγίας Γραφής και έντονης κατηχητικής διακονίας.
Το έτος 1880 μ.Χ., μετά από πολλά χρόνια ιεραποστολικής δράσεως, εξελέγη και χειροτονήθηκε Επίσκοπος της Ορθόδοξης Ιαπωνικής Εκκλησίας της Ρωσικής Διασποράς. Το ιεραποστολικό του έργο ήταν πολύ μεγάλο. Κατήχησε και βάπτισε χιλιάδες ανθρώπους. Φρόντισε για την ανέγερση ναών, την πνευματική καλλιέργεια και την λειτουργική αγωγή του εφημεριακού κλήρου. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Ο Ορθόδοξος ιεραπόστολος οφείλει να έχει ανοιχτές τις πόρτες του σπιτιού του, γι' αυτούς που επιθυμούν μια προσωπική επικοινωνία και να μεταβαίνει πρόθυμα όπου υπάρχει δυνατότητα μεταδόσεως του Ευαγγελίου».
Ο Άγιος Νικόλαος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1912 στις 3 Φεβρουαρίου/πηγή